II SAB/Bd 111/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Brzezińska po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. C. na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] marca 2017r. nr [...] w przedmiocie czynności w sprawie odwołania od propozycji określającej warunki zatrudnienia postanawia odrzucić skargę. E. C. 20 września 2017r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w sprawie odwołania od decyzji administracyjnej o zwolnieniu ze służby zawartej w propozycji pracy złożonej dnia [...] maja 2017r. nr [...]. Skarżąca określiła jednoznacznie, że zarzuca Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej bezczynność "polegającą na braku czynności procesowych w sprawie odwołania od decyzji administracyjnej o zwolnieniu ze służby zawartej we propozycji pracy złożonej [...] maja 2017r. Skarżąca podniosła, że organ twierdzi, iż ww. propozycja pracy nie jest decyzją administracyjną i odmawia zarówno przekazania odwołania do właściwego organu drugiej instancji (Szefa Krajowej Administracji Skarbowej) w trybie art. 133 k.p.a., jak też odmawia rozpoznania tego odwołania, pomimo iż powinien to uczynić jeżeli uznaje, że Szef KAS nie jest organem drugiej instancji właściwym do rozpoznania odwołania na podstawie art. 127 p. 2 Skarżąca wniosła o uznanie przez Sąd, iż wskazana propozycja pracy jest w swej istocie decyzja administracyjną o zwolnieniu jej ze służby i stwierdzenie bezczynności Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w sprawie postępowania z jej odwołaniem od powyższej decyzji administracyjnej i o nakazanie organowi stosownych działań prawnych (procesowych) tj. nakazanie mu przekazania odwołania do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej (jeśli Sąd uzna KAS za organ właściwy do rozpoznania odwołania lub ewentualnie wniosła aby Sąd zobligował Dyrektora Izby Administracji Skarbowej do rozpoznania odwołania (jeżeli Sad uzna Dyrektora za organ właściwy ku temu. W uzasadnieniu skargi przedstawiła uzasadnienie swego twierdzenia, że przedstawiona jej przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej – jako funkcjonariuszowi - propozycja pracy stanowi w istocie decyzję administracyjną bowiem jako akt zwalniający ze służby należy do tej kategorii działań organu. Od tej decyzji odwołała się zatem pismem z 2 czerwca 2017r., niezależnie od przyjęcia propozycji z powodów ekonomicznych. Skarżąca podniosła, że po złożeniu odwołania nie otrzymała żadnej odpowiedzi od DIAS co do sposobu rozpoznania (czy też potraktowania) jej odwołania, chociaż wie, że generalny pogląd jest taki, że nie jest to odwołanie i odwołanie jej nie przysługuje. Po upływie terminu rozpatrzenia odwołania otrzymała jedynie pismo Ministerstwa Finansów (MF) o tym, że nie przysługuje jej odwołanie, ale nie było ono podpisane przez Szefa KAS ani osobę upoważnioną, co powoduje, że nie można tego pisma potraktować za negatywną odpowiedź Szefa KAS. W związku z powyższym skarżąca złożyła zażalenie do Szefa KAS na bezczynność DIAS w dniu 17 lipca 2017r. w trybie art. 37 § 1 k.p.a. w brzmieniu przed nowelizacją z 1 czerwca 2017r., co wynika z treści art. 16 i art. 17 ust. 2 ustawy z 7 kwietnia 2017r. o zmianie ustawy – kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw, które dołączyła do skargi. Skarżąca na powyższe zażalenie ni otrzymała odpowiedzi mimo upływu 30 dni od dnia jego nadania. W dalszej części uzasadnienie skarżąca przedstawiła argumentację mająca uzasadnić charakter propozycji pracy jako decyzji administracyjnej zwalniającej ze służby i pozbawiającej ja statusu funkcjonariusza. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wskazują, iż przedmiotowa propozycja pracy nie stanowi decyzji administracyjnej, nie mieści się w katalogu prawnych form działania administracji publicznej wymienionych w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. zatem sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Nadto wskazując na zakres i charakter wprowadzonej reformy rozwiązań ustawowych w kwestii ustroju i organizacji jednostek Krajowej Administracji Skarbowej, organ uznała zarzuty skargi za nieuzasadnione. Zdaniem organu propozycja pracy złożona funkcjonariuszowi, na podstawie przepisów przejściowych, nie stanowi decyzji administracyjnej, której wydania w tym przypadku ustawodawca nie przewidział. Tym samym funkcjonariuszowi, który taką propozycję otrzymał, nie przysługuje odwołanie w myśl art. 127 § 1 k.p.a. Z tych samych względów nie przysługuje również wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Z tego powodu DIAS nie pozostaje w bezczynności prawnej w stosunku do odwołania od decyzji administracyjnej o jej zwolnieniu. Organ zakwestionował również twierdzenie skarżącej, iż nie chce przekazać jej odwołania do adresata w trybie art. 133 k.p.a., ani nie chce się uznać za organ właściwy do rozpoznania sprawy. