II SAB/Bd 110/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Saniewski Sędziowie sędzia WSA Joanna Janiszewska – Ziołek sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Elżbieta Brandt po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 września 2018 r. sprawy ze skargi M. W. na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] w przedmiocie złożenia propozycji służby w Służbie Celno-Skarbowej oddala skargę. Pismem z [...] maja 2017 r. skarżący, powołując się na art. 165 ust. 7 p.w.u. KAS, wniósł o złożenie mu pisemnej propozycji pełnienia służby. Pismem z dnia [...] maja 2017r. [...] Dyrektor Izby Skarbowej poinformował komisarza celnego M. W. (skarżącego) Eksperta Służby Celnej w Izbie Administracji Skarbowej w B., że nie składa mu propozycji określającej nowe warunki pełnienia służby w strukturach Krajowej Administracji Skarbowej zgodnie z przepisami ustawy z dnia 16 listopada 2016r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. z 2016r., poz. 1948 ze zm. – dalej "p.w.u. KAS") oraz o tym, że zgodnie z art. 170 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, stosunek służbowy skarżącego wygasa z dniem 31 sierpnia 2017 r. Pismo doręczono adresatowi [...] czerwca 2017 r. (podpis skarżącego na piśmie). Decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej przeniósł skarżącego, z dniem [...] czerwca 2017 r., do Izby Administracji Skargowej w B., T., ul. [...], do komórki organizacyjnej [...]-Dział Kontroli Wewnętrznej, na okres nie dłuższy niż do dnia 31 sierpnia 2017 r., stopień służbowy bez zmian. W uzasadnieniu, powoławszy art. 165 ust. 3 p.w.u. KAS oraz art. 86 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1799 ze zm. – dalej u.s.c.), organ stwierdził, że z uwagi na tworzenie nowych struktur w Izbie Administracji Skarbowej w B. oraz biorąc pod uwagę kwalifikacji i doświadczenie skarżącego zaistniała konieczność wsparcia realizacji zadań Działu Kontroli Wewnętrznej w Izbie Administracji Skarbowej w B.. W odpowiedzi na pismo skarżącego z dnia [...] maja 2017 r. organ, pismem z dnia [...] lipca 2017 r., poinformował skarżącego, że nie znalazł podstaw do przedłożenia mu wnioskowanej propozycji z uwagi na spełnioną przez skarżącego przesłankę określoną w § 2 ust. 1 Porozumienia z dnia [...] marca 2017 r. w sprawie zabezpieczenia praw i interesów pracowników oraz funkcjonariuszy oraz zabezpieczenia realizacji zadań organów państwa w związku z wdrażaniem Krajowej Administracji Skarbowej. Wyjaśnił, że przepisy nie nakładają na organ obowiązku uzasadnienia decyzji o nieprzedstawieniu określonemu pracownikowi propozycji pracy, nie obligują do pisemnego informowania pracowników o braku propozycji określającej nowe warunki zatrudnienia ani nie zobowiązują organu do przedłożenia propozycji pracy każdemu pracownikowi, nawet jeśli spełnia wymogi ustawowe. Pismem z dnia [...] czerwca 2017 r. skarżący wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa w postaci nieprzedstawienia mu propozycji służby, do czego, w ocenie skarżącego, organ zobowiązany był na podstawie art. 165 ust. 7 p.w.u. KAS. Pismem z dnia [...] września 2017 r. M. W., działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej, polegającą na niezłożeniu mu w ustawowym terminie pisemnej propozycji określającej nowe warunki pełnienia służby na podstawie art. 165 ust. 7 p.w.u. KAS. Skarżący wniósł o stwierdzenie bezczynności organu oraz zobowiązanie go do niezwłocznego złożenia skarżącemu propozycji służby w Służbie Celno-Skarbowej. