II SAB/Bd 110/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Brzezińska po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. R. i R. R. na bezczynność Marszałka Województwa w przedmiocie wydania decyzji o ustanowieniu strefy ochronnej postanawia odrzucić skargę. K. i R. R., pismem z [...] listopada 2019r., wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na bezczynność Marszałka Województwa polegającą na niewydaniu – pomimo zobowiązania wynikającego z przepisów prawa – rozstrzygnięcia od wniesionego przez nich wniosku z [...].12.1999 r. o wydanie decyzji o ustanowieniu strefy ochronnej , obejmującej ich zabudowaną nieruchomość pow. [...] ha w m. Wypaleniska gmina S. K. z powodu zatrucia środowiska składowaniem odpadów komunalnych z miasta B., popiołów [...] II B. i trucizn w "mogilnikach" z zakładów przemysłowych Województwa [...]. Skarżący wnieśli o zobowiązanie Marszałka Województwa do wydania decyzji w myśl art. 19 i 20 ustawy z dnia 29 lipca 2005r o zmianie ustawy w związku ze zmianami w podziale zadań i kompetencji administracji terenowej (Dz.U. z 2005r. Nr 175, poz. 1462 ze zm.) – jako organ pierwszej instancji oraz zasadzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżący podali, że [...].12.1999 r. wnieśli o wydanie decyzji o ustanowieniu strefy ochrony sanitarnej obejmującej ich zabudowaną nieruchomość w miejscowości W. do Wojewody [...]. Wniosek ten został następnie przekazany, pismem z [...].11.2017 r. do właściwego Marszałka Województwa. Zgodnie z art. 35 § 3 k.p.a. załatwienie sprawy w postępowaniu powinno nastąpić w ciągu miesiąca od dnia otrzymania podania, zatem organ dopuści się naruszenia przepisów postępowania nie załatwiając sprawy w terminie oraz nie zawiadamiając strony o przyczynach zwłoki w myśl art. 36 k.p.a. Do skargi dołączono kopię pisma Wojewody [...] z [...] listopada 2017r. (znak WIR.IX.7024.41.2017), którym na podstawie art. 65 § 1 ustawy z dnia [...] czerwca 1960 r. Kodeks postepowania administracyjnego zawiadomiono skarżących o przekazaniu według właściwości Marszałkowi Województwa wniosków skarżących o wydanie postanowienia o odmowie wydania z akt uwierzytelnionego odpisu decyzji o ustanowieniu strefy ochronnej w m. Wypaleniska gmina S. K. (wniosek z [...] listopada 2017r.), a także wniosku o wyjaśnienie przyczyn niezałatwienia wniosku z dnia [...] grudnia 1999r. o wydanie decyzji o ustanowieniu strefy ochronnej w m. Wypaleniska (z [...] grudnia 2017r.) kierowanych do Wojewody. W odpowiedzi na skargę Marszałek Województwa wniósł o jej oddalenie. Organ wyjaśnił, że wskazany przez skarżących wniosek z [...] grudnia 1999r. o doręczenie wypisu decyzji o ustanowieniu strefy ochronnej w m. Wypaleniska wpłynął do Wojewody [...]. P. z [...] listopada 2017r. (znak WIR.IX.7024.41.2017. Wojewoda [...] przekazał Marszałkowi Województwa wniosek skarżących z [...] września 2017r. w sprawie wyjaśnienia przyczyn niezałatwienia wniosku z [...] grudnia 1999 r. o wydanie decyzji o ustanowieniu strefy ochronnej w m. Wypaleniska gmina S. K. oraz wniosku z [...] listopada 2017r. o wydanie postanowienia o odmowie wydania z akt uwierzytelnionego odpisu decyzji o ustanowieniu strefy ochronny sanitarnej. Ocena prawna pozostawania przez organ administracji publicznej w zwłoce czy tez postawienie zarzutu bezczynności wymaga w pierwszej kolejności ustalenia jakiej konkretnie czynności organ nie dokonał. Ewentualne ustalenie tej okoliczności wymaga poczynienia dalszych ustaleń, czy organ był zobowiązany do dokonania określonej czynności, a dopiero następnie czy organ rzeczywiście pozostawał w opóźnieniu. Organ stwierdził, że ze skargi wynika oczekiwanie skarżących, że Marszałek wyda decyzję w przedmiocie ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania. Z tego już tylko względu, zdaniem organu, skarga jest oczywiście bezzasadna