II SAB/Bd 145/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Brzezińska Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Saniewski (spr.) sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 8 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi [...] na bezczynność Burmistrza [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Burmistrza [...] do rozpatrzenia wniosku [...] z [...]o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że Burmistrz [...] dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku określonego w pkt 1 wyroku, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Burmistrza [...] na rzecz skarżącego [...] 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. M. O. (dalej jako: skarżący, strona, wnioskodawca) pismem z 1 września 2025 r., zwrócił się za pośrednictwem poczty elektronicznej do Burmistrza Gminy Ł. (dalej: organ, Burmistrz) o przesłanie informacji: 1. "czy na terenie gminy planowane jest utworzenie miejsc zakwaterowania dla imigrantów lub uchodźców w ramach mechanizmu relokacji, 2. czy gmina bierze udział lub planuje udział w jakichkolwiek programach rządowych, samorządowych lub unijnych, które dotyczą integracji lub wsparcia dla imigrantów/uchodźców 3. czy gmina przewiduje wprowadzenia dla imigrantów lub uchodźców jakichkolwiek zniżek, ulg czy szczególnych ułatwień w dostępie do usług publicznych (np. komunikacji, kultury, opieki)". We wniosku wskazano, aby żądaną informację przesłać na adres email skarżącego [...] W odpowiedzi na powyższy wniosek organ pismem z 4 września 2025 r. poinformował Skarżącego, że na wszystkie pytania zawarte we wniosku z 1 września 2025 r. odpowiedź jest negatywna. Odpowiedź została wysłana na adres [...] (adres z błędem literowym tj. ze słowem "[...]" zamiast "[...]") Pismem z 17 września 2025 r. skarżący, reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, zarzucając naruszenie 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r. poz. 902, dalej: u.d.i.p.) poprzez ich niezastosowanie i brak udostępnienia skarżącemu informacji publicznej. W konsekwencji podniesienia powyższych zarzutów skarżący wniósł o: 1) stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, 2) zobowiązanie organu administracji do udzielenia odpowiedzi na pismo złożone 1 września 2025 r., 3) zasądzenie od organu na rzecz strony kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę z 29 września 2025 r. organ wniósł o oddalenie skargi wskazując, że nie pozostawał w bezczynności bowiem pracownik urzędu udzielił odpowiedzi na wskazane pytania. Niemniej jednak wysyłając odpowiedź na wskazany przez wnioskodawcę adres email popełnił błąd literowy. Skutkiem tej pomyłki było przesłanie żądanej informacji na adres [...], zamiast na adres [...] Podkreślił, że sytuacja ta ujawniona została dopiero po wniesieniu skargi. Burmistrz wskazał także, że skarżący swojej skargi nie poprzedził żadnym działaniem, w szczególności nie wniósł ponaglenia do organu wyższego stopnia. Dodatkowo Burmistrz wskazał, że w piśmie z 29 września 2025 r. wysłanym tradycyjną pocztą zadośćuczynił żądaniu wnioskodawcy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. W pierwszym rzędzie wyjaśnić trzeba, że niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym zgodnie z art. 119 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm. - w skrócie "p.p.s.a."), stanowiącym, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Mając na względzie, że Sąd jest zobowiązany w pierwszej kolejności zbadać, czy skarga nie podlega odrzuceniu, należy wskazać, że do skarg na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie znajduje zastosowania wymóg z art. 53 § 2b in fine p.p.s.a., w postaci uprzedniego wniesienia ponaglenia do właściwego organu. Sprawa o dostęp do informacji publicznej nie jest bowiem sprawą administracyjną w rozumieniu art. 1 pkt 1 k.p.a. Tryb udostępniania informacji w całości reguluje ustawa o dostępie do informacji publicznej. Zawarte w niej odesłanie do przepisów kodeksu jest bardzo wąskie i dotyczy wyłącznie wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji i decyzji o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 2 u.d.i.p.). Stąd w sprawach z zakresu informacji publicznych nie może mieć zastosowania ta część art. 53 § 2b p.p.s.a. w której mowa, że skarga na bezczynność lub przewlekłość "może być wniesiona (...) po wniesieniu ponaglenia" (por. wyrok NSA z 28 stycznia 2020 r., I OSK 2433/18, LEX nr 2825597). W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organów w przypadkach określonych w pkt 1 - 4a tego przepisu, tj. w sytuacjach, gdy organ ma obowiązek wydać decyzję administracyjną, postanowienie w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służą odwołanie bądź zażalenie, inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (...) oraz pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających. Bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy organ będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminach określonych w ustawie i w konsekwencji pozostaje w zwłoce. Aby uchylić się od zarzutu bezczynności