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że z przepisów art. 165 ust. 3, ust. 5 i ust. 7, art. 144 ust. 1 i art. 170 ust. 1 p.w.u. KAS wynika, iż odpowiedni organ ma obowiązek złożyć wszystkim pracownikom propozycję pracy, a wszystkim funkcjonariuszom propozycję służby, przy czym nie ma tu dowolności czy zamienności składania propozycji. Zauważył, że art. 170 ust. 1 p.w.u. KAS nie jest samodzielną podstawą do niewręczania funkcjonariuszom przedmiotowych propozycji, albowiem w całej ustawie, poza wyjątkiem z art. 144 ust. 1, nie przewidziano żadnego kryterium warunkującego złożenie propozycji służby. W ocenie skarżącego wprowadzenie instytucji braku składania propozycji służby i wygaszania stosunku służbowego wymagałoby ze strony ustawodawcy, aby obligatoryjnie zapisał kryteria stosowania takiej instytucji oraz zapisał ewentualną drogę odwoławczą. Końcowo skarżący powołał się na orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego, podkreślające wagę stosunku służbowego funkcjonariuszy i ochrony mu przysługującej. Zauważył, że przyjęcie innej niż zaprezentowanej interpretacji właściwych w sprawie przepisów doprowadzi do arbitralnych i nieskrępowanych czystek kadrowych . W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej odrzucenie, względnie oddalenie. Organ podkreślił, że przedmiotowa sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, albowiem pismo zawierające propozycję nowych warunków zatrudnienia albo pełnienia służby nie jest decyzją administracyjną ani aktem, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a tym samym bezczynność w przypadku wydawania propozycji nie mieści się w kategorii spraw wymienionych w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Organ wyjaśnił zasady i charakter wprowadzonych przez ustawodawcę rozwiązań ustawowych w zakresie ustroju i organizacji jednostek KAS. Podniósł, że merytoryczne zarzuty zawarte w skardze są niezasadne, albowiem dyrektor izby administracji skarbowej, na mocy art. 165 ust. 7 p.w.u. KAS, jest uprawniony do przedstawienia pracownikom i funkcjonariuszom propozycji pracy albo pełnienia służby, jak i jej nieprzedstawienia, na co wskazuje zarówno systemowa, jak i funkcjonalna wykładnia powołanych przepisów. Podkreślił, że o tym, czy i komu przedstawić propozycję służby decydują potrzeby kadrowe przekształcanych lub nowotworzonych jednostek KAS. Organ podniósł, że przedmiotowe przepisy nie zostały uznane za niekonstytucyjne, oraz że skarżący nie wyjaśnił, w jaki sposób w niniejszej sprawie naruszono zasadę równości wobec prawa. Jak wskazał, biorąc pod uwagę konieczność realizacji zadań podległych jednostek, przez osoby posiadające odpowiednio szeroką wiedzę i różnorodne doświadczenie zawodowe, przy uwzględnieniu optymalnego wykorzystania dostępnej kadry, organ uznał, że kwalifikacje, przebieg dotychczasowej służby, a także dotychczasowe miejsce zamieszkania nie kwalifikują skarżącego do przedstawienia mu propozycji pełnienia służby. Pismem z dnia [...] grudnia 2017 r. Związek Zawodowy [...] wniósł o dopuszczenie do udziału w postępowaniu jako uczestnika, popierając stanowisko zawarte w skardze. Związek podniósł dodatkowo, że błędy w procesie wdrażania KAS, dotyczące przedstawiania propozycji, zostały zauważone na posiedzeniu Komisji Finansów Publicznych i nie może w demokratycznym państwie prawa istnieć sytuacja, gdy zwierzchnicy organów dostrzegają błędy przy wdrażaniu KAS, ale błędów tych nie można naprawić. Związek przytoczył wypowiedź Szefa KAS, który zapewnił, że wszyscy dotychczasowi funkcjonariusze, co do których nie występuje przesłanka z art. 144 ustawy, otrzymają propozycje pełnienia służby. Dalej przytoczył stanowisko RPO i orzecznictwa sądów administracyjnych, zgodnie z którymi na organie ciąży obowiązek przedstawienia propozycji służby na podstawie art. 165 ust. 7 p.w.u. KAS. Postanowieniem z dnia 19 stycznia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy dopuścił Związek Zawodowy [...] do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Istota organizacyjnej reformy służb podatkowych i celnych zajmujących się gromadzeniem dochodów budżetowych w ramach administracji rządowej realizowana przez ustawodawcę w drodze ustaw z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej oraz ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej sprowadza się m. in. do ograniczenia liczby funkcjonariuszy wykonujących swe obowiązki w ramach stosunku służby. Analiza regulacji przyjętych przez ustawodawcę w ustawie – Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej pozwala na wskazanie, że ustawodawca przewidział następujące rozwiązania dotyczące stosunku służbowego funkcjonariuszy: - kontynuację stosunku służbowego w przypadku złożenia propozycji pełnienia służby (zgodnie z art. 165 ust. 7 w zw. z art. 169 ust. 4 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej); - przekształcenie stosunku służbowego w stosunek pracy w przypadku złożenia dotychczasowemu funkcjonariuszowi propozycji zatrudnienia i jej przyjęcia (zgodnie z art. 165 ust. 7 w zw. z art. 170 ust. 2 wskazanej powyżej ustawy); - wygaśnięcie stosunku służbowego w przypadku niezłożenia funkcjonariuszowi żadnej propozycji lub w przypadku niezaakceptowania propozycji zatrudnienia albo pełnienia służby w określonym przez prawo terminie (zgodnie z art. 170 ust. 1 pkt 1 i 2 wskazanej powyżej ustawy). Mając na uwadze ogół okoliczności związanych ze stosunkiem służbowym skarżącego wskazać należy, że na mocy art. 165 ust. 3 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej skarżący będący do dnia [...] marca 2017 r. funkcjonariuszem celnym pełniącym służbę w izbie celnej, stał się z tym dniem funkcjonariuszem Służby Celno-Skarbowej pełniącym służbę w jednostkach KAS i zachował ciągłość służby. Z kolei pismem z dnia [...] maja 2017 r. organ poinformował skarżącego, że zgodnie z art. 170 ust. 1 pkt 1 p.w.u. KAS, wobec braku przedstawienia skarżącemu propozycji określającej nowe warunki pełnienia służby, stosunek służbowy skarżącego wygasa z dniem 31 sierpnia 2017 r. Co istotne, przedmiotowe pismo nie zawierało jakiegokolwiek uzasadnienia. Skarżącemu nie przedstawiono tym samym motywów, które w ocenie organu przemawiały za tym, aby nie przedstawić mu ani propozycji określającej warunki zatrudnienia, ani propozycji pełnienia dalszej służby. Organ nie poinformował nadto skarżącego o jakimkolwiek trybie pozwalającym na weryfikację podjętych względem skarżącego działań. Zgodnie z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.) każdy ma prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd. Z art. 77 ust. 2 Konstytucji wynika z kolei, że ustawa nie może nikomu zamykać drogi sądowej dochodzenia naruszonych wolności lub praw. Utrwalone orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego zapadłe na tle powyższych regulacji konstytucyjnych wyraźnie formułuje elementy prawa do sądu. Wśród przedmiotowych elementów wymienia się: 1) prawo dostępu do sądu, tj. prawo do uruchomienia procedury przed sądem - organem o określonej charakterystyce (niezależnym, bezstronnym, niezawisłym); 2) prawo do odpowiedniego ukształtowania procedury sądowej zgodnie z wymogami sprawiedliwości i jawności; 3) prawo do wyroku sądowego, tj. prawo do uzyskania wiążącego rozstrzygnięcia danej sprawy przez sąd (zob. w tej materii: wyroki Trybunału Konstytucyjnego: z dnia 9 czerwca 1998 r., sygn. K 28/97; publ. OTK 1998/4/50; z dnia 16 marca 1999 r., sygn. SK 19/98; publ. OTK ZU 1999/3/36; z dnia 27 maja 2008 r., sygn. SK 57/06; publ. OTK-A 2008/4/63); 4) prawo do odpowiedniego ukształtowania ustroju i pozycji organów rozpoznających sprawy (zob. w tej materii: wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 października 