II SAB/Bd 22/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędzia WSA Wojciech Jarzembski (spr.) Asesor WSA Grzegorz Saniewski Protokolant Elżbieta Brandt po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi Tadeusza P. na bezczynność Prezydenta Miasta W. w przedmiocie wymiany prawa jazdy. 1. zobowiązuje Prezydenta Miasta W. do wydania orzeczenia w przedmiocie wymiany prawa jazdy Tadeusza P. w terminie jednego miesiąca od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku, 2. zasądza na rzecz skarżącego od Prezydenta Miasta W. kwotę 100 zł (sto) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. II SAB/Bd 22/06 UZASADNIENIE Tadeusz P. złożył skargę na bezczynność Prezydenta Miasta W. Skarżący wskazał, że w dniu [...] 2005r. złożył w Urzędzie Miejskim we W. wniosek o wymianę prawa jazdy i wniosek ten nie został dotychczas załatwiony. Uzupełniając skargę wskazał także, że przed jej wniesieniem złożył zażalenie na bezczynność organu do organu administracji publicznej wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie tj. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. które postanowieniem z [...] 2006r. uznało zażalenie za nieuzasadnione. W odpowiedzi na skargę organ tj. Prezydent Miasta W. wniósł o jej oddalenie. Organ wskazał, że w dniu [...] 2005r. wydał decyzję o odmowie wydania prawa jazdy, którą [..] 2005r. uchyliło - po rozpatrzeniu odwołania skarżącego - Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. Wskazano także, że wypełniając wytyczne zawarte w decyzji z [...] 2005r. Prezydent wezwał ponownie w dniu [...] 2005r. skarżącego do przedłożenia oryginałów orzeczeń lekarskich wydanych przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy we W. pod rygorem pozostawiania wniosku o wymianę prawa jazdy bez rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Z akt administracyjnych wynika iż faktycznie skarżący złożył zażalenie do organu administracji publicznej - jak wskazał w uzupełnieniu swej skargi - i Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. postanowieniem z [..] 2006r. (sygn.: [...]) uznało je za nieuzasadnione. Tym samym więc została spełniona przesłanka z art. 37 § 1 Kpa uzasadniająca po myśli przepisów ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późno zm.) rozpoznanie skargi przez sąd administracyjny. Powracając jednak jeszcze na moment do wspomnianego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. należy stwierdzić, że organ ten niestety bliżej nie uzasadnił swego stanowiska że "Naczelnik Wydziału Komunikacyjnego, działający z upoważienia Prezydenta Miasta w piśmie z dnia [...] 2006r. nr [...] ustosunkowując się do zarzutów zażalenia chronologicznie przedstawił czynności podjęte w sprawie od momentu wszczęcia postępowania. Ich odpis został stronie skarżącej doręczony. Z wyjaśnień tych wynika, że przedłużającym się postępowaniem w sprawie wymiany prawa jazdy nie można obarczać organu administracji publicznej, jakim jest Prezydent Miasta" i dlatego wydano takie postanowienie. Pomijając tę lakoniczność uzasadnienia i przechodząc do meritum sprawy na początek należy zauważyć - co powinno skądinąd być dla organów administracji publicznej rzeczą oczywistą a co niestety w kontekście niniejszej sprawy należy przypomnieć, że jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego określonych Kodeksie postępowania administracyjnego jest wyrażona wart. 12 § 1 zasada szybkości postępowania. Przepis ten stanowi, że organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko. Rozwinięcie tej zasady następuje wart. 35 kpa. Zgodnie z jego § 1 organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być załatwione w oparciu o dowody przedstawione przez stronę, łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza organ (art. 35 § 2 kpa). Z art. 35 § 3 kpa wynika, że załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Zgodnie z art. 61 § 3 kpa postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest - zgodnie z art. 61 § 3 kpa - dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej. Stosowanie do treści art. 36 § 1 kpa o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym wart. 35 kpa organ administracji publicznej zobowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy, nawet wtedy, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy powstała z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 kpa). Dla ustalenia zaistnienia przesłanek bezczynności organu nie ma zatem znaczenia, czy akt nie został podjęty z przyczyn zawinionych przez organ, czy też bezczynność jest spowodowana okolicznościami obiektywnymi. W myśl art. 104 § 1 kpa organ- administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepis kodeksu stanowi inaczej. Przechodząc od przedstawionych powyżej ustawowych regulacji na grunt niniejszej sprawy należy zauważyć, że wszczęcie postępowania nastąpiło w dniu marca 2005r. Nie można podzielić stanowiska Prezydenta Miasta W. wyrażonego w odpowiedzi z dnia [...] 