II SAB/Bd 112/18

Dnia 27 lutego 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Jarosław Wichrowski (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Joanna Brzezińska sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Protokolant: asystent sędziego Magdalena Gadecka-Kauczor po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2019 roku sprawy ze skargi J. K. na bezczynność Burmistrza L. K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania do załatwienia wniosku z dnia [...] października 2018 r., 2. stwierdza, że Burmistrz L. K. dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. zasądza od Burmistrza L. K. na rzecz J. K. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia [...] października 2018 r., przesłanym drogą poczty elektronicznej, J. K. zwrócił się do Burmistrza z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej – "czy organ zamierza / skarży się do WSA na rozstrzygnięcie nadzorcze nr [...] Wojewody z dnia [...] września 2018 r." Dnia [...] listopada 2018 r. J. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy (za pośrednictwem organu) skargę na bezczynność Burmistrza zarzucając naruszenie przepisów art. 13 ust. 1 i 2 oraz art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej przez nieudzielenie informacji publicznej zgodnie z wnioskiem. Skarżący wniósł o zobowiązanie Burmistrza do wykonania wniosku w terminie 14 dni od dnia doręczenia akt organowi, uznanie bezczynności za rażącą i zasądzenia zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Burmistrz wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu organ wskazał, że żądana przez skarżącego informacja została mu udzielona w piśmie z dnia [...] listopada 2018 r. Wskazano w nim, że Gmina nie odwołała się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego od rozstrzygnięcia nadzorczego nr [...] Wojewody z dnia [...] września 2018 r. Burmistrz potwierdził fakt wpłynięcia wniosku skarżącego i przyznał, że doszło do zaniedbania poprzez przekroczenie terminu ustawowego udzielenia informacji. Nieudzielenie żądanej informacji publicznej nie było działaniem intencyjnym, lecz wynikło z przeoczenia pracownika na stanowisku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej powoływana jako P.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Stosownie do art. 149 § 1 P.p.s.a., uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania sąd: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie, co wynika z art. 149 § 1a P.p.s.a., sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W sprawie niniejszej ocenie podlegało, czy organ, do którego strona skarżąca zwróciła się z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej, dopuścił się bezczynności. Niekwestionowane jest, że wnioskowana informacja stanowiła informację publiczną, a organ, jako organ administracji publicznej, zobowiązany był do jej udzielenia w myśl przepisów o dostępie do informacji publicznej. W myśl art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t. jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1330, dalej zwana u.d.i.p.), udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Biorąc zatem pod uwagę okoliczności faktyczne niniejszej sprawy stwierdzić należy, że wniosek przesłany został na adres poczty elektronicznej organu w dniu [...] października 2018 r. Jak wynika z odpowiedzi na skargę, żądane przez skarżącego informacje zostały mu udzielone w dniu [...] listopada 2018 r. Bezsprzecznie zatem organ przekroczył termin do udostępnienia wnioskowanej informacji. Podkreślenia wymaga, że w przypadku skargi na bezczynność sąd bierze pod uwagę okoliczności istniejące w dniu rozpoznania skargi, jedną z takich okoliczności jest istnienie przedmiotu zaskarżenia. Ujednolicona wskutek wydania przez NSA uchwały siedmiu sędziów z 26.11.2008 r. w sprawie I OPS 6/08 linia orzecznicza sądownictwa administracyjnego stanowi, że w sytuacji, w której po wniesieniu skargi na bezczynność organu - w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a. - organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności, zastosowanie ma art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Postępowanie staje się bezprzedmiotowe niewątpliwie w przypadku wydania przez organ administracji aktu lub interpretacji bądź też dokonania czynności po wniesieniu skargi na bezczynność organu, lecz przed jej rozpoznaniem przez sąd. Nie można bowiem zobowiązać organu do dokonania czynności, która została w momencie orzekania już dokonana, nawet jeśli przekroczony został przez organ termin przewidziany do jej dokonania. Przy ocenie zasadności skargi na bezczynność decydujący jest bowiem stan z momentu orzekania przez sąd administracyjny i fakt dokonania czynności do tego momentu czyni postępowanie w sprawie bezczynności bezprzedmiotowym. Z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Wniosek strony skarżącej rozpoznany został po wniesieniu skargi, jednakże przed jej rozpoznaniem, co powoduje, że w toku zawisłej przed sądem sprawy sądowadministracyjnej odpadł przedmiot zaskarżenia, co implikuje konieczność umorzenia postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Sąd stwierdził zatem, stosownie do treści cyt. wyżej art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a., że organ dopuścił się bezczynności, przy czym mając na uwadze nieznaczny okres, o jaki przekroczono ustawowy termin oraz wyjaśnienie przez organ przyczyny nieudzielenia informacji w ustawowym terminie, Sąd uznał, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzeczono w pkt 2 sentencji wyroku na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a. O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 P.p.s.a. z uwzględnieniem uiszczonego przez skarżącego wpisu w kwocie 100 zł (§ 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 221, poz. 2193) oraz zwrotu kosztów dojazdu skarżącego do Sądu.