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej przekazał bowiem odwołanie do adresata, zgodnie z art. 133 k.p.a., z czego skarżąca zdaje sobie sprawę, bowiem otrzymała w tym zakresie odpowiedź z dnia 6 lipca 2017r. W piśmie tym Szef Krajowej Administracji Skarbowej zaprezentował stanowisko zbieżne z prezentowanym przez organ stwierdzając, że propozycja pracy nie jest decyzją administracyjną i nie przysługuje środek zaskarżenia w trybie k.p.a., wobec czego dyrektor nie pozostaje w tym zakresie w bezczynności. Wobec treści skargi i odpowiedzi na skargę, Sąd wezwał skarżącą, w terminie 7 dni od otrzymania wezwania, do oświadczenia czy kwestionuje twierdzenie organu, iż znana jest je okoliczność, iż przekazał on jej odwołanie adresatowi – Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej, a nadto, że otrzymała odpowiedź tego organu z dnia 6 lipca 2017r. oraz do przedłożenia dowodu potwierdzającego wyczerpanie środka zaskarżenia dotyczącego opisanej w skardze bezczynności, bowiem dołączone do skargi zażalenie dotyczy wyłącznie bezczynności wyrażające się w braku złożenia propozycji służby, pod rygorem odrzucenia skargi jako przedwczesnej. Wezwanie doręczono skarżącej w dniu 19 stycznia 2018r. (zwrotne potwierdzenie odbioru k.47). W dniu 16 lutego 2018r. złożone zostało pismo Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, który w załączeniu przekazał pismo procesowe skarżącej datowane na 25 stycznia 2018r. (nadane za pośrednictwem operatora pocztowego) adresowane do Sądu, aczkolwiek ze wskazanym na kopercie adresem siedziby Dyrektora Izby Administracji Skarbowej. Pismo wpłynęło do organu 29 stycznia 2018r. Organ podtrzymał wniosek o odrzucenie skargi w związku z uzupełniającymi zarzutami. W piśmie tym, wniesionym przez reprezentującego skarżąca adwokata, wskazano, iż skarżąca nie kwestionuje twierdzeń organu co do okoliczności przekazania odwołania z trybie art. 133 k.p.a. oraz, że w załączeniu "przedkłada potwierdzenie nadania". W zakresie otrzymanej odpowiedzi z dnia 6 lipca 2017r. doprecyzowano, iż pismo to zostało przygotowane przez Departament Budżetu. Logistyki i Kadr Krajowej Administracji Skarbowej Ministerstwa Finansów a nie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej. Pismo nie było podpisane przez Szefa KAS, lecz pracownika MF, nie można go zatem uznać za odpowiedź Szefa KAS W dalszej treści pisma jego autor powołał się na art. 134 § 1 p.p.s.a., wskazując, że sąd jest związany granicami sprawy, a nie skargi i z tego powodu rozpoznając sprawę uwzględnia wszystkie okoliczności. Następnie uzupełnił "treść skargi poprzez podniesienie dodatkowych zarzutów w związku z brakiem realizacji ustawowego obowiązku przedstawienia stronie skarżącej propozycji służby w służbie-celno skarbowej w Krajowej Administracji Skarbowej na podstawie art. 165 ust. 7 ustawy z 16 listopada 2016r. przepisy wprowadzające ustawę o KAS" w tym zakresie strona sformułowała nowe odmienne zarzuty i wnioski. Strona skarżąca zarzuciła Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej bezczynność wyrażająca się w braku złożenia skarżącej propozycji pełnienia służby w służbie Celno- Skarbowej, pomimo istnienia ustawowego obowiązku – wnosząc o zobowiązanie przez Sąd organu do zaprzestania tej bezczynności i niezwłocznego złożenia skarżącej propozycji służby uwzględniające posiadane przez nią kwalifikacje, przebieg służby oraz dotychczasowego miejsca zamieszkania. Alternatywnie wniesiono o stwierdzenie bezczynności w zakresie wydania decyzji o zwolnieniu ze służby. