II SAB/Bd 129/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Wojciech Jarzembski Sędzia WSA Grzegorz Saniewski (spr.) Protokolant Jakub Jagodziński po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 czerwca 2013r. sprawy ze skargi E.Ł. na bezczynność Starosty [...] w przedmiocie udzielenia informacji publicznej oddala skargę. Wnioskiem z dnia [...] r., przesłanym pocztą elektroniczną, E. Ł. wystąpiła do Starosty [...] o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej zasad umieszczania symboli religijnych na terenie pomieszczeń publicznych, bezpośrednio lub pośrednio zarządzanych przez władze powiatu oraz czy obowiązują w tym przedmiocie jakiekolwiek akty prawne, czy prowadzone są w tym względzie prace legislacyjne, a jeśli tak to jaki jest ich zakres i kto jest odpowiedzialny za prace nad projektami. Pismem z dnia [...] r. E. Ł. wniosła za pośrednictwem Starosty [...] skargę na bezczynność tego organu w udostępnieniu żądanej informacji publicznej, domagając się zobowiązania organu do rozpoznania wniosku z dnia[...] oraz wymierzenia organowi grzywny, jeśli nie przekaże skargi wraz z aktami i odpowiedzią w terminie 15 dni od otrzymania skargi. Skarżąca podkreśliła, że termin do załatwienia sprawy upłynął bezskutecznie w dniu [...]r. W odpowiedzi na skargę, przekazaną Sądowi wraz z aktami sprawy w dniu 8 maja 2013 r. (data stempla pocztowego na kopercie zawierającej skargę i akta sprawy), Starosta [...] podniósł, że w dniu 17 kwietnia 2013 r. w formie pisemnej udostępnił żądaną informację. Zgodnie z potwierdzeniem odbioru pismo Starosty zostało doręczone skarżącej w dniu [...]r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zakres podmiotowy, przedmiotowy, procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej reguluje ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm., zwana w skrócie "u.d.i.p."), stanowiąc generalną zasadę udostępniania informacji publicznej. W wąskim zakresie ustawa ta odsyła do stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, ustalając, że jedynie w kwestii wydania decyzji stosuje się k.p.a. Reguluje ona udostępnienie informacji publicznej (art. 7, 13 i 14 u.d.i.p.), jak również odmowę udostępnienia informacji w trybie art. 16 ust. 1 u.d.i.p, czy też dopuszcza stwierdzenie przez organ, iż żądane informacje nie stanowią informacji publicznej i wówczas organ powiadamia jedynie wnoszącego, że jego wniosek nie znajduje podstaw w przepisach prawa (por. teza nr 2 wyroku NSA w Warszawie z dnia 25 marca 2003 r., sygn. akt II SA 4059.02, LEX nr 77178, wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 kwietnia 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 162/07, LEX nr 322803). Z powołanych uregulowań wynika, że z bezczynnością organu w zakresie dostępu do informacji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobligowany jest udzielić informacji publicznej, a jej nie udziela i nie wydaje stosownej decyzji o odmowie udostępnienia takiej informacji. W przypadku zaś, gdy informacja o jaką ubiega się zainteresowany nie ma charakteru informacji publicznej, organ nie pozostaje w zwłoce w zakresie udostępnienia informacji publicznej. Zatem, aby można było mówić o bezczynności podmiotu zobowiązanego należy przede wszystkim stwierdzić, iż ciążył na nim wynikający z przepisów prawa obowiązek wszczęcia postępowania i podjęcia w nim stosownego rozstrzygnięcia (stosownej czynności), a dopiero później, że obowiązku tego nie wypełnił (która to okoliczność nadal istnieje w momencie orzekania przez Sąd). W rozpatrywanym przypadku nie budzi wątpliwości, iż wniosek skarżącej obligował organ do udzielenia jej żądanej informacji odnośnie do obowiązywania aktów normujących umieszczanie symboli religijnych w budynkach znajdujących się zarządzie władz samorządu powiatowego oraz co do prowadzonych w tym zakresie prac legislacyjnych, ze wskazaniem etapu tych prac. Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 tej ustawy. Art. 6 u.d.i.p. zawiera przykładowy, otwarty katalog typowych informacji publicznych. Dlatego też doktryna oraz orzecznictwo sądowe, w oparciu o ogólną formułę ustawy, a także konstytucyjną konstrukcję prawa do informacji publicznej, za informację publiczną uznaje wszelkie informacje dotyczące faktów wytworzonych przez władzę publiczną lub inny podmiot wykonujący funkcje publiczne, znajdujące się w posiadaniu organu władzy publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., por. wyrok NSA z dnia 30 października 2002 r., II SA 181/02; wyrok NSA z dnia 20 października 2002 r., II SA 1956/02 oraz wyrok NSA z dnia 30 października 2002 r., II SA 2036-2037/02 za: M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002, s. 28). W szczególności, stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 1 ust. 2 u.d.i.p, udostępnieniu podlega informacja publiczna o polityce działania i organizacji organów władzy publicznej oraz innych podmiotów wykonujących zadania publiczne, w tym informacje o zamierzeniach działań władzy i projektowaniu aktów normatywnych. W rozpoznawanej sprawie istotne jest, że będąc – jak wynika z powyższego – obciążony obowiązkiem udzielenia informacji publicznej, Starosta wniosek skarżącej rozpatrzył i w piśmie z dnia [...] r. udzielił żądanej przez nią informacji. Pismo to – jak wskazuje pieczęć urzędu pocztowego na zwrotnym potwierdzeniu odbioru – zostało nadane we [...] w dniu 17 kwietnia 2013 r. Skarżąca odebrała przesyłkę zawierającą ww. pismo w dniu 22 kwietnia 2013 r. (por. zwrotne potwierdzenie odbioru). Tak więc organ nie pozostaje w bezczynności odnośnie wniosku skarżącej o udzielenie informacji publicznej. Jednocześnie należy zauważyć, że odpowiedź udzielona przez organ została sformułowana i wysłana na adres skarżącej przed wniesieniem przez nią skargi. Pismo skarżącej zawierające skargę, sygnowane datą 20 kwietnia 2013 r., wpłynęła do organu w dniu 24 kwietnia 2013 r., tj. już po sformułowaniu i wysłaniu odpowiedzi na jej wniosek. Nie mamy zatem do czynienia z sytuacją, iż organ dokonuje czynności w postaci udzielenia informacji publicznej dopiero po otrzymaniu skargi na bezczynność, a więc działając w istocie w trybie autokontroli – co uzasadniałoby umorzenie postępowania przed sądem na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 listopada 2008 r. sygn. akt I OPS 6/08, pub. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych dostępnej poprzez stronę internetową http://orzeczenia.nsa.gov.pl/ oraz w Systemie Informacji Prawnej LEX pod nr 463487). Z tych względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.