II SAB/Bd 129/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Korycka sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 25 marca 2025 r. sprawy ze skargi P. N. na bezczynność Dyrektora Szkoły w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. stwierdza, że Dyrektor Szkoły dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku P. N. z dnia [...] września 2024 r.. o udostępnienie informacji publicznej; 2. stwierdza, że bezczynność Dyrektora Szkoły nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Dyrektora Szkoły do rozpatrzenia wniosku P. N. z dnia [...] września 2024 r.. o udostępnienie informacji publicznej; 4. zasądza od Dyrektora Szkoły na rzecz skarżącego P. N. kwotę [...](sto siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. U z a s a d n i e n i e: P. N., zwany dalej: "skarżącym", reprezentowany przez radcę prawnego A. D., wniósł skargę na bezczynność Dyrektora Szkoły Podstawowej [...], w sprawie udostępnienia informacji publicznej. Skarżący za pośrednictwem poczty elektronicznej, w dniu [...] 2024 r. o godz. 19,54, skierował na adres mailowy ww. szkoły, wniosek o dostępie do informacji publicznej o następującej treści: "Na podstawie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 10 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, wnoszę o przesłanie kopii wszystkich faktur za licencję lub zakup oprogramowania do prowadzenia dziennika elektronicznego, które zostały wystawione w roku 2024 r. Proszę o przesłanie odpowiedzi w formacie PDF na mój adres email". Organ, tj. Dyrektor Szkoły Podstawowej [...] nie udzielił skarżącemu odpowiedzi w ustawowym terminie na powyższe zapytanie, tj. do dnia [...] 2024 r. Pismem z [...] 2024 r. skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z [...] 2024 r., zarzucając naruszenie art. 10 ust. 1 w zw. art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1429), zwanej dalej: "u.d.i.p.", poprzez brak udostępnienia skarżącemu informacji publicznej pomimo upływu terminu ustawowego oraz brak poinformowania go o braku możliwości udostępnienia informacji publicznej w określonym ustawowo terminie ze wskazaniem powodów opóźnienia oraz nowego terminu udostępnienia informacji. Wobec podniesionych zarzutów skarżący wniósł o: 1) stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, 2) zobowiązanie organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku, 3) rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, 4) zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podniosła między innymi, co następuje: (...) 2) bezspornym jest, iż przedmiotem wniosku, wniesionego za pośrednictwem poczty elektronicznej jest informacja publiczna, bowiem dotyczy dysponowania mieniem publicznym, jakim jest mienie należące do organu. Ponadto organ jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej. 3) Informacją publiczną jest treść dokumentów, wystąpień, opinii i ocen wytworzonych oraz dokonanych przez organy władzy publicznej, niezależnie jakiej sprawy dotyczą. Informację taką stanowi również treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 20 marca 2013 r. (II SAB/Wa 34/13) stwierdził, że "informacją publiczną w rozumieniu ustawy jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej (...)". 