2007 r.; publ. OTK ZU nr 9/A/2007, poz. 108). Zauważyć przy tym należy, że Trybunał Konstytucyjny wielokrotnie podkreślał, że art. 45 ust. 1 Konstytucji formułuje prawo do sądu w znaczeniu pozytywnym, zaś art. 77 ust. 2 Konstytucji zawiera zakaz zamykania drogi sądowej dla dochodzenia naruszonych wolności i praw, wyznaczając w ten sposób zakres dopuszczalnych ograniczeń prawa do sądu (zob. m.in.: wyroki Trybunału Konstytucyjnego: o sygn. K 28/97 oraz wyrok z dnia 2 kwietnia 2001 r.; sygn. SK 10/00; publ. OTK 2001/3/52). Dotychczasowe orzecznictwo Trybunału wskazuje na wzajemne relacje między tymi przepisami. Po pierwsze, przepisy te ustanawiają konstytucyjne gwarancje prawa do sądu. Po drugie, art. 77 ust. 2 należy rozumieć jako szczegółowe rozwinięcie art. 45 ust. 1 Konstytucji. Po trzecie, wskazuje się na "organiczną więź", jaka istnieje między postanowieniami art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2. Art. 45 ust. 1 Konstytucji dotyczy dochodzenia przed sądem wszelkich praw (także ustanowionych w innych aktach normatywnych niż Konstytucja), natomiast art. 77 ust. 2 Konstytucji obejmuje swym zakresem jedynie prawa i wolności gwarantowane konstytucyjnie. W tym znaczeniu art. 77 ust. 2 Konstytucji, stanowiący uzupełnienie i rozwinięcie art. 45 ust. 1 Konstytucji, należy postrzegać jako regulację szczególną w stosunku do art. 45 ust. 1 Konstytucji (zob. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 15 czerwca 2004r., sygn. SK 43/03, publ. OTK ZU nr 6/A/2004, poz. 58 oraz powołane tam poglądy doktryny i orzecznictwa). Zgodnie z art. 60 Konstytucji RP obywatele polscy korzystający z pełni praw publicznych mają prawo dostępu do służby publicznej na jednakowych zasadach. Jak stwierdził Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 10 maja 2000 r. (sygn. K 21/99; publ. OTK 2000/4/109) celem regulacji konstytucyjnej z art. 60 Konstytucji, jest zagwarantowanie każdemu, kto spełnia dwa wskazane w nim kryteria (obywatelstwa polskiego i pełni praw publicznych), że będzie traktowany na jednakowych zasadach, a więc z uwzględnieniem tej samej procedury czy ogólniej tych samych reguł postępowania kwalifikacyjnego. Dobrem chronionym według art. 60 Konstytucji RP jest przejrzystość i jawność reguł określających wymagania związane z objęciem służby publicznej. W tym świetle należy nadto pamiętać, że stosunek służbowy funkcjonariusza ma charakter administracyjnoprawny. Ten rodzaj relacji prawnej cechuje określona ochrona prawna przejawiająca się m.in. w dalej idących gwarancjach trwałości niż klasyczne reguły stabilizacji stosunku pracy. Przedmiotowa ochrona przejawia się także w tym, że zarówno akt mianowania do służby, jak i akt zwalniający ze służby należą do kategorii decyzji administracyjnej (zob. w tej materii: T. Kuczyński, Właściwość sądu administracyjnego w sprawach stosunków służbowych, Wrocław 2000, s. 17 i n.). Co istotne, nakaz respektowania jednakowych dla wszystkich zasad dostępu do służby publicznej implikuje przejrzystość reguł i kryteriów, które są odnoszone do osób podejmujących starania o dostęp do służby publicznej. Brak stosownych procedur kontrolnych i odwoławczych może stanowić istotną przeszkodę w respektowaniu wskazanych reguł, a tym samym naruszać będzie konstytucyjny wymóg traktowania starających się o dostęp do służby na jednakowych zasadach. Zgodnie z regulacją zawartą art. 169 ust. 4 p.w.u.KAS, propozycja kontynuowania służby stanowi decyzję administracyjną, co pozwala na uznanie, że ostatecznie podlegać może ona kontroli sądowoadministracyjnej. Wskazane we wcześniejszych rozważaniach przyjęcie propozycji zatrudnienia rodzi z kolei skutek w postaci nawiązania cywilnoprawnego stosunku pracy, podlegającego kontroli na drodze