II SAB/Bd 20/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Gruszecki Sędziowie: Sędzia NSA Wiesław Czerwiński (spr.) Sędzia WSA Grzegorz Saniewski Protokolant asystent sędziego Katarzyna Korycka po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 2 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi spółki A w likwidacji na bezczynność Prezydenta Miasta G. w przedmiocie ustalenia i wypłaty odszkodowania za grunty zajęte pod drogi publiczne postanawia: odrzucić skargę. [...] Sp. z o.o. w likwidacji z G. złożyła do tutejszego Sądu skargę na bezczynność Prezydenta Miasta G. w sprawie o ustalenie i wypłatę odszkodowania za grunty zajęte pod drogi publiczne w G. – działki Nr [...], położone przy ul. W. i H. Skarżący wniósł także o przeprowadzenie mediacji. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że na przełomie czerwca i lipca 2001 r. zakończył budowę kompleksu handlowo – usługowego przy ul. W. i H. w G. Nastąpiło wówczas zajęcie przedmiotowych działek pod drogę publiczną. Skarżący pismem z [...] stycznia 2004 r. zwrócił się do Wydziału Dróg Miejskich Urzędu Miasta o uregulowanie stanu prawnego zajętych działek. Skarżący wskazuje na wymianę licznych pism w tej sprawie. Pismem ze stycznia 2006 r. Kierownik Wydziału Majątku Komunalnego i Planowania Przestrzennego UM poinformował skarżącego, że zlecono rzeczoznawcy majątkowemu sporządzenie wyceny gruntów dla potrzeb negocjowania kwoty odszkodowania. Później poinformowano skarżącego o wycofaniu zlecenia wyceny. Uzasadniono to koniecznością wcześniejszego odłączenia działek i niemożliwością złożenia wniosku o ujawnienie praw Skarbu Państwa w księdze wieczystej z uwagi na brak zezwoleń na bezciężarowe odłączenie działek. Stanowisko to skarżący uznał za niezrozumiałe. Dalsza korespondencja i rozmowy nie przynosiły rezultatów. Skarżący przekazał organowi zgodę na bezciężarowe odłączenie działek, ale i to nie przyniosło oczekiwanego skutku. Negocjacje i korespondencje okazały się bezowocne. Po kolejnym piśmie organ wszczął postępowanie i powiadomił, że wystąpił do Sądu Rejonowego G. z wnioskiem o odłączenie przedmiotowych działek i przyłączenie do KW [...], w której zapisany jest Skarb Państwa jako właściciel. Po kolejnych pismach i rozmowach doszło do wyceny działek przez rzeczoznawcę i [...] czerwca 2007 r. Prezydent G. wydał decyzję ustalającą odszkodowanie. W decyzji ustalono wysokość odszkodowania na kwotę [...] zł, mimo że wycena rzeczoznawcy, na którą powołano się w decyzji ustala odszkodowanie na kwotę o [...] zł wyższą. Decyzję wydano w związku z art. 98 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Od decyzji tej skarżący wniósł odwołanie. W następstwie odwołania Wojewoda przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Wojewoda ocenił, że należy zbadać prawidłowość decyzji o podziale nieruchomości. Jednocześnie stwierdzono, że z mocy prawa na podstawie art. 98 ust. 1 ustawy na własność gminy, powiatu, województwa przechodzą grunty pod drogi, czyli tylko grunty przeznaczone pod nowe drogi, pod przyszłe inwestycje drogowe, a nie drogi istniejące. Po 3 miesiącach od otrzymania akt Urząd Miejski w G. poinformował skarżącego o zamiarze przekazania pozwu do Sądu Rejonowego w G. o zbadanie zgodności stanu prawnego nieruchomości ujawnionego w księdze wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym. Organ zawiesił postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia odszkodowania z uwagi na kierowanie sprawy do sądu powszechnego. Na postanowienie Prezydenta G. z [...] stycznia 2008 r. o zawieszeniu postępowania skarżący skierował zażalenie do Wojewody z jednoczesną skargą na bezczynność organu. Podniósł brak przesłanek do zawieszenia postępowania jak i brak podstaw do występowania z powództwem do sądu. Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2008 r. utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy i nie znalazł podstaw do uznania bezczynności organu. Podczas rozpatrywania przez dwa i pół miesiąca odwołania skarżącego od postanowienia o zawieszeniu postępowania, powództwo sądowe Skarbu Państwa zostało oddalone. Skarżący podniósł, że nie ma żadnych podstaw normatywnych, by zakres art. 98 ust. 1 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami ograniczyć do nowych dróg (wskazał przy tym na wyrok sądu opublikowany w systemie informacji prawnej Lex nr 291449). W dalszej kolejności poinformowano skarżącego, że [...] kwietnia 2008 r. Prezydent Miasta wystąpił do Prokuratorii Generalnej o wytoczenie powództwa o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym. Skarżący ze zdziwieniem przyjął taką informację albowiem sprawa została już osądzona przez sąd powszechny – wyrok sądu cywilnego jest prawomocny. Nie wolno sądzić się powtórnie o to samo. Skarżący ma prawo sądzić, że Urząd Miejski nie chce załatwić tej sprawy, robi wszystko, aby jej nie załatwić, pozorując przy tym swoje działania. Postępowanie urzędników stoi w całkowitej sprzeczności z zasadami demokratycznego państwa prawa. Prezydent G. w odpowiedzi na skargę wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie o oddalenie skargi. Przedstawiono niektóre elementy biegu postępowania w powyższej sprawie uznając, że obecnie zagadnienie wstępne nie zostało ostatecznie rozstrzygnięte, co czyni zasadnym zawieszenie postępowania. W aktach sprawy przekazanych sądowi (nie zszytych i nie ponumerowanych) nie ma zwrotnych poświadczeń odbioru, jednakże porównanie dat wydania postanowienia Wojewody [...] i daty skargi wskazuje na to, ze skarga została złożona w terminie. Referendarz sądowy tutejszego Sądu w dniu [...] sierpnia 2008 r. przeprowadził postępowanie mediacyjne w tej sprawie. W jego wyniku pełnomocnik organu zobowiązał się do rozważenia wydania postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania w terminie 21 dni. Pismem z dnia [...] września 2008 r. poinformował Sąd, że organ nie widzi możliwości podjęcia postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn formalnych. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). skargę do sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W przypadku skargi na bezczynność środkiem zaskarżenia jest zażalenie, o którym mowa w art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Zażalenie to powinno być skierowane do organu administracji wyższego stopnia. Skarżący złożył do Wojewody [...] pismo zatytułowane: Zażalenie na postanowienie Prezydenta G. z dnia [...] stycznia 2008 r. doręczone dnia [...] stycznia 2008 r., znak [...] zawieszające z urzędu postępowanie o ustalenie i wypłatę odszkodowania za grunty zajęte pod drogi publiczne oraz na bezczynność organu. Wojewoda [...] rozstrzygnął powyższe zażalenie postanowieniem z [...] kwietnia 2008 r. znak [...]. W podstawie prawnej wskazał na przepisy art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 w związku z art. 97 § 1 K.p.a. wskazując na rozpatrzenie zażalenia na postanowienie o zawieszeniu postępowania. Jedynie w uzasadnieniu postanowienia ustosunkował się do kwestii bezczynności Prezydenta Miasta G. Zażalenie na bezczynność musi być jednoznaczne w swej treści. Połączenie zażalenia na postanowienie z zażaleniem na bezczynność nie spełnia wymogów art. 37 K.p.a. w związku z art. 52 P.p.s.a. Na postanowienie Wojewody [...] o utrzymaniu w mocy postanowienia o zawieszeniu postępowania skarżący mógł wnieść skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego, czego jednak nie uczynił. Sąd oceniłby, czy zawieszenie postępowania jest trafne. Pośrednio zmierzałoby to także do oceny biegu postępowania w tej sprawie i dałoby Sądowi możliwość wypowiedzenia się, co sądzi o biegu postępowania w tej sprawie. W trakcie zawieszenia postępowania środkiem najszybciej zmierzającym do celu jest wnioskowanie o podjęcie zawieszonego postępowania. Jeżeli takiego wniosku nie ma, to trudno uznać, aby organ pozostawał w bezczynności na tym etapie postępowania. Uzasadnia to na podstawie art. 58 § 1 pkt 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) odrzucenie skargi.