II SAB/Bd 24/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Włodarska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędzia WSA Jarosław Wichrowski Protokolant Bartosz Kornalewicz po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 listopada 2011 r. sprawy ze skargi J. A. na bezczynność Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. w przedmiocie niewydania postanowienia o odmowie udostępnienia akt postanawia odrzucić skargę. W dniu 22 lipca 2010 r. J. A. wniósł do Sądu skargę na bezczynność Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. (PWIS) polegającą na nie wydaniu postanowienia z art. 74 oraz 106 w związku z art. 10 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego(tj. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071; ze zm.), dalej powoływanej w skrócie jako "kpa" w przedmiocie odmowy wydania uwierzytelnionych odpisów z akt sprawy dotyczących stwierdzenia choroby zawodowej. Skarżący wskazał, że żądanie o wydanie odpisów z akt sprawy tych dokumentów, które składają się na te akta złożył, działając na zasadzie art. 73 § 2 kpa w dniu 7 lipca 2010 r. W odpowiedzi na skargę PWIS wniósł o jej oddalenie. Organ wyjaśnił, że pismem z dnia 13 maja 2010 r. poinformował skarżącego o możliwości zapoznania się z aktami sprawy w przedmiocie choroby zawodowej, wyznaczając termin na dzień 25 maja 2010 r., z możliwością jego zmiany na dogodniejszy. Po upływie tego terminu PWIS wydał decyzję administracyjną z dnia [...] utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. W dniu wysłania przez organ tej decyzji, to jest w dniu 7 czerwca 2010 r. skarżący zgłosił się do siedziby PWIS w celu zapoznania się z dokumentacją sprawy. Poinformował wtedy, że pismo umożliwiające zapoznanie z aktami sprawy odebrał dopiero w dniu 31 maja 2010 r., więc nie mógł zapoznać się z aktami sprawy w terminie wyznaczonym przez organ. Uznał, że został pozbawiony prawa do wypowiedzenia się w sprawie. Uwzględniając żądanie skarżącego PWIS decyzją z dnia [..] uchylił decyzję własną z dnia [...]. Organ podkreślił, że nie odmówił skarżącemu zapoznania się z aktami sprawy i dlatego nie mógł wydać postanowienia na podstawie art. 74 kpa, nie może więc być mowy o bezczynności. Wskazał, że na wniosek skarżącego z dnia 4 czerwca 2010 r. z pismem z dnia 25 czerwca 2010 r. przesłał jemu kserokopie akt sprawy, o które wnosił. Tym samym zapewnił skarżącemu czynny udział w sprawie i umożliwił wniesienie ewentualnych uwag i żądań. Zarządzeniem Przewodniczącego II Wydziału z dnia [...] wezwano skarżącego do usunięcia braku formalnego skargi w terminie 7 dni i wykazanie, że występował do organu wyższego stopnia z zażaleniem na bezczynność PWIS - pod rygorem uznania, iż skarżący takiego zażalenia nie składał. Wezwanie powyższe doręczono skarżącemu w dniu 5 kwietnia 2011 r. (vide k-9). W odpowiedzi na to wezwanie skarżący w piśmie z dnia 7 kwietnia 2011 r. podał, że w dniu 9 sierpnia 2010 r. złożył zażalenie na bezczynność PWIS do Głównego Inspektora Sanitarnego w W. (GIS) i że do chwili obecnej jest ono bezskuteczne (vide: pismo k-10). Załączył kserokopie tego zażalenia (vide:k - 13). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postępowanie przed sądami administracyjnymi w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach z mocy ustaw szczególnych (sprawy sądowoadministracyjne) normuje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływana dalej jako p.p.s.a., o czym stanowi jej art. 1. W myśl art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Warunkiem dopuszczalności skargi jest więc wyczerpanie przez skarżącego przysługujących mu środków zaskarżenia w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). W przypadku skargi na bezczynność organu administracji takim środkiem jest zażalenie do organu wyższego stopnia z art. 37 § 1 k.p.a., na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Skarżący został wezwany przez Sąd pismem z dnia [...] do wykazania, że wystąpił do organu wyższego stopnia z zażaleniem na bezczynność PWIS. W odpowiedzi na to wezwanie skarżący pismem z dnia 7 kwietnia 2011 r. poinformował Sąd, że zażalenie na bezczynność PWIS przesłał do GIS pismem z dnia 9 sierpnia 2010 r. i że pozostaje ono bezskuteczne. Wskazał także w tym piśmie, że jego skarga na bezczynność w wydaniu przez organ postanowień odnosi się przede wszystkim do jego wniosku z dnia 8 czerwca 2010 r. o wznowienie postępowania (odwoławczego) w związku z art. 10 kpa. Skarżący załączył kserokopię tego zażalenia do akt sprawy. Mając na uwadze powyższe ustalenia stwierdzić należy, że skarga na bezczynność PWIS złożona przez skarżącego nie mogła być przez Sąd rozpozna. Została bowiem wniesiona do PWIS w dniu 22 lipca 2010 r., to jest około dwa tygodnie przed złożeniem (w dniu 9 sierpnia 2010 r.) zażalenia do GIS na niezałtwienie sprawy w terminie, czyli mając na uwadze treść przepisu art. 52 § 1 p.p.s.a. (cyt. powyżej) przedwcześnie. Wniesienie skargi na bezczynność organu powinno być poprzedzone wniesieniem zażalenia do organu wyższego stopnia na niezałtwienie sprawy w terminie. Organ wyższego stopnia powinien też mieć czas na rozpoznanie zażalenia. Dopiero w przypadku bezskutecznego upływu czasu na rozpoznanie zażalenia przez organ wyższego stopnia, może być wniesiona skarga do sądu na bezczynność organu. Ponieważ w sprawie niniejszej skarga do sądu na bezczynność PWIS została wniesiona przed złożeniem zażalenia do GIS podlegała ona odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. jako niedopuszczalna.