gdyż ustanowienie obszaru ograniczonego użytkowania nie następuje na podstawie decyzji marszałka województwa, a na podstawie uchwały sejmiku województwa. Organ podkreślił nadto, że Wojewoda [...] przekazał wniosek skarżących z [...] grudnia [...]r. dopiero w [...] r., zatem blisko [...] lat od momentu wpływu tego wniosku do wojewody. Sprawa zawisła przed marszałkiem dopiero począwszy od dnia [...] grudnia [...]r. Organ nie może odpowiadać za to, że Wojewoda [...] nie załatwił sprawy począwszy od 1999 r. Jednocześnie podkreślił, że w chwili przekazania sprawy Marszałkowi Województwa nie przysługiwały jakiekolwiek kompetencje w zakresie wydania decyzji ustanawiającej obszar ograniczonego użytkowania. Marszałek Województwa nie był zatem zobowiązany do podjęcia lub dokonania jakiejkolwiek czynności, której uchybił. Obszar taki jest bowiem ustanawiany w drodze uchwały sejmiku województwa, a zatem to sejmik województwa jest jedynym organem władnym do tego, aby taki obszar ustanowić. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019r. poz. 2325 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60, 730, 1133, i 2196) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa, postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej, oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). Bezczynność organu następuje wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia określonych czynności, wynikających z przepisów prawa, nie wykonuje ich w terminie przez te przepisy określonym. Innymi słowy bezczynność oznacza stan, w którym organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do wydania aktu administracyjnego lub podjęcia innej czynności, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma na celu spowodowanie rozstrzygnięcia przez organ administracji publicznej określonej indywidualnej sprawy administracyjnej. Składanie skargi na bezczynność dopuszczalne jest jedynie w odniesieniu do tych aktów lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego, nie może zatem ona dotyczyć innych czynności. Podkreślić należy, że bezczynność organu powiązana być musi z kompetencją do wydania w danej sprawie decyzji, postanowienia, czy też innych aktów bądź czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność organu jest zatem wystąpienie określonej podstawy prawnej do określonego zachowania się organu wobec żądania strony. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny (do 31 grudnia 2003r.) w Warszawie w wyroku z dnia 13 czerwca 2001 r., sygn. akt IV SA 961/99 – w sprawach ze skarg na bezczynność organów administracji, w których podnoszone jest niewydanie decyzji administracji w terminie określonym w k.p.a., lub niepodjęcie czynności z zakresu administracji publicznej - kontrola Sądu Administracyjnego sprowadza się więc przede wszystkim do sprawdzenia, czy istotnie sprawa, w której skarżący zarzuca organowi administracji bezczynność podlega załatwieniu przez ten organ na drodze aktu administracyjnego. (LEX nr 78938). Nadto podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Zgodnie z art. 53 § 2b p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym od 1 czerwca 2017r.) skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Tryb zaskarżenia w trybie administracyjnym bezczynności organu administracji publicznej lub przewlekłego prowadzenia postępowania w indywidualnej sprawie administracyjnej określa art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2020r. poz. 256, dalej "k.p.a."). W myśl art. 37 § 1 k.p.a. stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność); 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Ponaglenie wnosi się: 1) do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie; 2) do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia (§ 3 art. 37). Ponaglenie zawiera uzasadnienie (§ 2). Niezachowanie