II SAB/Bd 112/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Saniewski po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. R. na bezczynność Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w przedmiocie określenia wysokości wypłacanego świadczenia postanawia odrzucić skargę R. R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na bezczynność Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w wydaniu decyzji kończącej postępowanie prowadzone w sprawie o sygn. akt {...}, którego to postępowania dotyczyło wskazane przez skarżącego zawiadomienie organu z dnia [...] listopada 2007 r. W zawiadomieniu tym organ wyjaśnił, że pismem z dnia [...].11.2007 r., znak j.w., organ rentowy poinformował skarżącego o wydaniu w dniu [...].11.2007 r. decyzji zmniejszającej wysokość wypłacanego świadczenia rentowego i pouczył o możliwości wniesienia odwołania od wskazanej decyzji W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wniósł o jej odrzucenie w trybie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwanej dalej jako P.p.s.a.). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna, ponieważ sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Sprawa, której dotyczyła skarga na bezczynność wniesiona przez skarżącego nie jest sprawą z zakresu administracji publicznej w podanym wyżej znaczeniu, ponieważ dotyczy decyzji ZUS zmniejszającej wysokość wypłacanego świadczenia rentowego. Nie mieści się również w wykazie spraw, o którym mowa w art. 3 § 2 ww. ustawy, ani nie jest taką, o której mowa w art. 3 § 3. Jest to sprawa z zakresu ubezpieczeń społecznych, regulowana przepisami ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. Nr 137, poz. 887 ze zm.), pozostająca w kompetencji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Przepisy ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych przewidują, że Zakład Ubezpieczeń Społecznych wydaje decyzje w sprawach indywidualnych, ale nie oznacza to, że sprawa traci swój charakter ubezpieczeniowy i staje się sprawą z zakresu administracji publicznej, zwłaszcza, że art. 83 ust. 2 ww. ustawy wyraźnie przewiduje tryb odwoławczy, jednak jako - właściwy wskazuje - sąd powszechny, a nie administracyjny. Bezczynność Zakładu jest zagrożona odwołaniem, ale również do sądu powszechnego, a nie administracyjnego jak stanowi ust. 3 tego artykułu. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. zakres kognicji sądu w sprawach skarg na bezczynność pokrywa się z kognicją sądów w sprawach ze skarg na akty lub czynności wymienione w przepisach poprzedzających, tj. art. 3 § 2 pkt 1 – 4 powołanej ustawy. Innymi słowy, gdy niedopuszczalna jest droga sądowa w sprawach innych aktów lub czynności, wyłączona jest także możliwość wniesienia skargi na bezczynność w tych sprawach. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 58 § 3 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.