odpowiedniego postępowania przed sądem powszechnym (sądem pracy). Rozważenia wymaga natomiast kwestia zachowania konstytucyjnego prawa do sądu wobec funkcjonariusza, któremu nie złożono żadnej propozycji lub który nie zaakceptował propozycji zatrudnienia w ustawowym terminie. Przyjęcie stanowiska organu sprowadzającego się do wykluczenia w takim "wariancie" kontroli sądowej prowadzi w ocenie Sądu do pozbawienia osoby znajdującej się w powyższej sytuacji gwarantowanego konstytucyjnie prawa do sądu. Należy w tym miejscu wskazać, że zgodnie z art. 170 ust. 3 p.w.u.KAS w przypadku wygaśnięcia stosunku służbowego z dniem 31 sierpnia 2017 r. (a zatem w "wariancie", w którym danemu funkcjonariuszowi nie złożono ani propozycji określającej nowe warunki zatrudnienia, ani propozycji pełnienia służby w Służbie Celno-Skarbowej) wygaśnięcie stosunku służbowego funkcjonariusza traktuje się jak zwolnienie ze służby. Z kolei zgodnie z art. 276 ust. 2 ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej w przypadku wydania decyzji o zwolnieniu ze służby, funkcjonariusz może, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, złożyć odwołanie do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej. Analiza kompetencji właściwych organów (w realiach sprawy – dyrektora izby administracji skarbowej) odnoszących się do władczego rozstrzygania o sytuacji prawnej funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej (w tym m.in. skarżącego) pozwala na ustalenie formy prawnej działania organu w przedmiocie stosunku służbowego funkcjonariusza, w stosunku do którego organ nie znajduje podstaw do złożenia ani propozycji określającej nowe warunki zatrudnienia, ani propozycji pełnienia służby w Służbie Celno-Skarbowej. Skoro ustawodawca przewiduje dla zwolnienia funkcjonariusza formę decyzji administracyjnej, a wygaśnięcie stosunku służbowego nakazuje traktować jak zwolnienie za służby, to uznać należy, że pomimo braku jednoznacznej regulacji nakazującej wydanie decyzji stwierdzającej wygaśnięcie stosunku służbowego obowiązek wydania takiej decyzji obciąża organ, bowiem tylko wydanie takiej decyzji gwarantuje prawo do sądu funkcjonariuszowi Służby Celno-Skarbowej, któremu nie złożono propozycji zatrudnienia lub kontynuowania służby. Zatem podstawą prawną do wydania decyzji w rozważanym przypadku jest art. 170 ust. 3 p.w.u.KAS w związku z odpowiednio stosowanym art. 276 ust. 2 ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej - interpretowany zgodnie z art. 32 ust. 1, art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji RP. Powyższy sposób interpretacji regulacji art. 170 ust. 3 p.w.u.KAS jest ponadto uzasadniony z tej przyczyny, że reforma danej służby nie może usprawiedliwiać różnicowania ochrony stosunku służbowego, w sposób niekorzystny wyłącznie dla tych funkcjonariuszy, którym pełnienia dalszej służby (zatrudnienia) nie zaproponowano. Za rażąco niesprawiedliwe, naruszające gwarancje konstytucyjne określone w art. 2, art. 32 ust. 1 i art. 45 ust. 1 Konstytucji RP należałoby bowiem uznać brak objęcia ochroną sądową wyłącznie tych funkcjonariuszy, którym z niewiadomych dla nich przyczyn ustawodawca wygasza stosunki służbowe, nie obligując określonego organu do wydania aktu indywidualnego odnoszącego się do wygaśnięcia tych stosunków. Reasumując powyższą część rozważań Sąd wskazuje, że powołane powyżej przepisy stanowią źródło kontroli sądowej zarzucanej przez skarżącego bezczynności organu (zob. art. 3 § 2 pkt 8 i art. 3 § 3 p.p.s.a.). W tym zakresie Sąd w całości podziela stanowisko wyrażone między innymi w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 9 listopada 2017r. sygn. III SAB/Gd 31/17 (CBOSA). Nie zasługuje na uwzględnienie argumentacja skarżącego wskazująca, że