2006r. na skargę, że przeszkodą w załatwieniu sprawy jest brak wykonania przez skarżącego wezwania z [...] 2005r. Z akt sprawy wynika przede wszystkim, że po ww. dacie organ nic w sprawie nie uczynił poza udzieleniem w dniu [...] 2006r. odpowiedzi na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z [...] 2005r. do którego skarżący złożył zażalenie na niezałatwienie sprawy. Nie wskazał też na jakiekolwiek inne przeszkody uniemożliwiające załatwienie sprawy. Z akt sprawy wynika więc, że nastąpiło - jak to określił Naczelny Sąd Administracyjny w swoim wyroku z 6 marca 2003r. - SAB/Bd 6/03 i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w wyroku z 14 stycznia 2004r. - SAB/Bd 95/03 - nieformalne "zawieszenie" postępowania, będące w swej istocie bezczynnością organu. W wyrokach tych wskazano z czym należy się zgodzić i co w całej rozciągłości stwierdza także sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, że "Polska procedura administracyjna nie zna sytuacji, w której postępowanie administracyjne mogłoby pozostać w stanie nieformalnego zawieszenia". Organ posiada przecież odpowiednie uprawnienia przewidziane stosownymi przepisami prawa umożliwiające dalsze procedowanie, w tym przypadku uprawnienia wynikające z przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. - Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity - Dz. U. Nr 108 z 2005r. poz. 908 z późno zm.) umożliwiające dalsze postępowanie. Wskazał już na nie w niniejszej sprawie organ odwoławczy tj. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. w uzasadnieniu swojej decyzji z [...] (sygn. [...]) po stwierdzeniu, że "Organ miał wręcz obowiązek, na co wskazuje treść przepisu art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym, skierowanie wnioskodawcy na badania lekarskie, kiedy istniało zastrzeżenie co do stanu zdrowia" dodając "Tego jednak nie uczynił oczekując, że wyniki badań zostaną dostarczone na wezwanie, z pominięciem trybu administracyjnego, określonego wyżej wskazanym przepisem". Prezydent Miasta W. nie zwrócił uwagi na to wskazanie będące w istocie także wytyczną dalszego postępowania. W tym stanie sprawy uznając skargę za uzasadnioną - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy na podstawie art. 149 przywoływanej już ustawy z 30 sierpnia 2002r. zobowiązał Prezydenta Miasta W. do wydania orzeczenia w przedmiocie wymiany prawa jazdy Tadeusza P. w terminie jednego miesiąca od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku (pkt 1 wyroku). Oczywiście rozstrzygnięcie takie bynajmniej nie przesądza treści orzeczenia in spe organu pierwszej instancji. Organ ten powinien po otrzymaniu odpisu prawomocnego wyroku podjąć dalsze postępowanie i przy wykorzystaniu przysługujących mu środków prawnych wydać stosowne orzeczenie w terminie jednego miesiąca. W ocenie sądu jest to termin wystarczający do wydania orzeczenia. W tym miejscu należy dodatkowo przypomnieć organowi administracji publicznej przy prowadzeniu dalszego postępowania nie tylko o treści przywoływanego już w niniejszym uzasadnieniu wyroku art. 12 § 1 kpa ale i o treści art. 7 i 8 kpa. Stanowią one, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli oraz, że organy administracji publicznej obowiązane są prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli. Przechodząc do uzasadnienia rozstrzygnięcia Sądu zawartego w pkt 2 wyroku należy stwierdzić co następuje: Skarżący złożył w dniu [...] 2006r. - a więc jeszcze przed rozprawą, która była wyznaczona na 27 czerwca 2006r. wniosek o przyznanie należnych mu kosztów. Wniosek został więc złożony w terminie określonym wart. 210 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późno zm.). Ponieważ skarżący nie wskazał wysokości poniesionych kosztów niezwłocznie tj. w dniu wpłynięcia wniosku do Sądu wezwano skarżącego do ich określenia. Pismem z dnia 24 czerwca 2006r. skarżący określił ich wysokość na kwotę 180 zł wskazując, że w kwocie tej mieści się uiszczony w wysokości 100 zł wpis. Innego uzasadnienia wskazanych kosztów skarżący nie przytoczył. Przepis art. 100 ww. ustawy z 30 sierpnia 2006r. stanowi że w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Koszty niezbędne, to tyle co koszty konieczne czyli takie bez poniesienia których sprawa sądowa nie mogłaby się toczyć. Oczywiste jest, że do kosztów niezbędnych należy zawsze zaliczyć poniesiony wpis. Z akt sprawy nie wynika zaś aby inne koszty zostały przez skarżącego poniesione i dlatego orzeczono jak w pkt 2 wyroku.