warunku uprzedniego wyczerpania środka zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym, czyni skargę do sądu administracyjnego przedwczesną, a tym samy niedopuszczalną. Skarga taka na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. podlega odrzuceniu, w drodze postanowienia. W niniejszej sprawie skarżący przedmiotem skargi uczynili bezczynność Marszałka Województwa polegającą na nierozstrzygnięciu ich wniosku z [...] grudnia [...]r.: "o wydanie decyzji o ustanowieniu strefy ochronnej w m. Wypaleniska gmina S. K., obejmującej ich nieruchomość o pow. [...] ha składającą się z działek nr ewid.[...], [...], [...] i [...] w m. Wypaleniska z powodu zatrucia środowiska (...). Skarżący wnieśli jednocześnie o zobowiązanie Marszałka Województwa do wydania decyzji w myśl art. 19 i 20 ustawy z dnia 29 lipca 2005r o zmianie ustawy w związku ze zmianami w podziale zadań i kompetencji administracji terenowej (Dz.U. z 2005r. Nr 175, poz. 1462 ze zm.). W tym miejscu podkreślenia wymaga po pierwsze, słusznie akcentowana przez organ okoliczność, że skarga została wniesiona po niemal dwudziestu latach od zgłoszenia rzekomego żądania wydania decyzji ustanawiającej strefę ochronną wysypiska obejmującą nieruchomość skarżących. Po wtóre Sąd stwierdza, że skarżący nie dołączyli do skargi treści wskazanego wniosku, wobec którego bezczynność zarzucają w skardze Marszałkowi Województwa tj. wniosku kierowanego do wojewody [...] z [...].12.[...]r. o wydanie decyzji o ustanowieniu strefy ochronnej w m. Wypaleniska gmina S. K. obejmującej wskazaną nieruchomość stron. Tymczasem w aktach administracyjnych przekazanych sądowi wraz z odpowiedzią na skargę zalega co prawda kopia podania skarżących do Wojewody [...] datowanego na [...] grudnia [...] r., jednak jego treść nie odpowiada żądaniu wskazanemu w niniejszej skardze na bezczynność. Przedmiotowe podanie bowiem stanowi, zgodnie z jego tytułem jak również treścią, wyłącznie wniosek o doręczenie wypisu decyzji o ustanowieniu strefy ochronnej w m. Wypaleniska. Skarżący wnieśli o: "doręczenie wypisu decyzji o ustanowieniu strefy ochronnej w m. Wypaleniska (ustawa z dnia 31 stycznia 1980 r. art. 71 ust. 3)". Potwierdza taki konkretnie przedmiot tego wniosku jego uzasadnienie, w którym powołując się na fakt sąsiedztwa z wysypiskiem odpadów komunalnych oraz przepisy k.p.a. skarżący domagają się doręczenia im wypisu decyzji o ustanowieniu strefy ochronnej. W ocenie sądu treści tego wniosku nie sposób zatem interpretować inaczej niż tylko żądanie doręczenia odpisu konkretnej wydanej już decyzji lub innego władczego aktu ustanawiającego strefę ochronną wysypiska odpadów komunalnych. Nie zawiera ona żądania wszczęcia żadnego postępowania w celu dopiero wydania decyzji (lub innego aktu) ustanawiającego strefę ochronną. Tym bardziej, wbrew twierdzeniu skargi, podanie to nie zawiera żądania wydania przez Wojewodę decyzji obejmującej strefą ochronną wskazaną w skardze nieruchomość skarżących. Niezależnie od powyższego sąd stwierdza, iż brak jest w skardze oraz aktach sprawy dowodów potwierdzających, aby skarżący przed wniesieniem przedmiotowej skargi na bezczynność, wyczerpali środek zaskarżenia – czyli wnieśli do właściwego organu wyższego stopnia, za pośrednictwem organu właściwego – ponaglenie na bezczynność w załatwieniu sprawy określonej ich wnioskiem z [...] grudnia [...] r. Zasadniczo zgodnie z art. 17 k.p.a. organem wyższego stopnia wobec wojewody jest właściwy w danego rodzaju sprawach minister (pkt 2), a wobec marszałka województwa – samorządowe kolegium odwoławcze (pkt 1), chyba że ustawy szczególne stanowią inaczej. Przy czym podkreślenia wymaga, iż ani w ponagleniu, o którym mowa w art. 37 k.p.a. ani w skardze na bezczynność organu administracji publicznej kierowanej do sądu administracyjnego skarżący nie mogą na nowo