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Na wstępie podkreślenia wymaga, iż postępowanie sądowoadministracyjne jest oparte na zasadzie skargowości, zatem toczyć się może wyłącznie na podstawie skutecznie wniesionej skargi uprawnionego podmiotu. To skarżący określa zatem przedmiot skargi, który może stanowić konkretna forma działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia sprawy w przypadkach określonych w art. 3 § 2 i 2a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017r. poz. 1369 ze zm., dalej "p.p.s.a.") lub gdy sądową kontrolę przewidują przepisy ustaw szczególnych. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996, 1579 i 2138 oraz z 2017 r. poz. 935), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, 648, 768 i 935), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. poz. 1947, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Zgodnie z przepisem art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawa prawną, z zastrzeżeniem art. 57a Z treści powyższego przepisu wynika zatem jednoznacznie, że sąd jest związany granicami danej sprawy określonymi w skardze, w przypadku skargi na bezczynność – istotny jest zatem wskazany w skardze brak działania wyrażający się w braku podjęcia przez wskazany organ konkretnych aktów lub czynności wynikających z przepisów prawa. W ocenie sądu nie jest możliwe przekształcenie przedmiotu tak rozumianej sprawy sądowoadministracyjnej w toku postępowania przed sądem administracyjnym. Z analizy treści skargi i innych pism w aktach administracyjnych i sądowych wynika, że strona skarżąca nie jest osobą nieporadną, posiada dobrą znajomość przepisów prawa materialnego oraz procedury, i jednoznacznie sprecyzowała przedmiot swojej skargi z 14 września 2017r. Skarżąca określiła, że skarga dotyczy bezczynności Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w sprawie odwołania od decyzji administracyjnej o zwolnieniu jej ze służby zawartej w propozycji pracy złożonej dnia [...] maja 2017r. o wskazanym numerze. Dalej sprecyzowała wprost, że składa skargę na bezczynność ww. organu polegająca na braku czynności procesowych w sprawie odwołania od decyzji administracyjnej o zwolnieniu jej ze służby zawartej w propozycji pracy złożonej dnia [...] maja 2013r., argumentując, że organ twierdzi, iż propozycja pracy nie jest decyzją administracyjną i odmawia zarówno przekazania odwołania do właściwego organu drugiej instancji (Szefa Krajowej Administracji Skarbowej) w trybie art. 133 K.p.a., jak też odmawia rozpoznania odwołania. Skarżąca wniosła zatem o uznanie przez Sąd, ze wskazana propozycja pracy jest w swej istocie decyzją o zwolnieniu ze służby i stwierdzenie bezczynności Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w sprawie postępowania z jej odwołaniem od decyzji i nakazanie organowi podjęcia stosownych działań prawnych (procesowych) tj. nakazanie mu przekazania odwołania do SKAS ewentualnie zobligowanie DIAS do rozpoznania odwołania. Także z uzasadnienia skargi wynika, iż jej przedmiotem było zobowiązanie organu do podjęcia czynności proceduralnych – nadania dalszego biegu i rozpoznania odwołania z dnia 2 czerwca 2017r. złożonego do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej od otrzymanej [...] maja 2017r. propozycji określającej warunki zatrudnienia w ramach korpusu służby cywilnej będącej, zdanie skarżącej jednocześnie decyzją administracyjną o jej zwolnieniu ze służby w służbie Celno-Skarbowej. Zważyć nadto należy, że zgodnie z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym w dniu wniesienia skargi (czyli zainicjowania postępowania sądowoadministracyjnego) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Skarżąca w skardze podała, że złożyła do Szefa KAS zażalenie na bezczynność DIAS w dniu 17 lipca 2017r., w trybie art. 37 § 1 k.p.a., w brzmieniu przed nowelizacją, zgodnie z art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2017r. poz. 935), na co nie otrzymała odpowiedzi do dnia wniesienia skargi. Jako dowód przedłożyła do skargi pismo z 17 lipca 2017r. kierowane do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, nazwane zażaleniem na bezczynność i niezałatwienie sprawy w terminie, dotyczącą braku złożenia propozycji służby (trwającego pomimo wezwania do zaprzestania naruszania prawa). Z treści zażalenia wynika wprost, że dotyczy ono bezczynności Dyrektora Izby Administracji Skarbowej wyrażającej się w: "braku złożenia propozycji służby pomimo ustawowego obowiązku" z art. 165 ust. 7 ustawy o KAS oraz upływu ustawowego terminu. W treści tego zażalenia