II SAB/Bd 20/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA: Jerzy Bortkiewicz po rozpoznaniu w dniu 25 października 2005r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Mariusza K. na bezczynność Burmistrza Miasta A. w przedmiocie ustanowienia drogi koniecznej do budynku położonego w A przy ulicy [...] postanawia: odrzucić skargę Skarżący pismem z 11 lutego 2005 r., złożył skargę na bezczynność Burmistrza A., polegającą na me podjęciu czynności w związku z ustanowieniem drogi koniecżnej do budynku położonego w A. przy ulicy [...]. Sąd zarządzeniem z 9 marca 2005 r. wezwał stronę do udzielenia informacji, czy złożyła zażalenie na niezałatwienie sprawy przez Burmistrza Miasta A. do organu administracji publicznej wyższego stopnia. W odpowiedzi, pismem z 22 marca 2005 r., skarżący wyjaśnił, że zażalenia takiego nie składał. W odpowiedzi na skargę, jakkolwiek organ me zajął stanowiska procesowego w sprawie, to jednak wyjaśnił, że podany w skardze przedmiot bezczynności dotyczy podjęcia działań, co do ustanowienia drogi koniecznej do budynku położonego w A. przy ulicy [...], która nigdy nie stanowiła drogi gminnej ani drogi publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W przedmiotowej sprawie zachodziły przesłanki do odrzucenia skargi z uwagi na jej niedopuszczalność z powodu braku właściwości sądu administracyjnego do jej rozpoznania. Jakkolwiek bezczynność organów, może być przedmiotem skargi złożonej do sądu administracyjnego, to jednak jak wynika to z przepisu art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), kontrola tego sądu dotyczy działalności administracji publicznej. Skarga na bezczynność musi więc dotyczyć: decyzji administracyjnej, postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym, postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym lub zabezpieczającym lub też innego aktu lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W niniejszej sprawie nie zachodzi natomiast taka sytuacja, by złożona skarga dotyczyła regulowanej powyższym przepisem materii. Jak wynika z akt administracyjnych sporna droga dojazdowa do budynku skarżącego była w użytkowaniu wieczystym Spółki Cywilnej C., w stosunku do której ogłoszono upadłość. W konsekwencji organem właściwym do rozstrzygnięcia w sprawie ustanowienia drogi koniecznej jest sąd rejonowy miejsca położenia nieruchomości. Oznacza to, że Burmistrz Miasta A. me ma kompetencji by podjąć czynności z zakresu administracji publicznej w tym przedmiocie, a bezczynność co do niepodjęcia czynności o takim charakterze, w świetle art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), nie może stanowić w tym przedmiocie skargi przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Ponadto zgodnie z przepisem art. 52 § 1 w/w ustawy, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Takim środkiem zaskarżenia jest zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie, które skarżący winien był złożyć do organu administracji publicznej wyższego stopnia, co wynika z art. 37 kodeksu postępowania administracyjnego. Niezłożenie więc zażalenia powoduje sytuację niewyczerpania środków zaskarżenia, jakie służyły stronie w postępowaniu administracyjnym i w konsekwencji niedopuszczalność skargi. Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie przepisu art. 58 § 1 pkt 1 w/w ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, orzeczono jak w sentencji postanowienia.