II SAB/Bd 23/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Klotz po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. M. na bezczynność Dziekana Wydziału [...] Uniwersytetu [...] w [...] w przedmiocie udzielenia odpowiedzi na pismo postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 7 kwietnia 2010 r. D. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na bezczynność Dziekana Wydziału [...] Uniwersytetu [...] w [...] w przedmiocie udzielenia odpowiedzi na pismo dotyczące kwestii zaświadczenia o zdolności do dalszego studiowania oraz urlopu zdrowotnego. Badając dopuszczalność przedmiotowej skargi Sąd wezwał skarżącego do wskazania, czy przed jej wniesieniem skierował zażalenie do organu wyższego stopnia w trybie art. 37 § 1 k.p.a., w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłkę zawierającą wskazane wyżej wezwanie doręczono osobie uprawnionej do jej odbioru w dniu 2 listopada 2010 r. (kserokopia zwrotnego potwierdzenia odbioru w aktach sprawy – k. 32). Tym samym siedmiodniowy termin wyznaczony do udzielenia wyjaśnień upływał z dniem 9 listopada 2010 r. W tym terminie skarżący nie odpowiedział na wezwanie wystosowane przez Sąd. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", warunkiem skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest uprzednie wyczerpanie środków zaskarżenia, które służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Stosownie zaś do przepisu § 2 tego artykułu przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Skarga wniesiona pomimo wcześniejszego niewyczerpania dostępnych środków zaskarżenia jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu w drodze postanowienia sądu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. W niniejszej sprawie warunkiem skutecznego wniesienia skargi na bezczynność Dziekana Wydziału [...] Uniwersytetu [...] w [...] było uprzednie wniesienie przez skarżącego zażalenia na nieterminowe załatwienie sprawy przez skarżony organ do organu administracji publicznej wyższego stopnia, przewidzianego w przepisie art. 37 § 1 k.p.a. Dopiero bowiem w sytuacji złożenia takiego zażalenia strona skarżąca wyczerpałaby przysługujące jej środki zaskarżenia w kontekście przepisu art. 52 § 1 p.p.s.a. Tymczasem D. M. wezwany przez Sąd do wyjaśnienia, czy przed wniesieniem skargi skierował do organu wyższego stopnia zażalenie w trybie art. 37 § 1 k.p.a, nie złożył, pomimo doręczenia mu stosownego wezwania, jakichkolwiek wyjaśnień w tej kwestii, zaś z posiadanych przez Sąd materiałów nie wynikało, aby takie zażalenie zostało przez skarżącego wniesione. W związku z tym należało uznać, że skarżący nie skierował zażalenia na nieterminowe załatwienie sprawy do właściwego organu, niewyczerpując tym samym przed wniesieniem skargi środków zaskarżenia przysługujących mu w administracyjnym toku instancji. W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., postanowił o odrzuceniu skargi jako niedopuszczalnej.