II SAB/Bd 19/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędziowie: Sędzia NSA Wiesław Czerwiński Sędzia WSA Renata Owczarzak (spr.) Sędzia WSA Krzysztof Gruszecki Protokolant Ewa Czerwińska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 lipca 2006 r. sprawy ze skargi W. G. na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie wydania decyzji o stwierdzeniu nieważności decyzji Kierownika Rejonowego Urzędu Pracy w I. i odszkodowania. 1. umarza postępowanie w przedmiocie stwierdzenia bezczynności organu, 2. odrzuca skargę w części dotyczącej odszkodowania, 3. przyznaje od Skarbu Państwa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na rzecz adwokata P. H. kwotę 292, 80 ( słownie dwieście dziewięćdziesiąt dwa 80/100) złotych tytułem zwrotu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. II SAB/Bd 19/06 UZASADNIENIE Pismem z dnia 12 kwietnia 2002 L W. G. uzupełnił i sprostował swój wniosek z dnia 14.02.2002 r. skierowany do Wojewody [...] o stwierdzenie nieważności decyzji Kierownika Rejonowego Urzędu Pracy w I. z dnia [...]1993 r., nr [...], znak [...] w ten sposób, że wniósł również o stwierdzenie nieważności decyzji Kierownika Rejonowego Urzędu Pracy w I. z dnia [...]1994 L, nr [...], znak [...]. Decyzją z dnia [...] 2002 r., nr [...] Wojewoda [...] uzupełnił swoją decyzję z dnia [...] 2002 r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie nieważności decyzji Kierownika Rejonowego Urzędu Pracy w I. z dnia [...]1993L, nr [...], znak [...], wskazując w niej, iż wniosek W. G. o stwierdzenie nieważności kolejnych decyzji Kierownika Rejonowego Urzędu Pracy w I. tj. m.in. decyzji z dnia [...1994 r., znak [...] zostanie rozpatrzony po uprawomocnieniu się decyzji Wojewody [...] z dnia [...] 2002 r. Pismem z dnia 30 czerwca 2002r. W. G. wniósł do Ministra Pracy i Polityki Społecznej w Warszawie zażalenie na niezałatwienie przez Wojewodę [...] w terminie sprawy stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Rejonowego Urzędu Pracy w I. z dnia [...]1994r. nr [...]. Zwrócił w nim uwagę, że pomimo upływu dwumiesięcznego terminu od dnia złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności, Wojewoda [...] nie wydał w tym przedmiocie decyzji, nie powiadomił o przyczynach zwłoki w załatwieniu sprawy ani też nie ustalił terminu zgodnie z art. 36 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, poz.1071; z późno zm.) - dalej k.p.a. W odpowiedzi na wyżej wspomniane zażalenie pismem z dnia 19 lipca 2002 r. Minister Pracy i Polityki Społecznej poinformował W. G., że jego wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Kierownika Rejonowego Urzędu Pracy w I. nie spełnia wymogów określonych wart. 156 k.p.a. Następnie pismem z dnia 24 lipca 2002 r. W. G. wezwał Wojewodę [...] do usunięcia naruszenia prawa poprzez wydanie decyzji w przedmiocie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Kierownika Rejonowego Urzędu Pracy w I. z dnia [...]1994 r., nr [...], oraz o przyznanie związanego z tym odszkodowania. Pismem z dnia 11 sierpnia 2002 r. W. G. złożył do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku skargę na bezczynność Wojewody [...]. Bezczynność ta miała polegać m.in. na nie wydaniu przez Wojewodę [...] decyzji o stwierdzeniu nieważności: decyzji Kierownika Rejonowego Urzędu Pracy w I. z dnia [...]1994L, nr [...] oraz o związanym z tym odszkodowaniu. Przy tym W. G. wskazał, iż wyczerpał dostępne środki zaskarżenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując jednocześnie, że postępowanie administracyjne, co do wniosku skarżącego nadal trwa. Skarżący został poinformowany decyzją z dnia [...]2002 r., że jego wniosek dotyczący stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Rejonowego Urzędu Pracy w I. z dnia [...]1994 r., znak [...] zostanie rozpatrzony po uprawomocnieniu się decyzji Wojewody [...] z dnia [...] 2002 r. odmawiającej wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Rejonowego Urzędu Pracy w I. z dnia [...]1993 L, nr [...]. Ostatecznie decyzją z dnia [...] 2003 L, nr [...] Wojewoda [...] stwierdził nieważność decyzji Kierownika Rejonowego Urzędu Pracy w I. z dnia [...]1994L, nr [...]. Natomiast decyzją z dnia [...] 2003 r., nr [...] Wojewoda [...] odmówił uznania roszczenia o odszkodowanie, wskazując, że strona nie poniosła szkody na skutek wydania decyzji z naruszeniem prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Z bezczynnością organu administracji mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Celem skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu, o której mowa wart. 3 § 2 pkt 8 w zw. z pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Oz.U. Nr 153, poz. 1270; z późno zm.) jest doprowadzenie do wydania przez organ decyzji administracyjnej w sprawie. Wskazuje na to wyraźnie treść art. 149 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w myśl, którego sąd uwzględniając skargę na bezczynność organu zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. W świetle cytowanego przepisu nałożenie przez sąd administracyjny obowiązku wydania decyzji administracyjnej możliwe jest jedynie wówczas, gdy załatwiająca sprawę decyzja nie została wydana. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] 2003 r., nr [...] stwierdził nieważność decyzji Kierownika Rejonowego Urzędu Pracy w I. z dnia [...]1994 r., nr [...]. W postępowaniu dotyczącym bezczynności organu administracji publicznej Sąd rozpoznaje skargę według stanu sprawy z daty orzekania, tj. ściślej z daty zamknięcia rozprawy poprzedzającej orzekanie (tak NSA w wyroku z 6 października 2000 r. sygn. akt IV SA 105/00, opubl. w elektronicznym zbiorze orzecznictwa LEX pod nr 53462). Wydanie decyzji w sprawie przed dniem orzekania w przedmiocie bezczynności organu skutkuje uznaniem, że organ nie pozostaje w bezczynności a postępowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270; z późno zm.). W skardze na bezczynność skarżący wystąpił też o odszkodowanie. Roszczenie o odszkodowanie na ogólnych zasadach nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Z tego względu Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 2 postanowienia. Na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 19 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 26 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348; ze zm.) orzeczono jak w punkcie 3 postanowienia.