dotychczasowym funkcjonariuszom można było zaproponować jedynie dalsze pełnienie służby. W ocenie Sądu, z treści regulacji zawartych w ustawie - Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej wynika bowiem wprost, że funkcjonariuszom celnym pracodawca mógł złożyć zarówno pisemną propozycję określającą nowe warunki pełnienia służby (w formie decyzji – zgodnie z art. 169 ust. 4 wskazanej ustawy) jak też zatrudnienia (która to propozycja nie stanowi w ocenie Sądu decyzji administracyjnej ani aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.). Konstatacja ta wynika w sposób bezpośredni z treści art. 169 ust. 3 i ust. 7 wskazanej ustawy. Na podkreślenie zasługuje w tym miejscu wskazanie, że złożenie powyższych propozycji nie ma charakteru obligatoryjnego, co wynika z treści art. 165 ust. 7 i art. 170 ust. 1 pkt 1 p.w.u.KAS. Nieskorelowanego z jakimikolwiek określonymi przez ustawę warunkami obowiązku złożenia propozycji nie da się wyprowadzić z art. 165 ust. 3 ani z ust. 7 p.w.u.KAS. Istotną jest bowiem okoliczność, że z dniem [...] marca 2017 r. skarżący, będący do tej daty funkcjonariuszem celnym, stał się funkcjonariuszem Służby Celno-Skarbowej pełniącym służbę w jednostkach KAS i zachował ciągłość służby. Art. 165 ust. 3 powyższej ustawy dotyczy jedynie przyporządkowania pracowników (funkcjonariuszy) do odpowiednich jednostek KAS na czas od dnia wejścia w życie ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej (1 marca 2017r.) do dnia ewentualnego złożenia i przyjęcia propozycji nowych warunków pracy (służby). Z kolei art. 165 ust. 7 tej ustawy nie nałożył na organ obowiązku złożenia propozycji określającej nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby. Wywodzenie z powyższego bezwarunkowego obowiązku złożenia jakiejkolwiek propozycji pozostawałoby w sprzeczności z wykładnią systemową i celem ustawowej reformy służby celno-skarbowej. Regulacja zawarta w art. 165 ust. 7 p.w.u.KAS musi być bowiem odczytywana wespół z treścią art. 170 ust. 1 pkt 1 tej ustawy. Oznacza to, że dyrektor izby administracji skarbowej dokonując oceny potrzeb kadrowych w perspektywie tego, komu z dotychczasowych funkcjonariuszy należy złożyć propozycję określającą nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby, winien był uwzględnić wskazane w treści art. 165 ust. 7 ustawy determinanty ewentualnej propozycji w postaci posiadanych przez funkcjonariusza kwalifikacji i przebiegu dotychczasowej pracy lub służby, a także dotychczasowego miejsca zamieszkania. Uznając w oparciu o wskazane powyżej przesłanki, że danemu funkcjonariuszowi propozycja pełnienia służby w Służbie Celno-Skarbowej winna być złożona organ zobligowany byłby do wydania decyzji zgodnie z art. 169 ust. 4 p.w.u.KAS. Uznanie z kolei, że określonemu funkcjonariuszowi stosowna propozycja nie mogła być złożona obligowało ten organ do wydania decyzji stwierdzającej wygaśnięcie stosunku służbowego, równoznacznej w swej istocie - jak już wskazano - z decyzją o zwolnieniu ze służby. Co oczywiste, uzasadnienie takiej decyzji winno zawierać przedstawienie funkcjonariuszowi przesłanek niezłożenia propozycji nowych warunków zatrudnienia albo pełnienia służby. Funkcjonariusz, który w istocie traci swój dotychczasowy status ma bowiem pełne prawo do poznania przyczyn wygaśnięcia stosunku służbowego (w świetle posiadanych przez niego kwalifikacji i przebiegu dotychczasowej służby). Uznawszy wszystkie wyżej wskazane regulacje normatywne za wzorzec kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie Sąd uznał, że podstawę do wydania decyzji w przedmiocie stosunku służbowego pełniących do dnia 31 sierpnia 2017r. funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej stanowią art. 169 ust. 4 