II SAB/Bd 23/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędziowie sędzia WSA Renata Owczarzak (spr.) sędzia WSA Jarosław Wichrowski Protokolant starszy sekretarz sądowy Elżbieta Brandt po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] w [...] na bezczynność Wójta Gminy [...] w przedmiocie udzielenia informacji publicznej 1. umarza postępowanie w przedmiocie bezczynności organu, 2. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, 3. stwierdza, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 4. zasądza od Wójta Gminy [...] na rzecz Stowarzyszenia [...] w [...] kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt 00/100) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. II SAB/Bd 23/16 UZASADNIENIE S. J. wniosło w dniu [...] stycznia 2016 r. skargę na bezczynność Wójta Gminy zarzucając, że organ ten nie rozpatrzył wniosku z dnia [...] stycznia 2015 r. o udostępnienie informacji publicznej. We wniosku tym Stowarzyszenie domagało się wskazania: 1) z kim (imię, nazwisko lub nazwa, adres) gmina miała obowiązujące w 2013 r. i 2014 r. umowy albo komu udzielała doraźnych zleceń wyłapywania/odławiania bezdomnych zwierząt? 2) z kim (imię, nazwisko lub nazwa, adres) gmina miała obowiązujące w 2013 r. i 2014 r. umowy albo komu udzielała doraźnych zleceń zapewniania opieki bezdomnym zwierzętom? 3) ilu bezdomnym psom/kotom zapewniono opiekę na koszt gminy w 2013 r. i 2014 r.? (nie licząc zwierząt, którymi zajęto się w latach poprzednich) 4) jaki był w 2013 r. i 2014 r. koszt realizacji całego zadania przewidzianego ustawą o ochronie zwierząt (wyłapywanie/odławianie, opieka, usługi weterynaryjne, dokarmianie, inne)/ 5) udostępnienia treści i postaci umowy/umów (wraz z załącznikami) o zapewnianie opieki bezdomnym zwierzętom z 2013 r. i 2014 r. Skarżący wskazał, że elektroniczny wniosek został doręczony organowi w dniu [...] stycznia 2015 r., a wobec braku odpowiedzi dwukrotnie ponawiał żądanie (22 lutego 2015 r. i [...] marca 2015 r.), lecz do dnia złożenia skargi nie udzielono mu żadnej odpowiedzi, co uzasadnia stwierdzenie bezczynności z rażącym naruszeniem prawa. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy wniósł o jej oddalenie, wyjaśniając, że uwzględnił skargę w całości udzielając skarżącemu drogą mailową w dniu [...] lutego 2016 r. odpowiedzi na wniosek. Organ wyjaśnił, że wniosek z [...] stycznia 2015 r. został bezpośrednio przekierowany na adres poczty elektronicznej pracownika, lecz on do chwili złożenia skargi nie odczytał wniosku przez program antyspamowy. Obecnie nie jest możliwe sprawdzenie otrzymanych wiadomości przez pracownika, gdyż po upływie 30 dniu informacje zostały usunięte z serwera z powodu przeładowania skrzynki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz.270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", kontrola działalności organów administracji sprawowana przez sądy w zakresie zgodności z prawem obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów. Organ administracji pozostaje w bezczynności w przypadku niezałatwienia sprawy w ustawowym terminie określonym bądź w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 35 k.p.a.) bądź w przepisach szczególnych, m.in. w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. Nr 112, poz.1198 ze zm.), zwanej dalej "u.d.i.p." bądź w przypadku niepodjęcia innych działań wynikających z przepisów procesowych, mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji (por. wyrok NSA z dnia 20 lipca 1999 r., I SAB 60/99, OPS 2000, Nr 6, poz. 87). W świetle art. 149 § 1 P.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r. nadanym przepisem art. 1 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015 r., poz. 658) - sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). Może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej wart. 154 § 6 (§ 2). Udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, a jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w tym terminie, podmiot zobowiązany do jej udostępnienia powiadamia o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p.). Stosownie do treści art. 14 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot zobowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępniania informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Bezczynność podmiotu rozpoznającego wniosek o udostępnienie informacji publicznej, występuje wówczas, gdy w ustawowym terminie podmiot ten nie rozpoznał złożonego wniosku, czyli nie udostępnił informacji ani nie wydał decyzji odmownej. Przenosząc te rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić, należy, że w terminie 14 dni od złożenia wniosku z dnia [...] stycznia 2015 r. (doręczonego jak wskazuje skarżący [...].01.2015 r.) podmiot zobowiązany nie udostępnił informacji publicznej, ani też nie wydał decyzji odmownej, co czyni zasadnym zarzut skargi odnośnie pozostawania w bezczynności. Organ nie przeczy, ze wniosek dotarł do niego lecz przekierowano go do pracownika, lecz ten nie odczytał wniosku. Taka sytuacja obciąża organ. Niewłaściwa organizacja pracy i zawodne metody wzajemnej komunikacji nie stanowią usprawiedliwienia wadliwego działania organu. Wniosek skarżącego z dnia [...] stycznia 2015 r. został rozpatrzony dopiero w dniu [...] lutego 2016 r. kiedy udzielono żądanej informacji. Stwierdzona bezczynność ma zatem postać kwalifikowaną. Sąd ocenia skargę na moment jej wniesienia, niemniej zobowiązany jest uwzględnić nie tylko okres od daty złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej do chwili wniesienia skargi, lecz również wszelkie okoliczności zaistniałe od tego zdarzenia prawnego do chwili orzekania. Zaniechanie rozpatrzenia wniosku strony skarżącej w terminie wynikało z niewłaściwej organizacji pracy urzędu, a taka przyczyna opieszałości nie może być usprawiedliwiona. Stwierdzić zatem należy, że organ pozostawał w bezczynności, bowiem udostępnił informację dopiero po wniesieniu skargi na bezczynność, tj. w dniu [...] lutego 2016 r., a więc z niemal rocznym opóźnieniem. Fakt udzielenia odpowiedzi na wniosek powoduje, że w sprawie nie ma podstaw do zobowiązania organu do rozpatrzenia wniosku na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Stąd też Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku. Jednocześnie, Sąd stwierdził, że z uwagi na znaczną zwłokę w załatwieniu wniosku, bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Organ bowiem przez znaczny czas (w porównaniu z ustawowym 2-tygodniowym terminem) nie podejmował żadnej czynności, do której był zobowiązany zgodnie z u.d.i.p. Z tych względów Sąd orzekł, jak w punktach 2 i 3 sentencji; a o kosztach orzeczono na podstawie art. 200 § 1 P.p.s.a.