II SAB/Bd 215/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz po rozpoznaniu w dniu 11 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. w W. na bezczynność Wójta Gminy P. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 5 czerwca 2013 r. A. w W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na bezczynność Wójta Gminy P. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej. W wykonaniu zarządzenia z dnia 17 lipca 2013 r. Przewodniczącego Wydziału wezwano skarżącą do uzupełnienia w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi braków formalnych skargi przez złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej (status, KRS). Jednocześnie zarządzeniem z tej samej daty skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 zł. Powyższe wezwania zostały doręczone skarżącej w dniu 1 sierpnia 2013 r. (zwrotne potwierdzenia odbioru korespondencji – k. 11). W zakreślonym siedmiodniowym terminie skarżąca nie uzupełniła braków formalnych skargi, nie uiściła również wpisu należnego od skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Na wstępie należy podkreślić, iż skarga wnoszona do wojewódzkiego sądu administracyjnego podlega merytorycznemu rozpoznaniu jedynie w sytuacji, gdy spełnia niezbędne wymogi formalne przewidziane przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej zwanej p.p.s.a., dla każdego pisma w postępowaniu sądowym, jak i dla pisma kwalifikowanego jakim jest skarga oraz wówczas, gdy uiszczony został od niej przez skarżącego należny wpis. Zgodnie z treścią art. 230 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismem takim jest między innymi skarga. Na podstawie art. 220 § 1 p.p.s.a., Sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie została uiszczona należna opłata. W takim przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo do uiszczenia opłaty w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, a w przypadku skargi – pod rygorem jej odrzucenia (art. 220 § 3 p.p.s.a.). Zgodnie z powyższym, zarządzeniem z dnia 17 sierpnia 2013 r. Przewodniczącego Wydziału wezwano skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej skargi, wskazując jednocześnie na siedmiodniowy termin, w którym obowiązek ten winien zostać wykonany, pod rygorem odrzucenia skargi. Wysokość wpisu do uiszczenia ustalona została na podstawie § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) i wynosi 100 zł. Ponadto w myśl z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. każde pismo strony (m.in. skarga) powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Jeżeli zatem skargę do sądu wnosi związek zawodowy, spółka, skarga ta powinna być podpisana w sposób czyniący zadość zasadom reprezentowania tego podmiotu ujawnionym w Krajowym Rejestrze Sądowym bądź przez prawidłowo umocowanego pełnomocnika. Ciężar wykazania, że osoba, która podpisała skargę, była do tego umocowana, spoczywa na stronie skarżącej. Niewykazanie umocowania stanowi brak formalny, który podlega uzupełnieniu w trybie przewidzianym w art. art. 49 § 1 p.p.s.a. Nieuzupełnienie wspomnianego braku skutkuje zaś odrzuceniem skargi przez sąd. Artykuł 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. stanowi bowiem, że sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a. ustawowy termin do uzupełnienia braków formalnych wynosi 7 dni. Z przepisów tych wynika, że w wypadku stwierdzenia przez sąd nieuzupełnienia braków formalnych w terminie siedmiu dni, po stronie sądu powstaje bezwzględny obowiązek odrzucenia skargi. Ustawodawca nie przewidział jakichkolwiek odstępstw od tej reguły, nie wprowadził też żadnych uregulowań pozwalających na zastosowanie innego środka niż odrzucenie skargi. W rozpoznawanej sprawie, wbrew prawidłowemu i precyzyjnie sformułowanemu wezwaniu, skarżąca nie przedłożyła dokumentów określających umocowanie do reprezentowania strony skarżącej, potwierdzającego umocowanie osoby podpisującej skargę do reprezentowania związków zawodowych. Nadto strona skarżąca nie uiściła także należnego od skargi wpisu sądowego. Ponieważ nałożony na stronę skarżącą obowiązek nie został wykonany, sąd, na podstawie art. 220 § 3 w zw. z 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.