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (decyzja ustalająca warunki pełnienia służby – propozycja pełnienia służby) oraz art. 170 ust. 3 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej w zw. z art. 276 ust. 2 ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej (decyzja stwierdzająca wygaśnięcie stosunku służbowego równoznaczna w swej istocie z decyzją o zwolnieniu ze służby). Resumując powyższe rozważania w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym Sąd zobowiązany był zatem ocenić, czy w dacie wniesienia skargi oraz w dniu orzekania Dyrektor Izby Skarbowej pozostawał bezczynny co do wydania decyzji administracyjnej dotyczącej stosunku służbowego skarżącego. Na podstawie analizy akt administracyjnych sprawy treści skargi oraz odpowiedzi na skargę Sąd zważył, że skarżony organ nie pozostawał w tak rozumianej bezczynności, albowiem jego pismo z dnia [...] maja 2017r. [...] stanowi w istocie decyzję administracyjną w przedmiocie zwolnienia skarżącego M. W. ze służby, w rozumieniu art. 276 ust. 2 ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej w zw. z art. 170 ust. 1 i 3 p.w.u.KAS. Zwrócić należy uwagę, że decyzja administracyjna to kwalifikowany akt administracyjny, stanowiący przejaw woli organów administracyjnych w państwie, wydany na podstawie powszechnie obowiązującego prawa o charakterze władczym i zewnętrznym, rozstrzygający konkretną sprawę, konkretnie określonej osoby fizycznej lub prawnej w postępowaniu unormowanym przez przepisy proceduralne. Niezbędne elementy treści decyzji administracyjnej wymienia przepis art. 107 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r. poz. 1257 j.t., dalej "k.p.a."), zgodnie z którym decyzja powinna zawierać oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis (podpis elektroniczny) z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji, pouczenie o prawie wniesienia powództwa do sądu powszechnego, sprzeciwu od decyzji lub skargi do sądu administracyjnego - w określonych przypadkach (art. 107 § 1 pkt 9). Przesłanką kwalifikowania aktu jako decyzji administracyjnej, w przypadkach wątpliwych stanowi pojęcie materialne decyzji administracyjnej konstruowane z elementów niespornych w nauce prawa administracyjnego, natomiast pojęcie procesowe decyzji administracyjnej daje podstawę do kontroli poprawności jej formy oraz procedury podjęcia (J. Borkowski [w:] B. Adamiak red., Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, 2013 r. wyd. 13). Mając na uwadze powyższe podnieść należy, że podstawą dla uznania określonej czynności (pisma) organu administracyjnego za decyzję administracyjną jest posiadanie przez tę czynność trzech cech: a) musi być to przejaw woli organu administracyjnego, co należy rozumieć jako władcze narzucenie przez rozstrzygający sprawę organ swojego stanowiska; b) wola organu administracyjnego musi być oparta na przepisach prawa powszechnie obowiązującego; c) wola organu administracyjnego musi rozstrzygać konkretną sprawę konkretnej osoby fizycznej lub prawnej (strony). Należy przy tym zaznaczyć, że nawet w wypadku braku dla danego rozstrzygnięcia podstawy prawnej, będzie ono decyzją, chociaż obciążoną istotną wadą. W konsekwencji w orzecznictwie sądowoadministracyjnym oraz w doktrynie zgodnie przyjmuje się, że o zakwalifikowaniu danego aktu administracyjnego jako decyzji administracyjnej nie decyduje jego nazwa ani forma, lecz treść i wynikający z niej merytoryczny charakter aktu. Z tego względu pismo niemające formy przynależnej decyzji jest decyzją administracyjną, jeżeli pochodzi od organu administracji publicznej, skierowane jest na zewnątrz i w sposób władczy rozstrzyga o prawach lub obowiązkach podmiotów administrowanych w sprawie indywidualnej. Sąd w