II SAB/Bd 13/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wiesław Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. G. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi P. G. na bezczynność Prezydentowi Miasta B. w przedmiocie skorygowania błędnego wpisu meldunkowego postanawia 1. zwolnić skarżącą od kosztów sądowych, 2. ustanowić radcę prawnego. Postanowieniem z dnia 8 kwietnia 2011r. Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy oddalił wniosek P. G. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie z jej skargi na bezczynność Prezydentowi Miasta B. w przedmiocie skorygowania błędnego wpisu meldunkowego. W uzasadnieniu wskazano, iż sytuacja finansowa skarżącej pozwala jej na poniesienie kosztów sądowych oraz opłacenie pełnomocnika. Z powyższym twierdzeniem nie zgodziła się skarżąca, która podniosła, iż ponoszenie koniecznych wydatków związanych z kosztami leczenia oraz utrzymaniem siebie i syna nie zezwala na wygospodarowanie żadnych dodatkowych środków. Jak wynika z informacji zawartych w wypełnionym przez skarżącą formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy prowadzi ona wspólne gospodarstwo wraz z synem, który ze względu na konieczność opieki nad matką musiał zrezygnować z pracy zarobkowej, osiągając dochód, na który składają się świadczenie rentowe oraz dodatek pielęgnacyjny w łącznej kwocie 1928 zł. We wniosku skarżąca wskazała, że jest właścicielką domu o powierzchni 51m², usytuowanego na działce o powierzchni 484m², nie zadeklarowała przy tym żadnego innego majątku. Koszty ponoszone przez skarżącą obejmują ok. 750 zł tytułem utrzymania domu oraz ok. 500 zł, tytułem kosztów leczenia. Do formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżąca załączyła rachunki za pobór energii i wody , rachunek za opał oraz faktury wystawione przez apteki. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 ustawy z 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270: z późno zm. - zwanej dalej p.p.s.a.), w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez Sąd na posiedzeniu niejawnym. Na wstępie należy zauważyć, iż przesłanki przyznania przez Sąd prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym określono wart. 246 § 1 p.p.s.a., zgodnie, z którym przyznanie tego prawa w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Powołany przepis nie pozostawia wątpliwości co do tego, iż inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne do uwzględnienia wniosku, spoczywa na zainteresowanym. To strona bowiem powinna we wniosku wykazać, że istnieje przesłanka pozytywna dla przyznania prawa pomocy. Wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien być sporządzony rzetelnie i powinny w nim się znaleźć wszelkie informacje niezbędne do oceny sytuacji majątkowej wnioskodawcy. Rozstrzygnięcie Sądu w tej kwestii zależy od tego, co zostanie udowodnione przez wnioskodawcę w tym zakresie. Jak wynika z przedstawionego przez skarżącą formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy, wraz z synem z którym prowadzi wspólne gospodarstwo domowe skarżąca osiąga dochód w wysokości 1872,68 zł., co oznacza – zważywszy na to, iż syn z uwagi na konieczność opieki nad matką zrezygnował z pracy zarobkowej – 936,34 zł na osobę w rodzinie. Wskazać należy, że wysokość minimalnego wynagrodzenia w 2011r. wynosi 1.386 zł., co wynika z Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia z dnia 5 października 2010 r. w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2011 r. (Dz. U. Nr 194, poz. 1288), wydanego na podstawie art. 2 ust. 5 ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę (Dz. U. Nr 200, poz. 1679, z 2004 r. Nr 240, poz. 2407 oraz z 2005 r. Nr 157, poz. 1314). Powyższe oznacza, że dochód osiągany miesięcznie przez skarżącą i pozostającego na jej utrzymaniu syna jest niższy od wyżej przedstawionego minimalnego wynagrodzenia. Ponadto nie sposób zwrócić uwagi na przedłożone przez skarżącą rachunki z których wynika, że w jednym tylko miesiącu skarżąca musiała zakupić leki na kwotę 546,31 zł., a nie jest to przecież jedyny wydatek skarżącej. Powyższe okoliczności uzasadniają przypuszczenie, iż z uwagi na niski dochód wnioskodawczyni nie jest w stanie wygospodarować dodatkowych kwot na opłacenie kosztów sądowych i profesjonalnego pełnomocnika W tym stanie rzeczy na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.