II SAB/Bd 13/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Jarzembski (spr.) Sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik Sędzia WSA Renata Owczarzak Protokolant Krzysztof Cisewski po rozpoznaniu w dniu 1 czerwca 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi E. na bezczynność Starosty L. w przedmiocie wpisu do księgi wieczystej ograniczenia korzystania z nieruchomości będącej własnością J. K. postanawia 1. umorzyć postępowanie, 2. zwrócić ze Skarbu Państwa – Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, na rzecz skarżącego kwotę 50 (pięćdziesiąt) złotych tytułem połowy wpisu. II SAB/Bd 13/05 UZASADNIENIE E. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na bezczynność Starosty L. w przedmiocie wpisu do księgi wieczystej ograniczenia korzystania z nieruchomości będącej własnością J. K., uiszczając (po wezwaniu) w dniu 22.03.2005 r. wpis w kwocie 100 złotych. W dniu 23.05.2005 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wpłynęło pismo procesowe strony skarżącej, która informując, że otrzymała zawiadomienie z Sądu Rejonowego w L. o dokonaniu wpisu w Księdze Wieczystej nr KW 18371 dot. ograniczenia prawa własności J. K. wniosła o umorzenie postępowania. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Z treści art. 161 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) wynika, że sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania: 1. jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę, 2. w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania, 3. gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe Natomiast z art. 60 tej ustawy wynika, że skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Z w/w pisma strony skarżącej wynika, że de facto stanowi ono cofnięcie skargi. Ta okoliczność w świetle art. 60 w/w ustawy (zd. 1) jest okolicznością bezwzględnie wiążącą. W tym stanie rzeczy uznając także, iż nie zachodzą przesłanki wskazane w zd. 2 w/w art. 60 należało w oparciu o art. 161 § 1 pkt 3 orzec jak w pkt 1 sentencji, a w oparciu o art. 232 §1 pkt 2 tej ustawy – jak w pkt 2.