kreować (modyfikować o nowe żądania) treści przedmiotu wniosku, co do którego zarzucają organowi bezczynność. Nie przesądzając, czy skarżący przez okres 20 lat nie zwracali się do właściwego organu o ustanowienia strefy ochronnej, co do której teraz zarzucają bezczynność, bowiem oceny takiej nie umożliwią kilkustronicowe akta przekazane wraz ze skargą – z pewnością takiego żądania nie zawiera wskazany w skardze wniosek z [...] grudnia [...]r. W takiej jednak sytuacji skarżący, po uprzednim wniesieniu stosownego ponaglenia, mogą wywieść skargę na ewentualną bezczynność organu w rozpatrzeniu ich konkretnego wniosku. Jednocześnie jednak podkreślenia wymaga, iż skarga na bezczynność dotyczyć może tylko spraw określonych w art. 3 pkt 1 -4a p.p.s.a. lub ustawach szczególnych. Przy czym nie każe żądanie (podanie) kierowane do organu administracji publicznej podlega rozpatrzeniu w formie indywidulanej decyzji administracyjnej lub postanowienia, w trybie k.p.a. Nie mogły takiego skutku wobec podania z [...] grudnia [...] r. także pismo kierowane do Wojewody z [...] września 2017r. z powołaniem się na art. 36 k.p.a., w którym skarżący zmodyfikowali treść żądania wskazując, niezgodnie ze stanem rzeczywistym, jakoby żądanie dotyczyło wydania decyzji o ustanowieniu strefy ochronnej oraz doręczenie tej decyzji. Nadto pismo to było kierowane wyłączne do organu do którego kierowane pierwotne żądanie, i nie wynika z jego treści miało stanowić ponaglenie do organu wyższego stopnia w rozumieniu art. 37 k.p.a. Z kolei analizując treść pisma skarżących skierowanego do Wojewody [...] listopada 2017r. należy stwierdzić, iż stanowi ono odpowiedź na inne pismo Wojewody z [...].11.2017 r. [...] kierowane do stron (którego nie ma w aktach przekazanych przez Marszałka Województwa). Prawdopodobnie dotyczy ono odmowy wydania z akt uwierzytelnionego odpisu decyzji ale z twierdzenia skarżących nie wynika z jakich akt i jakiej decyzji konkretnie (czy faktycznie istniejącej) się domagali. Okoliczności takich sąd nie może domniemywać. Nadto w niniejszej skardze skarżący nie zarzucili Marszałkowi Województwa bezczynność w wydaniu z akt administracyjnych jakiejkolwiek sprawy konkretnej sprawy istniejącej w tych aktach decyzji. Dodatkowo wyjaśnić należy, że aktualnie "strefa ochronna" to objęte specjalną ochroną obszary np. lasy, wody, w obrębie których obowiązują ustalone przepisy. Ustala się ją wokół ujęć wody, szczególnie cennych obiektów przyrodniczych, np. parki narodowe, rezerwaty przyrody. Stanowią bufor przed oddziaływającymi na nie czynnikami biotycznymi i abiotycznymi. Zgodnie z art. 23a ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, na obszarze chronionego krajobrazu sejmik województwa, w drodze uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego ustanawia strefę ochrony krajobrazu. Natomiast zgodnie z art. 135 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r., jeżeli z przeglądu ekologicznego albo z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaganej przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, albo z analizy porealizacyjnej wynika, że mimo zastosowania dostępnych rozwiązań technicznych, technologicznych i organizacyjnych nie mogą być dotrzymane standardy jakości środowiska poza terenem zakładu lub innego obiektu, to dla oczyszczalni ścieków, składowiska odpadów komunalnych, kompostowni, trasy komunikacyjnej, lotniska, linii i stacji elektroenergetycznej, obiektów sieci gazowej oraz instalacji radiokomunikacyjnej, radionawigacyjnej i radiolokacyjnej tworzy się obszar ograniczonego użytkowania. Obszar ograniczonego użytkowania dla przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, lub dla zakładów, lub innych obiektów, gdzie jest eksploatowana instalacja, która jest kwalifikowana jako takie przedsięwzięcie, tworzy sejmik województwa, w drodze