II SAB/Bd 17/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Włodarska po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 2006 L na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. G. na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Rejonowego Urzędu Pracy w I. z dnia [...]1993 r., nr [...] i odszkodowania postanawia odrzucić skargę II SAB/Bd 17/06 UZASADNIENIE Pismem z dnia 30 czerwca 2002r. W. G. wniósł do Ministra Pracy i Polityki Społecznej w W. zażalenie na niezałatwienie przez Wojewodę [...] w terminie sprawy stwierdzenia nieważności m.in. decyzji Kierownika Rejonowego Urzędu Pracy w I. z dnia [...]1993r., nr [...]. Przy tym zwrócił uwagę, że pomimo upływu dwumiesięcznego terminu od dnia złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności, Wojewoda [...] nie wydał w tym przedmiocie decyzji, nie powiadomił o przyczynach zwłoki w załatwieniu sprawy ani też nie ustalił terminu zgodnie z przepisem art. 36 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Oz. U. Nr 98, poz.1071; z późno zm.) - dalej k.p.a. W odpowiedzi na wyżej wspomniane zażalenie pismem z dnia 19 lipca 2002r. Minister Pracy i Polityki Społecznej poinformował W. G., że jego wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Kierownika Rejonowego Urzędu Pracy w I. nie spełnia wymogów określonych wart. 156 k.p.a. Następnie pismem z dnia 24 lipca 2002 r. W. G. wezwał Wojewodę [...] do usunięcia naruszenia prawa poprzez wydanie decyzji w przedmiocie wniosku o stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Rejonowego Urzędu Pracy w I. z dnia [...]1993r., nr [...] oraz o przyznanie związanego z tym odszkodowania. Pismem z dnia 11 sierpnia 2002r. W. G. złożył do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku skargę na bezczynność Wojewody [...]. Bezczynność ta miała polegać na nie wydaniu przez Wojewodę [...] decyzji o stwierdzeniu nieważności m.in. decyzji Kierownika Rejonowego Urzędu Pracy w I. z dnia [...]1993r., nr [...], znak [...] oraz o związanym z tym odszkodowaniu. Przy tym W. G. wskazał, iż wyczerpał dostępne środki zaskarżenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wskazując m.in., iż decyzją własną z dnia 4 kwietnia 2003 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Rejonowego Urzędu Pracy w I. z dnia [...]1993r. w mocy przez Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia [...]2003r., która to z kolei decyzja była przedmiotem zaskarżenia do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie. NSA oddalił skargę (II SA 2958/03). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ administracji publicznej nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub też nie podjął stosownej czynności. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270; z późno zm.) skargę do sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przy czym zgodnie z § 2 tegoż przepisu, przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W przypadku skargi na bezczynność organu środkiem takim będzie zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie, przewidziane wart. 37 k.p.a. W związku z powyższym należy wskazać, że wprawdzie skarżący wniósł do organu wyższego stopnia zażalenie na niezałatwienie w terminie sprawy jego wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Kierownika Rejonowego Urzędu Pracy z dnia [...]1993 r., z dnia [...]1994 r., z dnia [...]1994 r. a także z dnia [...]1993r., oraz stwierdzenia nieważności zarządzenia Zarządu Gminy D. z dnia [...]1993 r., jednakże wbrew twierdzeniom skarżącego, w przedmiotowej sprawie zażalenie to nie zostało poprzedzone stosownym wnioskiem skierowanym do Wojewody [...]. Należy zwrócić bowiem uwagę, że pismem z dnia [...]2002 L uzupełnionym w dniu 12.04.2002 L W. G. wystąpił do Wojewody [...] jedynie o stwierdzenie nieważności decyzji Kierownika Rejonowego Urzędu Pracy z dnia [...]1993 L, Z dnia [...]1994 r. oraz z dnia [...]1994 r.. Dopiero pismo skarżącego z dnia 24 lipca 2002 r. skierowane do Wojewody [...] można potraktować, jako wniosek o stwierdzenie do Wojewody [...] można potraktować, jako wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Kierownika Rejonowego Urzędu Pracy w I. z dnia [...]1993r., nr [...]. Ponieważ bezpośrednio po skierowaniu do Wojewody [...] wspomnianego wyżej pisma W. G. wniósł skargę do tut. Sądu, należało uznać, że nie wyczerpał on dostępnych środków zaskarżenia, a zatem przedmiotowa skarga została wniesiona przedwcześnie. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270; z późno zm.), orzeczono jak w sentencji postanowienia.