4) Pomimo upływu terminów ustawowych organ w żaden sposób nie ustosunkował się do wniosku skarżącego, jak również nie poinformował go o przyczynach opóźnienia w udostępnieniu informacji publicznych, jak również nie wskazał nowego terminu załatwienia sprawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc, że [...].2024 r., pismem z ww. daty udzielił skarżącemu zawnioskowanej informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: W świetle art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 329, dalej "p.p.s.a.") w zw. z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądowa kontrola administracji publicznej, dokonywana w oparciu o kryterium legalności, obejmuje m.in. orzekanie przez sądy administracyjne w sprawach skarg na bezczynność. Pojęcie bezczynności wiąże się z sytuacją, gdy organ będąc właściwym i zobowiązanym do załatwienia sprawy, nie czyni tego w terminie określonym przepisami prawa. W przedmiotowej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest bezczynność Dyrektora Szkoły Podstawowej [...], w zakresie rozpoznania wniosku skarżącego złożonego w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Oceniając w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi Sąd uwzględnił, że wniesienie skargi w niniejszej sprawie nie było ograniczone terminem, jak również nie musiało być poprzedzone żadnym środkiem zaskarżenia wobec czego, była ona dopuszczalna i podlegała rozpoznaniu. Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności wykazała, że skarga zasługuje na uwzględnienie.. Przede wszystkim Sąd stwierdził zaistnienie bezczynności, którego to pojęcia przepisy p.p.s.a. nie definiują. W orzecznictwie przyjęto, że bezczynność zachodzi, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął postępowania w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (tak np. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w wyrokach z 25.10.2012 r., sygn. II SAB/Bk 27/12 i z 15.11.2012 r., sygn. II SAB/Bk 53/12, a także WSA w Gdańsku w wyroku z 3.07.2013 r., sygn. II SAB/Gd 54/13 – dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Dla uznania bezczynności organu konieczne jest więc ustalenie, czy organ administracji był w danej sprawie zobowiązany do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia czynności, a jeżeli tak, to czy upłynął do tego termin. W przypadku skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej dodatkowo należy wskazać, że udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p.). W niniejszej sprawie po złożeniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej w dniu [...] 2024 r. o godz. 19,54, organ załatwił go poprzez przesłanie – drogą elektroniczną - w dniu [...]2024 r., skanu faktury z [...] 2024 r., zakupu oprogramowania do prowadzenia dziennika elektronicznego oraz pisma z [...].2024 r., wyjaśniającego, że jest to jedyna faktura dotycząca zakupu oprogramowania do prowadzenia dziennika elektronicznego (k. 12 – 13 akt sądowych). Nie budzi więc wątpliwości, że wniosek został załatwiony w dniu [...].2024 r., a dyrektor szkoły podstawowej jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej - czy to jako "organy władzy publicznej" w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. (w znaczeniu funkcjonalnym, zwłaszcza z uwagi na posiadane przez dyrektorów szkół kompetencje do wydawania decyzji administracyjnych w sprawach uczniów), czy też jako "podmiot reprezentujący inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym" (art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.) (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 16 maja 2024 r., IV SAB/Po 43/24 i przywołane w nim orzeczenia sądów). Szkoły, niezależnie od sposobu ich utworzenia i prowadzenia, czy to przez jednostkę samorządu terytorialnego, czy inną osobę prawną, czy wreszcie osobę fizyczną wchodzą w skład systemu oświaty i realizują jego cele, które mają ewidentnie wymiar publiczny, wobec czego podlegają obowiązkowi udzielania informacji (tamże). W dalszej kolejności ustalenia przez Sąd wymagało to, czy objęta żądaniem skarżącego informacja posiada walor informacji publicznej. Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., informację publiczną stanowi każda informacja o sprawach publicznych. Jego doprecyzowaniem jest art. 6 ust. 1 u.d.i.p., który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze publicznym. W szczególności udostępnieniu podlega informacja publiczna o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 (por. art. 6 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p.). Nadto informacją publiczną są informacje o majątku publicznym, w tym o majątku Skarbu Państwa, majątku jednostek samorządu terytorialnego oraz o pochodzącym z dysponowania tym majątkiem majątku podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. d u.d.i.p.). Mając na uwadze powyższe, informacja, której domagał się skarżący w swym wniosku jest informacją publiczną. Skarżący wnosił bowiem o przesłanie kopii wszystkich faktur za licencję lub zakup oprogramowania do prowadzenia dziennika elektronicznego, które zostały wystawione w roku 2024 r. Środki finansowe przeznaczone na ten cel są niewątpliwie środkami publicznymi przeznaczonymi na funkcjonowanie szkoły podstawowej w rozumieniu art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 3 i 5 u.d.i.p. Zapytanie dotyczy bowiem zasad funkcjonowania szkoły jak i majątku publicznego, którym gospodaruje. W rozpoznawanej sprawie niewątpliwe jest również to, że organ nie udzielił odpowiedzi na wniosek skarżącego w wymaganym terminie 14 dni, który to termin określa art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Skoro wniosek do organu wpłynął [...] 2024 r., to organ winien załatwić wniosek w terminie do [...] 2024 r. W konsekwencji więc należało przyjąć, że w momencie złożenia skargi, tj. [...].2024 r. (data nadania skargi do organu – k. 8.ww. akt), organ dopuścił się bezczynności w zakresie udostępnienia informacji publicznej. Jednakże po wniesieniu skargi, organ [...].2024 r., załatwił wniosek, przez co bezczynność ustała. Wobec udzielenia odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej przed wydaniem wyroku w niniejszej sprawie, Sąd nie miał podstaw, by zobowiązywać organ do wydania w określonym terminie aktu albo do dokonania czynności. W tym zakresie postępowanie sądowe, jako bezprzedmiotowe podlegało umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. - o czym orzeczono w pkt 3 sentencji wyroku. Załatwienie sprawy przez podmiot zobowiązany w sprawie, w której złożono skargę na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej, wyłącza możliwość zobowiązania tego podmiotu do dokonania tej czynności, ze względu na faktyczne załatwienie sprawy w dniu orzekania. Jednakże, jeżeli na dzień wniesienia skargi podmiot ten pozostawał w bezczynności, sąd obowiązany jest uwzględnić skargę i stwierdzić, że organ dopuścił się bezczynności (art. 149 § 1 pkt. 3 p.p.s.a.), o czy orzeczono w pkt. 1 sentencji wyroku. Jednocześnie na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2 sentencji wyroku). Tego rodzaju kwalifikacja jest konsekwencją stwierdzenia, że podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej nie przejawił złej woli ani lekceważenia strony. W rozpoznawanej sprawie organ po złożeniu skargi natychmiast w terminie 3 dni załatwił wniosek, a opóźnienie w jego załatwieniu wynosiło 18 dni, lecz trzeba też zważyć, że wniosek wpłynął [...] 2024 r. o godz. 19,54, w piątek, co o dwa dni skróciło organowi termin do załatwienia wniosku. Wobec powyższego, nie można dopatrzeć się ze strony organu lekceważenia skarżącego, czy też celowego przedłużania postępowania, tym bardziej, że sam skarżący nie wniósł o stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zdaniem Sądu dla oceny, czy w rozpoznawanej sprawie miało miejsce rażące naruszenie prawa, nie jest wystarczające samo przekroczenie ustawowych terminów. Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a. oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków strony i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Oceniając tę okoliczność Sąd wziął też pod uwagę zwłaszcza fakt, że organ udostępnił żądaną informacje niezwłocznie po wniesieniu skargi na bezczynność, czego skarżący w toku postępowania sądowoadministracyjnego nie negował. Natomiast o kosztach postępowania w pkt 4 sentencji wyroku orzeczono na podstawie art. 206 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem prawnym Sąd może w uzasadnionych przypadkach odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części, w szczególności jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu. Podzielić należy pogląd, że analiza cytowanego przepisu prowadzi do wniosku, że na podstawie tego przepisu sąd administracyjny działa w sposób uznaniowy, dokonując na tle konkretnej sprawy oceny, czy występują w niej szczególnie uzasadnione względy pozwalające na odstąpienie od zasądzenia zwrotu kosztów w całości lub w części. W piśmiennictwie to rozwiązanie, wzorowane na art. 102 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2014 r. poz. 101 z późn. zm.) - określane jest jako zasada słuszności (zob. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 22 czerwca 2017 r., sygn. akt IV SAB/Gl 118/17). Należy przy tym podkreślić, że przepis art. 206 p.p.s.a. nie konkretyzuje pojęcia "uzasadnionych przypadków", w których można odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania, jedynie wymienia jeden z nich (świadczy o tym zawarte w przepisie sformułowanie "w szczególności"), dotyczący sytuacji, w której skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu, toteż ich kwalifikacja należy do sądu. Można zatem zastosować go w przypadku częściowego uwzględnienia skargi, ale nie tylko. Stosując powołany przepis, sąd musi zatem dokonać oceny, która jest suwerennym uprawnieniem jurysdykcyjnym, ma charakter dyskrecjonalny, oparty na swobodnym uznaniu, kształtowanym własnym przekonaniem, poczuciem sprawiedliwości oraz analizą okoliczności rozpoznawanej sprawy (ibidem). Należy podzielić wyrażane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym poglądy, że "uzasadnionym przypadkiem" w rozumieniu art. 206 p.p.s.a., mogą być nie tylko okoliczności odnoszące się do niewielkiego wkładu pracy pełnomocnika wobec treści skargi i jej seryjności, ale także takie okoliczności jak niezwłoczne usunięcie stanu bezczynności przez organ, inicjowanie podobnych postępowań sądowych przez stronę oraz istnienie wątpliwości co do rzeczywistych intencji strony skarżącej, tj. czy rzeczywistą intencją skargi jest doprowadzenie do usunięcia bezczynności organu, czy też uzyskanie zasądzenia kosztów zastępstwa procesowego (por. wyroki WSA: w Łodzi z dnia 25 listopada 2022 r., sygn. akt II SAB/Łd 115/22; we Wrocławiu z dnia 23 marca 2023 r., sygn. akt IV SAB/Wr 1027/22; w Rzeszowie z dnia 6 kwietnia 2022 r., sygn. akt II SAB/Rz 14/22; w Poznaniu z dnia 10 maja 2022 r., sygn. akt II SAB/Po 76/22 i powołane w nich wyroki wojewódzkich sądów administracyjnych i NSA). W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie, zachodzą powyższe okoliczności wskazujące na uzasadniony przypadek odstąpienia od zasądzenia kwoty zwrotu kosztów wynagrodzenia radcy prawnego. Sądowi wiadomo z urzędu, z danych zamieszczonych w systemie CBOSA i PASSA, że skarżący, reprezentowany przez tego samego (r. pr. A. D.) lub innego pełnomocnika (r. pr. A. K.), zainicjował postępowania sądowoadministracyjne dotyczące dostępu do informacji publicznej, w identycznych stanach faktycznych (por. wyroki w sprawach o sygn. akt: - II SAB/Bk 112/24 – wyrok WSA w Białymstoku z 2024-12-04; - IV SAB/Po 158/24 - wyrok WSA w Poznaniu z 2025-02-19; - II SAB/Lu 181/24 - wyrok WSA w Lublinie z 2025-02-13; - I SAB/Op 122/24 - wyrok WSA w Opolu z 2025-02-06; - I SAB/Op 122/24 - wyrok WSA w Opolu z 2025-02-06; - II SAB/Kr 230/24 - wyrok WSA w Krakowie z 2025-01-15; - III SAB/Gl 766/24 - wyrok WSA w Gliwicach z 2025-01-15; - I SAB/Sz 185/24 - wyrok WSA w Szczecinie z 2025-01-09; - I SAB/Op 96/24 - wyrok WSA w Opolu z 2024-12-30; - II SAB/Go 113/24 - wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z 2024-12-18; - II SAB/Ke 114/24 wyrok WSA w Kielcach z 2024-12-12 - według danych w systemie CBOSA). Sąd dostrzegł też, że wniosek skarżącego z dnia [...] 