II SAB/Bd 169/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz (spr.) Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Saniewski sędzia WSA Mariusz Pawełczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 29 października 2025 r. sprawy ze skargi M. P. na bezczynność Inne w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. Pismem z dnia [...] 2024 r. M. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na bezczynności Zarządu Koła Łowieckiego nr [...] w [...] dotyczącą wniosku skarżącego z dnia [...] sierpnia 2024 r. w zakresie pkt 13 tegoż wniosku – tj. w zakresie udostępnienia historii wszystkich rachunków bankowych Koła Łowieckiego za okres [...].2018 r. do [...].2024 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc, że Zarząd Koła Łowieckiego nr [...] zastosował się do wyroku z dnia [...] 2024 r., tj. wystosował do skarżącego pisma, w którym wskazano, że Koło Łowieckie nie dysponuje możliwościami technicznymi by spełnić żądanie we wskazanej we wniosku formie, a także zaproponowano, że udostępnienie dokumentów jest możliwe w siedzibę koła po ustaleniu terminu. Wskazano także na konieczność złożenia wniosku ze wskazaniem tej formy. Organ podkreślił, że w pierwszym piśmie w sprawie tj. z [...] 2023 r. jak i kolejnym tj. z [...] 2023 r. wnioskodawca nie wnosił o udostępnienie historii wszystkich rachunków bankowych Koła Łowieckiego za okres [...].2018 r. do [...].2024 r. Organ wyjaśnił, że nie posiada obsługi administracyjnej ani prawnej jaką dysponuje organ władzy publicznej. W ocenie organu skarżący nadużywa prawa dostępu do informacji publicznej. Przed organem występuje bowiem jako radca prawny, a przed sądem jako M. P.. Skarżący w sposób niezgodny z prawdą i naruszający dobre imię członków Zarządu Koła Łowieckiego twierdzi, że istnieje podejrzenie niegospodarności działań Zarządu Koła łowieckiego. Skarżący nie przyznał się też, że w innym postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym występuje jako pełnomocnik członka Zarządu Koła Łowieckiego. Na koniec organ wskazał, że historia rachunków bankowych nie jest informacją publiczną. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 § 2 pkt 8 i pkt 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej powoływanej w skrócie jako "p.p.s.a.") orzeka w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a (pkt 8) oraz bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (pkt 9). Stosownie do art. 149 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1). Przechodząc do meritum sprawy, wskazać należy, że skarżący domagał się udostępnienia informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ustawa ta, stanowiąc generalną zasadę udostępniania informacji publicznej, reguluje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej. Stosownie do art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Natomiast podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji są m.in. władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. W przypadku wystąpienia z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej podmiot zobowiązany, zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnia taką informację bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni, za wyjątkiem sytuacji przewidzianych w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Przy czym w myśl art. 13 ust. 2 u.d.i.p., jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Udostępnianie informacji publicznej następuje w formie czynności materialno-technicznej, w sposób i w formie zgodnym z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot zobowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Natomiast stosownie do art. 16 ust. 1 i art. 17 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. następuje w drodze decyzji administracyjnej. Ponadto, organ może poprzestać na pisemnym zawiadomieniu wnioskodawcy, gdy nie jest podmiotem zobowiązanym w świetle art. 4 u.d.i.p., gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, gdy nie dysponuje on przedmiotową informacją albo wnioskowane dane są dostępne w publikatorze oraz gdy w zakresie żądanej informacji publicznej przepisy prawa wprowadzają odrębny tryb dostępu. W pierwszej kolejności należy wskazać, że podmiot, do którego skierowano żądanie, jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. Koła łowieckie zaliczają się do grona podmiotów objętych przepisem art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. tj. obowiązanych do udostępniania informacji publicznej, bowiem wykonują zadania administracji państwowej związane z łowiectwem w rozumieniu art. 1 ustawy z 13 października 1995 r. Prawo łowieckie (tj. Dz. U. z 2023 r. poz. 1082 ze zm., dalej: u.p.ł.) i są one podstawowymi podmiotami wydzierżawiającymi obwody łowieckie, a zatem to na nich spoczywa obowiązek realizacji celów i zadań łowiectwa, tj. prowadzenia gospodarki łowieckiej rozumianej - w myśl art. 8 ust. 1 u.p.ł. - jako element ochrony środowiska przyrodniczego, obejmującego ochronę zwierząt łownych, gospodarowanie ich zasobami w zgodzie z zasadami ekologii oraz zasadami racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej i rybackiej. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądowowadministracyjnym – por. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 listopada 2013 r., sygn. I OZ 1155/13. To, że Koło Łowieckie jest podmiotem, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., nie przesądza jeszcze o tym, że każda informacja będąca w jego dyspozycji, będzie informacją publiczną. Posługiwanie się bowiem wyłącznie kryterium podmiotowym jest niczym nieuprawione, gdyż u.d.i.p. daje prawo do uzyskania informacji o sprawach publicznych, a nie przyznaje uprawnienia do otrzymania wszelkiej kategorii informacji będącej w posiadaniu adresata wniosku. O zakwalifikowaniu określonej informacji do udostępnienia decyduje jej treść i charakter, a więc kryterium przedmiotowe. Wobec tego sam fakt, że dany podmiot realizuje określone zadania publiczne nie przesądza automatycznie, że wytworzona przez niego informacja ma walor publiczny. Wskazać należy, że w analizowanej sprawie żądanie wniosku o udzielenie informacji publicznej obejmowało wydanie historii wszystkich rachunków bankowych Koła Łowieckiego. Zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie - stwierdzić należało, że historie rachunków bankowych (wyciągi bankowe), o udostępnienie których zwrócił się skarżący nie spełniają kryterium przedmiotowego stosowania u.d.i.p. - nie dotyczą bowiem stricte danych wymienionych w art. 6 ust. 1 u.d.i.p., w tym organizacji i funkcjonowania podmiotu obowiązanego do udostępniania informacji publicznej, jego organów, gospodarowania majątkiem tego podmiotu. Dokumenty te obrazują bowiem operacje, jakie są dokonywane przez podmiot, który zawarł z bankiem umowę o prowadzenie rachunku bankowego, potwierdzające stan konta, przychody i wydatki, a zatem dotyczy kwestii związanych z obsługą finansową danego podmiotu w związku z zawartą umową o prowadzenie rachunku bankowego. Zauważyć też należy, że niezależnie od tego, że wyciąg z rachunku bankowego nie spełnia wymogów uznania go za informację publiczną, nie stanowiąc informacji o działalności podmiotów wskazanych w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, a tym samym informacji o sprawach publicznych, to jest on traktowany jako dokument objęty tajemnicą bankową, zgodnie z art. 104 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (Dz.U. z 2023 r., poz. 2488; zob. K. Królikowska [w:] B. Bajor, L. Kociucki, J. M. Kondek, K. Królikowska, Prawo bankowe. Komentarz do przepisów cywilnoprawnych, Warszawa 2020, Komentarz do art. 104, teza 2; postanowienie Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 17 sierpnia 2018 r., II AKz 437/18). Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga na bezczynność Koła Łowieckiego nr [...] w [...] nie znajduje uzasadnienia w okolicznościach faktycznych sprawy. W tym stanie rzeczy sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.