nie znajduje się żadne odniesienie nawet do kwestii bezczynności w zakresie rozpoznania przedmiotowego odwołania od propozycji pracy w służbie cywilnej. Przed rozpoznaniem merytorycznym skargi sąd w pierwszej kolejności ocenia kwestie jej dopuszczalności i spełnienia warunków formalnych, zgodnie bowiem z przepisem art. 58 § 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę: 1) jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego; 2) wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia; 3) gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi; 4) jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona; 5) jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej albo jeżeli skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy albo jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną skarżącą zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie; 5a) jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego; 6) jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W ocenie Sądu, abstrahując na tym etapie od wiążącej oceny czy złożona skarżącej [...] maja 2017r. propozycja pracy stanowi, jak wywodzi skarżąca, decyzję administracyjną o zwolnieniu jej ze służby i czy przysługiwało wobec tego od tego aktu odwołanie (bądź wniosek o ponowne rozpatrzeni sprawy), w okolicznościach tej sprawy istotne pozostawało w pierwszej kolejności rozważenie, czy zaskarżona przez skarżącą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zindywidualizowana bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej polegająca na braku czynności procesowych tego organu wobec złożonego przez skarżącą 2 czerwca 2017r. odwołania do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej od propozycji z dnia [...] maja 2017r. – podlega właściwości sądu administracyjnego, jest wniesiona skutecznie i czy nie jest niedopuszczalna z innych przyczyn. Sąd rozpoznający niniejsza sprawę uwzględniając istotę przepisów ustawy z dnia 16 listopada 2016r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. poz. 1948 z późn.zm.) oraz ustawy z dnia 16 listopada 2016r. o Krajowej Administracji Skarbowej, w tym art. 276 i 277 oraz złożony charakter stosunków służbowych oraz stosunków pracy w ramach służby cywilnej stwierdza, iż wobec wielu wątpliwości co do trybu i sposobu ustawowego przekształcenia i organizacji struktury nowej służby celno-skarbowej, co do zasady jest dopuszczalna skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organów krajowej administracji skarbowej polegającą na braku podjęcia wynikających z przepisów proceduralnych czynności lub aktów związanych z wniesionym odwołaniem od władczego aktu takiego organu związanego z procesem przekształcania ingerującego w dotychczasowy stosunek służbowy. To stanowisko sąd odnosi jednak na potrzeby rozpoznawanej sprawy wyłącznie do kwestii proceduralnych, nie przesądzając dalszych skutków materialnoprawnych. Jeżeli bowiem ustawodawca co do niektórych form działania organu wobec funkcjonariuszy publicznych przewidział ich regulację w drodze decyzji administracyjnych i odpowiednie stosownie przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017r. poz. 1257 dalej "k.p.a."), to należy stwierdzić, że ta właśnie ustawa, daje także określone gwarancje procesowe umożliwiające obywatelowi rozstrzygniecie wątpliwości co do dopuszczalności lub nie odwołania (odpowiednio wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) – w formie formalnego proceduralnego rozstrzygnięcia. Prawidłowe jest również wskazanie skargi, że w stosunku do postępowania administracyjnego związanego z odwołaniem od decyzji wniesionym w dniu 2 czerwca 2017r. mają zastosowanie przepisy k.p.a. w brzmieniu sprzed nowelizacji wprowadzonej ustawą z dnia 7 kwietnia 2017r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego i niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 935, art. 16) Zgodnie z art. 127 § 1 i § 2 k.