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej, kontrolowany w sprawie niniejszej, jest identyczny z wnioskami, złożonymi w tej samej dacie [...] 2024 r., do innych szkół w całym kraju, co Sąd ustalił z urzędu na podstawie danych z systemu CBOSA. W efekcie więc skarżący sporządził jeden wniosek (o udzielenie informacji publicznej), rozsyłając go wiadomością e-mail do wielu podmiotów, a jeżeli nie uzyskał odpowiedzi w terminie - po sporządzeniu przez jego pełnomocnika (tego samego) jednego wzoru identycznie brzmiącej skargi - kierował ją do różnych Wojewódzkich Sądów Administracyjnych. Podobny sposób działania skarżący przyjmował w innych postępowaniach sądowoadministracyjnych, dotyczących dostępu do informacji publicznej, w których skarżący reprezentowany przez ww. pełnomocników zainicjował szereg postępowań dotyczących bezczynności organów w zakresie udostępnienia informacji publicznej. Jedynie w drodze przykładu Sąd powołuje: (por. sprawa pod sygn. akt SAB/Op 122/24 według danych z systemu PASSA oraz wyroki WSA: w Poznaniu: z dnia 16 maja 2024 r., sygn. akt. IV SAB/Po 43/24; z dnia 23 maja 2024 r., sygn. akt IV SAB/Po 35/24; z 31 stycznia 2024 r., sygn. akt IV SAB/Po 180/23; z dnia 9 listopada 2023 r., sygn. akt IV SAB/Po 67/23; z dnia 7 września 2023 r., sygn. akt IV SAB/Po 52/23; z dnia 15 czerwca 2023 r., sygn. akt IV SAB/Po 53/23; z dnia 20 stycznia 2023 r., sygn. akt IV SAB/Po 159/22; z dnia 10 marca 2022 r., sygn. akt IV SAB/Po 5/22; z dnia 10 marca 2022 r., sygn. akt IV SAB/Po 4/22; w Gdańsku z dnia 9 listopada 2023 r., sygn. akt III SAB/Gd 193/23; w Szczecinie z dnia 5 października 2023 r., sygn. akt II SAB/Sz 92/23; w Gliwicach: z dnia 21 marca 2023 r., sygn. akt III SAB/GL 424/22; z dnia 21 marca 2023 r., sygn. akt III SAB/GL 424/22; w Warszawie z dnia 25 maja 2023 r., sygn. akt VIII SAB/Wa 20/23; w Bydgoszczy z dnia 7 lutego 2023 r., sygn. akt II SAB/Bd 91/22 według danych w systemie CBOSA). W ocenie Sądu czynności pełnomocnika w kontrolowanej sprawie nie wygenerowały zatem po jego stronie żadnych wysiłków intelektualnych ani innych. Zdaniem Sądu łącznie rozpatrywane okoliczności w postaci: powtarzających się seryjnych wniosków i skarg, a tym samym udziału pełnomocnika w toku postępowania ograniczonego do sporządzenia zwięzłej skargi o identycznej treści jak skargi skierowane do innych wojewódzkich sądów administracyjnych oraz wynikającego stąd niewielkiego nakładu pracy pełnomocnika reprezentującego skarżącego, prowadzą do wniosku, że nie doszło do uchybienia poczuciu sprawiedliwości, czy zasadzie słuszności w przypadku odstąpienia od zasądzenia kosztów zastępstwa procesowego w niniejszej sprawie, w której sporządzono pismo procesowe o charakterze szablonowym. Co ważne opisana seryjność wniosków i skarg budzi wątpliwościami Sądu co do tego, czy w istocie intencją wnioskodawcy jest usunięcie bezczynności organu, czy też uzyskanie zasądzenie kosztów postępowania. Powyższe wyczerpują przesłankę uzasadnionego przypadku w rozumieniu art. 206 p.p.s.a., dającego podstawę do odstąpienia od zasądzenia na rzecz skarżącego wynagrodzenia pełnomocnika. W myśl art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Na podstawie tego przepisu Sąd rozpoznał sprawę bez wyznaczania rozprawy. Wyżej powołane wyroki są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na internetowej stronie pod adresem: www.nsa.gov.pl.