II SAB/Bd 19/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Grzegorz Saniewski (spr.) Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Protokolant Jakub Jagodziński po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 czerwca 2011r. sprawy ze skargi B.U. i J.U. na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwolenie na budowę postanawia odrzucić skargę. Decyzją z dnia [...], znak: [...], Starosta Powiatu W., działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 i art. 19 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.: Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118, ze zm.) oraz § 3 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 listopada 2001 r. w sprawie rodzajów obiektów budowlanych, przy których realizacji jest wymagane ustanowienie inspektora nadzoru inwestorskiego (Dz. U. z 2001 r., Nr 138, poz. 1554), zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi – K. sp. z o.o. w P. - pozwolenia na budowę budynku handlowego I. wraz z infrastrukturą techniczną na działkach nr [...] przy ul. [...] oraz ul. [...] w W. - kategoria obiektu budowlanego [...] - oraz na rozbiórkę istniejących budynków na działkach nr [...] przy ul. [...] w W. Pismem z dnia 27 lipca 2010 r. B. i J. U., właściciele sąsiadujących z terenem inwestycji działek nr [...], powołując się na przepis 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej jako "k.p.a."), skierowali do Wojewody Kujawsko - Pomorskiego wniosek o stwierdzenie nieważności ww. decyzji z uwagi na wydanie jej z rażącym naruszeniem prawa, tj. art. 29 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (t j.: Dz. U. z 2005 r., Nr 239, poz. 2019 ze zm.), § 19 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 ze zm.) oraz § 34 pkt 1 i pkt 2 lit. k) Uchwały Nr XXI/133/2004 Rady Miejskiej w W. z dnia 24 czerwca 2004 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta W. (Dz. Urz. Woj. Kuj. - Pom. z 2004 r., Nr 96, poz. 1675 ze zm.). W związku z brakiem reakcji organu na przedmiotowy wniosek B. i J. U. pismem z dnia 26 października 2010 r. skierowali do Ministra Budownictwa, za pośrednictwem Wojewody Kujawsko – Pomorskiego, zażalenie w trybie art. 37 § 1 k.p.a. Następnie pismem z dnia 28 stycznia 2011 r. wnioskodawcy wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na bezczynność Wojewody Kujawsko - Pomorskiego w przedmiocie stwierdzenia nieważności ww. decyzji. Skarżący podnieśli, iż postępowanie administracyjne w sprawie złożonego przez nich wniosku, wszczęte w dniu 27 lipca 2010 r., nie zostało jeszcze zakończone, co powoduje stan bezczynności organu naruszającej prawo. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Kujawsko - Pomorski wniósł o jej oddalenie, wskazując, że w dniu 31 stycznia 2011 r. udzielił skarżącym odpowiedzi na wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty Powiatu W. z dnia 16 grudnia 2008 r. Legalność decyzji Starosty była już badana przez Wojewodę w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...] nr [...]. Ponadto wniosek o stwierdzenie dotyczy decyzji, która nie znajduje się już w obrocie prawnym – została skonsumowana poprzez udzielenie pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego obiektu (decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z [...]) Pozwolenie na budowę było także badane przez Kujawsko – Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Budowlanego oraz Prokuratora Rejonowego w W. W związku z tym wydanie decyzji w przedmiotowej sprawie byłoby obarczone wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.- zwanej dalej "p.p.s.a.") skargę do Sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Stosownie do brzmienia art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W przypadku skargi na bezczynność środkiem zaskarżenia jest zażalenie, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W przedmiotowej sprawie organem, przeciwko któremu została złożona skarga jest wojewoda pełniący funkcję organu administracji architektoniczno – budowlanej. Wobec tego, stosownie do art. 88a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, funkcję organu wyższego stopnia w stosunku do wojewody pełni Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego. Do niego zatem – a nie do Ministra Budownictwa – winno być wniesione zażalenie w trybie art. 37 § 1 k.p.a. na bezczynność Wojewody. Z powyższego wynika, że nie została dopełniony warunek wyczerpania środków zaskarżenia (złożenia zażalenia do organu właściwego) przed złożeniem skargi do sądu administracyjnego, wobec czego na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd skargę odrzucił.