II SAB/Bd 19/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik po rozpoznaniu w dniu 25 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego L. O. o zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w drugiej instancji w sprawie ze skargi J. K. na bezczynność Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. w przedmiocie zasiłku chorobowego postanawia przyznać radcy prawnemu L. O. ze Skarbu Państwa (Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy) kwotę 146,40 (sto czterdzieści sześć 40/100) złotych tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w drugiej instancji. Postanowieniem z dnia 14 czerwca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucił skargę J. K. na bezczynność Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. w przedmiocie zasiłku chorobowego, z uwagi na brak właściwości sądu administracyjnego do rozpoznania sprawy. Ustanowiony w ramach prawa pomocy pełnomocnik skarżącej, radca prawny L. O., sporządziła i złożyła w tutejszym Sądzie opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wskazanego wyżej postanowienia. Do opinii załączony został wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Wnioskodawczyni złożyła także stosowne oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w razie przyznania skarżącemu prawa pomocy wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zgodnie zaś z przepisem § 14 ust 2 pkt 2 lit b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. Nr 163 poz. 1349 ze zm.), stawki minimalne za czynności pełnomocnika będącego radcą prawnym w postępowaniu przed sądami administracyjnymi polegające na sporządzeniu i wniesieniu skargi kasacyjnej albo na sporządzeniu opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wnoszą 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1 tego ustępu, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji - 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Stawka minimalna, stanowiąca podstawę do obliczenia należnego pełnomocnikowi wynagrodzenia, wynosi w rozpatrywanym przypadku 240 zł, stosownie do regulacji § 14 ust 2 pkt 1 lit c wskazanego wyżej rozporządzenia. W oparciu o wskazane wyżej przepisy Sąd obliczył, iż przysługująca pełnomocnikowi skarżącej kwota, po podwyższeniu jej o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług, wynosi 146,40 zł. Ponieważ wnioskodawczyni wykazała w sposób dostateczny, iż sporządziła opinię prawną o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, przedkładając tę opinię Sądowi, a ponadto złożyła wymagane oświadczenie o niezapłaceniu kosztów pomocy prawnej w całości lub w części, należało orzec o przyznaniu jej wskazanej wyżej kwoty tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w drugiej instancji.