niniejszej sprawie w pełni podziela pogląd wyrażony w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z którym, pisma zawierające rozstrzygnięcia w sprawie załatwianej w drodze decyzji są decyzjami, pomimo nie posiadania w pełni formy przewidzianej w art. 107 § 1 k.p.a., jeśli tylko zawierają minimum elementów niezbędnych do zakwalifikowania ich jako decyzji. Do takich elementów należy zaliczyć: oznaczenie organu administracji państwowej wydającego akt, wskazanie adresata aktu, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis osoby reprezentującej organ administracji (tak m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 21 lutego 1994 r., I SAB 54/93, z 20 lipca 1981 r., SA 1163/81 opubl. OSPiKA 1982 z. 9-10, poz. 169, z 7 marca 2018r. sygn. I OSK 1460/16). Te elementy zawiera pismo Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] maja 2017r., doręczone stronie w dniu [...] czerwca 2017r. Nie ma znaczenia dla oceny tego pisma jako decyzji brak zamieszczenia w nim jakiegokolwiek uzasadnienia faktycznego i prawnego oraz pouczenia o możliwości jego zaskarżenia. Niewątpliwie wszystkie elementarne składniki tego rozstrzygnięcia stanowiące o jego statusie jako decyzji zostały w nim zawarte. Argumentacja organu odmawiająca temu pismo przymiotu decyzji administracyjnej jest zatem niezasadna. Podkreślenia wymaga, że kwestia tak oczywistej wadliwości proceduralnej tej decyzji administracyjnej, nie może stanowić przedmiotu kontroli sądu administracyjnego w niniejszej sprawie, i byłaby niedopuszczalna. Zważyć bowiem należy, że winna ona podlegać ocenie i możliwej konwalidacji w toku postępowania odwoławczego, zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a.). Dopiero wyczerpanie trybu zaskarżenia odwoławczego otwiera stronie prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na ostateczną w toku administracyjnym decyzję. Uwzględniając okoliczności tej sprawy, po myśli art. 112 k.p.a., bez wątpienia strona nie może ponieść negatywnych konsekwencji braku pouczenia w decyzji o możliwości jej zaskarżenia. Zwrócić należy zatem uwagę, że już w piśmie z [...] czerwca 2017 r. stanowiącym odpowiedź skarżącego na pismo organu z [...] maja 2017 r. (w istocie decyzję w przedmiocie wygaśnięcia stosunku służbowego różnoznaczną z decyzją o zwolnieniu ze służby), skarżący wyraził jednoznacznie swoje niezadowolenie z tego władczego wobec niego rozstrzygnięcia organu administracji. Niezależnie zatem od nazwania przez stronę tego pisma "wezwanie do usunięcia naruszenia prawa", należy je traktować jako odwołanie od ww. decyzji Dyrektora IAS. Ewentualne wątpliwości w tym zakresie należało wyjaśnić ze stroną dążąc do zachowania jej prawa do odwołania, a w dalszej perspektywie prawa do sądu. Oznacza to, że obowiązkiem organu orzekającego w I instancji było przekazanie odwołania organowi odwoławczemu, który ewentualnie jest wyłącznie właściwy do oceny jego warunków formalnych, w tym zachowania terminu oraz dopuszczalności odwołania (art. 134 k.p.a.). W niniejszej sprawie, jak już wskazano, stronie przysługiwało odwołanie od decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z [...] maja 2017 r. w przedmiocie wygaśnięcia jej stosunku służbowego do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej (odpowiednio art. 276 ust. 2 ustawy o KAS). Sąd podkreśla jednak, że ewentualna bezczynność któregokolwiek z organów w zakresie odwołania strony od decyzji wydanej [...] maja 2017 r. i jej przyczyny nie mogą stanowić przedmiotu sądowej kontroli w niniejszej sprawie. Z tych powodów, stwierdzając, że w dacie złożenia skargi na bezczynność organ nie pozostawał już w bezczynności objętej niniejszą skargą, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), Sąd oddalił skargę.