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Właściwy do rozpoznania odwołania jest organ administracji publicznej wyższego stopnia, chyba ze ustawa przewiduje Iny organ odwoławczy. Nie budzi wątpliwości, że do wniosków o ponowne rozpatrzeni sprawy stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań. Zasadnie w skardze powołano się na przepis art. 133 k.p.a. stanowiący o obowiązku organu, który wydał decyzję, przesłania odwołania wraz z aktami sprawy organowi odwoławczemu w terminie 7 dni od dnia, w którym otrzymał odwołanie, jeżeli w tym terminie nie wydał nowej decyzji, o której mowa w art. 132. Po przekazaniu mu odwołania wraz z aktami sprawy organ odwoławczy jest zobowiązany do zbadania i stwierdzenia czy odwołanie jest dopuszczalne oraz czy zostało wniesione w terminie. Zgodnie bowiem z przepisem art. 134 k.p.a., organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Oznacza to, iż to w tej konkretnej formie procesowej właściwy organ odwoławczy winien wypowiedzieć się odnośnie ewentualnej niedopuszczalności odwołania (odpowiednio wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy), także w zakresie przedmiotowym tzn. gdy stwierdzi, że kwestionowane odwołaniem rozstrzygnięcia, nie jest decyzją administracyjna oraz nie przysługuje od niego tego typu środek odwoławczy. Dalszą nader istotną konsekwencją takiego postanowienia, jest uprawnienie wnoszącego odwołanie podmiotu do poddania tego stanowiska kontroli legalności sprawowanej przez sąd administracyjny. Postanowienie to, jako kończące postępowanie administracyjne w tej sprawie, podlega bowiem skardze do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Wobec powyższego, w ocenie sądu, także skarga na bezczynność organu administracji publicznej w podjęciu czynności procesowych zmierzających do rozpoznania odwołania, które strona wniosła od propozycji zatrudnienia stanowiącej jej zdaniem również decyzję administracyjną – podlega właściwości sądu administracyjnego zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a. W dalszej kolejności ocenić zatem należało, czy skarga została skutecznie wniesiona i czy jest dopuszczalna, w szczególności czy skarżąca przed jej wniesieniem do sadu wyczerpała środki zaskarżenia, w rozumieniu art. 52 p.p.s.a. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy właściwym środkiem zaskarżenia bezczynności Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w podjęciu czynności procesowych związanych z odwołaniem złożonym wobec aktu tego organu (uznawanego przez stronę za decyzję administracyjną) było zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie określone w art. 37 § 1 k.p.a. (w brzmieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017r.) w zw. z art. 127, art. 133 i 134 k.p.a. Jak wynika z akt sprawy w odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, wnosząc o jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i 6 p.p.s.a. jako niedopuszczalnej, między innymi zakwestionował twierdzenie skarżącej, że pozostaje bezczynny i nie podjął stosownych czynności procesowych wobec przedmiotowego odwołania z 2 czerwca 2017r. Wskazał, że skarżącej jest wiadomym, że jej odwołanie organ przekazał adresatowi czyli Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej zgodnie z wymogami art. 133 k.p.a. Skarżąca otrzymała odpowiedź tym zakresie w piśmie z 6 lipca 2017r., w której zdanie organu Szef Krajowej Administracji Skarbowej zaprezentował zbieżne stanowisko z prezentowanym przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, stwierdzając, że propozycja pracy nie jest decyzją administracyjną i nie przysługuje od niej środek zaskarżenia w trybie k.p.a. W tej sytuacji stwierdzając, że dołączone do skargi zażalenie na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, nie dotyczy kwestii rozpoznania przedmiotowego odwołania, a nadto że w aktach administracyjnych (przy sprawie ze skargi E. C. na pismo Dyrektora Administracji Skarbowej w B. z [...] maja 2017r. [...] – sygn. akt II SA/Bd 905/17) zalegają pisma Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 14 czerwca 2017r. o przekazaniu zgodnie z właściwością przedmiotowego odwołania Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej, na podstawie art. 133 i 127 § 2 k.p.a. i pismo z dnia 6 lipca 2017r. dyrektora Departamentu Budżetu, Logistyki i Kadr Krajowej Administracji Skarbowej kierowane do skarżącej jako "odpowiedź na pismo zatytułowane odwołanie od otrzymanej propozycji określającej warunki zatrudnienia w ramach korpusu służby cywilnej" (kopie k. 38-39 akt sądowych) Sąd wezwała skarżącą do stosownego uzupełnienia braku formalnego wniesionej skargi na bezczynność, w terminie 7 dni, pod rygorem jej odrzucenia oraz ustosunkowanie