uchwały. Obszar ograniczonego użytkowania dla zakładów lub innych obiektów, niewymienionych wyżej, tworzy rada powiatu w drodze uchwały. Organy, o których mowa wyżej tworząc obszar ograniczonego użytkowania, określają granice obszaru, ograniczenia w zakresie przeznaczenia terenu, wymagania techniczne dotyczące budynków oraz sposób korzystania z terenów wynikające z postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko lub analizy porealizacyjnej albo przeglądu ekologicznego. Wobec powyższego tego typu uchwały nie są wydawane w trybie postępowania administracyjnego regulowanego przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, a sprawa ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania nie podlegała i nie podlega załatwieniu w drodze decyzji administracyjnej. I tak jak wynika z analizy zmian stanu prawnego w zakresie ustanawiania stref ochronnych wobec takich przedsięwzięć jak np. składowiska odpadów komunalnych, do których prawdopodobnie odnoszą się skarżący należy wskazać, iż w różnych okresach nawet przez złożeniem ich wniosku do Wojewody z [...] grudnia 1999r. ustawa przewidywała różne formy działania organów administracji. Odnosząc się chociażby do historycznej treści normy art. 71 ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska (Dz.U. Nr 3, poz. 6 z późn.zm.) można wskazać, że w pierwotnym brzmieniu przewidywał on, że o potrzebie ustanowienia strefy ochronnej rozstrzygał, w formie decyzji, terenowy organ administracji państwowej stopnia wojewódzkiego, określając w razie jej ustanowienia, obszar strefy oraz warunki jej zagospodarowania i użytkowania. Decyzja taka mogła następnie być uchylana lub zmieniana przez organ, który ją wydał, w razie zmiany rodzaju lub zasięgu szkodliwego oddziaływania na środowisko lub ustania przyczyny jej ustanowienia. Z dniem 1 stycznia 1998 r., na podstawie przepisów ustawy nowelizującej z dnia 29 sierpnia 1997r. (Dz.U. z 1997r. Nr 133, poz. 885), przepis art. 71 zyskał całkowicie nowe brzmienie, od tego dnia w miejsce dotychczasowych "stref ochronnych" wprowadzono nowe pojęcie – "obszar ograniczonego użytkowania", tworzony w sytuacjach określonych w art. 71, przez wojewodę w drodze rozporządzenia. Jednocześnie zgodnie z art. 8 ustawy nowelizującej, jednostki organizacyjne, które posiadały (w dniu wejścia jej w życie) wydane na podstawie dotychczasowych przepisów decyzje w sprawie stref ochronnych, obowiązane zostały w terminie do 2005 r. do ograniczenia szkodliwego oddziaływania na środowisko do terenu, do którego posiadają tytuł prawny (ust. 1). Po upływie tego terminu, wojewodowie z urzędu stwierdzą wygaśnięcie wydanych na podstawie dotychczasowych przepisów decyzji w sprawie stref ochronnych (ust. 2). Jeżeli przed upływem tego terminu jednostka organizacyjna ograniczy szkodliwe oddziaływanie na środowisko do terenu, do którego posiada tytuł prawny, wojewoda, na jej wniosek, stwierdzi wygaśnięcie decyzji w sprawie strefy ochronnej (ust. 3). Zgodnie z ust. 4 art. 8 właścicielom nieruchomości położonych w strefie ochronnej przyznano praw żądania do 2005 r. wykupu lub zamiany nieruchomości na inną, na zasadach określonych w art. 84 ust. 2 ustawy, jeżeli korzystanie z niej w sposób dotychczasowy byłoby związane z istotnymi ograniczeniami lub utrudnieniami. Wobec tych przepisów, treści wniosku kierowanego do Wojewody [...] [...] grudnia 1999r. oraz twierdzeń skargi nie można wykluczyć, że domagali się oni uzyskania wypisu z wydanej wcześniej przez ten organ dla komunalnego wysypiska odpadów w m. wypaleniska gmina S. K. decyzji o ustanowieniu strefy ochronnej, o której mowa w art. 71 ww. ustawy. W takim jednak przedmiocie bezczynności nie zarzuca Marszałkowi Województwa skarga z [...] listopada 2019r. Z powyższych względów przedmiotowa skarga, jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a.