w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej podmiot zobowiązany powinien w pierwszej kolejności ustalić, czy wnioskowana informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Ustalenie tej okoliczności determinuje dalsze czynności organu, w takim bowiem przypadku organ powinien: udostępnić wnioskowaną informację publiczną, jeśli znajduje się w jej posiadaniu (art. 10 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 3 u.d.i.p.); wydać decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej, jeśli stwierdzi istnienie ograniczeń w dostępie do informacji publicznej bądź jeśli stwierdzi, że brak jest szczególnie uzasadnionego interesu publicznego w udostępnieniu informacji publicznej przetworzonej (art. 16 i art. 17 u.d.i.p. w związku z art. 5 i art. 3 ust. 1 u.d.i.p.); poinformować, że w danej sprawie przysługuje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.). W przypadku gdy organ stwierdzi, że nie posiada żądanej informacji publicznej powinien poinformować o tym wnioskodawcę, czyniąc to w formie zwykłego pisma (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.). Analogicznie organ powinien postąpić jeśli w wyniku analizy przedmiotu sprawy stwierdzi, że wnioskowana informacja nie posiada waloru informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.). Odnośnie oceny, czy wniosek skarżącego dotyczył informacji publicznej należy wskazać, że stosownie do art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. W świetle art. 6 ust. 1 u.d.i.p. pojęcie to obejmuje w szczególności informacje o działalności podmiotów wykonujących zadania publiczne, ich kompetencjach, zadaniach oraz sposobach realizacji polityk publicznych. Co do zasady zatem informacje o której ubiegał się skarżący tj. dotyczące działań gminy w zakresie polityki integracyjnej, mieszkaniowej czy udziału w programach publicznych mieszczą się w pojęciu informacji publicznej. Należy także zwrócić uwagę, że we wniosku o udzielenie informacji publicznej skarżący jednoznacznie wskazał, że żąda przekazania odpowiedzi w formie wiadomości e-mail na podany adres poczty elektronicznej. Z akt sprawy wynika, że Burmistrz sporządził odpowiedź na wniosek skarżącego pismem z 4 września 2025 r., w której wskazał, iż na wszystkie pytania odpowiedź jest negatywna. Odpowiedź ta została jednak skierowana na błędny adres poczty elektronicznej, co skutkowało jej niedoręczeniem skarżącemu. Zgodnie z art. 14 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem o ile środki techniczne, którymi dysponuje organ, to umożliwiają. W niniejszej sprawie brak było jakichkolwiek przeszkód technicznych uniemożliwiających udzielenie odpowiedzi drogą elektroniczną. Skoro więc skarżący jednoznacznie zażądał przesłania informacji za pośrednictwem poczty elektronicznej, to na organie ciążył obowiązek skutecznego doręczenia odpowiedzi właśnie w tej formie. W judykaturze utrwalony jest pogląd, że skierowanie odpowiedzi na błędny adres poczty elektronicznej jest równoznaczne z jej nieudzieleniem i stanowi przejaw bezczynności organu (por. wyrok NSA z 18 lutego 2016 r., I OSK 1966/14). Należy przy tym zauważyć, że organ nie naprawił swojego błędu poprzez odpowiedzi na wniosek skarżącego w formie pisma z 29 września 2025 r. skierowanego do pełnomocnika skarżącego, radcy prawnego J. A.. Odpowiedź ta została bowiem przesłana zwykłym pismem (na papierze), a więc niezgodnie z żądaniem wniosku, w którym skarżący domagał się odpowiedzi poprzez e-mail. W konsekwencji Sąd uznał, że na dzień wniesienia skargi Burmistrz pozostawał w bezczynności, albowiem nie doszło do skutecznego udostępnienia informacji publicznej w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Okoliczność, że odpowiedź została sporządzona, nie ma znaczenia prawnego, jeżeli nie została ona skutecznie doręczona wnioskodawcy. Ze względu na powyższe Sąd w oparciu o art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązał Burmistrza do rozpoznania wniosku skarżącego w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Jednocześnie jednak Sąd, oceniając całokształt okoliczności sprawy, stwierdził, że stwierdzona bezczynność nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a., gdyż była wynikiem omyłki technicznej, a nie celowego lub uporczywego ignorowania wniosku skarżącego. Rozpoznając wniosek organ winien udzielić odpowiedzi w sposób wskazany we wniosku, mając przy tym na uwadze, że ustawa nie obejmuje obowiązkiem udostępniania informacji o czysto hipotetycznych rozważaniach, nieukształtowanych planach czy przewidywaniach, które nie znalazły odzwierciedlenia w istniejących dokumentach lub formalnych rozstrzygnięciach organu. W orzecznictwie wskazuje się, że informacja publiczna musi odnosić się do faktów, a nie do przyszłych, bliżej nieokreślonych zamiarów organu (por. wyrok NSA z 9 sierpnia 2011 r., I OSK 792/11). W takiej sytuacji organ winien poinformować wnioskodawcę, że nie dysponuje żądaną informacją albo że żądanie nie dotyczy informacji publicznej. O kosztach postępowania (100 zł wpisu, 480 zł koszty zastępstwa procesowego) orzeczono w punkcie 4 wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935).