się do twierdzeń organu co do nieistnienia zarzucanej bezczynności w dacie wnoszenia skargi. Na podstawie analizy akt sprawy stwierdzić należy, iż w wyznaczonym przez Sąd terminie, który upłynął z dniem 26 stycznia 2018r. skarżąca nie uzupełniła wskazanego braku skargi i nie odniosła się do treści wezwania. Wezwanie doręczono skarżącej skutecznie 19 stycznia 2018r. (zwrotne potwierdzenie odbioru k. 47 akt sądowych). Z tych powodów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i 6 p.p.s.a. wniesiona 20 września 2017r. skarga na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej polegającą na "braku czynności procesowych w sprawie odwołania" od decyzji o zwolnieniu ze służby zawartej w propozycji pracy, podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Skarżąca mimo wezwania Sądu, nie wykazała bowiem, że w sprawie, w której bezczynności organu dotyczy skarga, wyczerpała środek zaskarżenia przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego. Bez wpływu na treść powyższego rozstrzygnięcia pozostają wyjaśnienia złożone przez profesjonalnego pełnomocnika skarżącej po wyznaczonym terminie, które nadto potwierdzają okoliczność, iż w dacie wniesienia skargi organ którego bezczynności przedmiotowa skarga dotyczy, z pewnością nie pozostawał już bezczynny w sprawie objętej tą skargą. Pismem z 2 czerwca 2017r. skarżąca złożyła odwołanie od decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej. DIAS odwołanie to powołując się na art. 133 i 127 § 2 k.p.a. przekazał temu organowi pismem z 14 czerwca 2017r., co wynika nie tylko z odpowiedzi na skargę, lecz również odpowiedzi udzielonej skarżącej na odwołanie przez Dyrektora Departamentu w Urzędzie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z 6 lipca 2017r. Jest to okoliczność niesporna, bowiem w piśmie datowanym na 25 stycznia 2018r., które zostało złożone do tutejszego sądu w dniu 16 lutego 2018r. (za pośrednictwem organu), została przyznana przez stronę skarżącą. Ponadto Sąd stwierdza, iż wbrew treści wezwania oraz ww. pisma, nie zostało do niego dołączone żadne potwierdzenie, tym bardziej potwierdzenie wyczerpania środków zaskarżenia w stosunku do zaskarżonej bezczynności. Nie może mieć tym bardzie wpływu na powyższe rozstrzygniecie podnoszone w ww. piśmie (adresowanym do Sądu lecz wysłanym na adres organu za pośrednictwem operatora pocztowego w dniu 29 stycznia 2018r.) zastrzeżenia co do charakteru i formy pisma Dyrektora Departamentu Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z 6 lipca 2017r. Te okoliczności nie stanowią bowiem przedmiotu kontroli sądowej w niniejszej sprawie, która dotyczy bezczynności Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, w podjęciu czynności procesowych wobec odwołania, adresowanego wszakże do organu wyższego stopnia. Ewentualne naruszenia prawa w działaniu czy bezczynności Szefa Krajowej Administracji Skarbowej mającego siedzibę w W., winny być dochodzone przez skarżącą w odrębnym trybie, przed właściwym sądem administracyjnym. Odnosząc się do dalszej treści pisma strony skarżącej, sporządzonego przez profesjonalnego pełnomocnika, sąd informuje, iż wobec niedopuszczalności skargi, nie ma podstaw do jej merytorycznego rozpatrzenia. Nadto nie jest dopuszczalne w istocie przekształcenie przedmiotu zaskarżenia w sprawie dotyczącej bezczynności, nazwane "uzupełnieniem zarzutów skargi poprzez podniesienie dodatkowych zarzutów". W ocenie sądu, ze wskazanych wyżej powodów, przytoczone w piśmie dnia 29 stycznia 2018r. nowe zarzuty w związku z barakiem realizacji ustawowego obowiązku przedstawienia stronie skarżącej propozycji służby w służbie Celno-skarbowej stanowią nową odrębną od pierwotnej skargę na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej o twierdzeniach nie tylko nowych ale sprzecznych z treścią pierwotnej skargi (np. pkt IV alternatywne żądanie stwierdzenia bezczynności w zakresie wydania decyzji o zwolnieniu ze służby, co do której skarżąca twierdzi w skardze pierwotnej że złożyła odwołanie bowiem decyzję tę stanowi przedłożona jej w maju 2017r. propozycja zatrudnienia w służbie cywilnej.) Sąd informuje zatem, że skarga wniesiona w piśmie z 29 stycznia 2018r. na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w nowym zakresie określonym w pkt II-VI została wyłączona do odrębnego rozpoznania.