II SAB/Bd 24/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędziowie sędzia WSA Renata Owczarzak (spr.) sędzia WSA Anna Klotz Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Kloska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu19 maja 2015r. sprawy ze skargi T. D. na bezczynność Dyrektora Szpitala [...] im. [...] w I. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. Pismem z dnia 2 stycznia 2015 r. T. D. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na bezczynność Dyrektora Szpitala Powiatowego w [...] w sprawie udostępnienia informacji publicznej w związku ze złożonymi przez niego za pośrednictwem poczty elektronicznej – wnioskami z dnia 11.09.2014 r. oraz z dnia 8.10.2014 r. Uzasadniając skargę, T. D. podniósł, iż posiadając podejrzenia demoralizacji małoletniego syna K. D. i w celu zapobieżenia dalszej jego demoralizacji jak i z powodu prowadzonego postępowania przez Prokuraturę Rejonową w [...] (sprawa o sygnaturze akt[...]), zwrócił się do Dyrektora Szpitala Powiatowego w [...] o udzielenie odpowiedzi na zadane w ww. pismach pytania. Skarżący zwrócił uwagę, że nie otrzymał odpowiedzi na wszystkie zadane pytania oraz ocenił, iż udzielone odpowiedzi są niejasne. Ponadto skarżący wskazał, iż Sąd Rejonowy w [...] z urzędu wszczął postępowanie w sprawie demoralizacji małoletniego i dlatego w jego ocenie zasadnym jest uzyskanie odpowiedzi na skierowane wobec Dyrektora Szpitala Powiatowego w [...] pytania. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Szpitala Powiatowego w [...] wniósł o jej oddalenie podnosząc, iż jest ona całkowicie bezzasadna. Wskazał, że skarżący dwukrotnie, tj. e-mailem z dnia 11 września 2014 r. oraz z dnia 8 października 2014 r. zwracał się do Szpitala z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej w sprawach, które jak wynika z treści tych e-maili dotyczyły de facto jego byłej żony E. D., która w Szpitalu pełni funkcję Naczelnej Pielęgniarki. Jeśli chodzi o odpowiedź na wniosek z dnia 11 września 2014 r. wyjaśniono, że Szpital w piśmie z dnia 26 września 2014 r. udzielił informacji na wszystkie pytania, choć na niektóre z nich, tj. o numerach 6, 7, 9, 11 i 12, odpowiedzi nie były jednoznaczne z uwagi na nieprecyzyjną treść tych pytań. Dało to zresztą wyraz w treści udzielonej informacji. Z kolei odpowiedzi na wniosek z dnia 8 października 2014 r. udzielono skarżącemu informacji pismem z dnia 22 października 2014 r., z tym jednak, że odmówiono w tym piśmie odpowiedzi na pytania: • nr 3 o treści "czy w miesiącach styczeń i luty 2013 r. szanowna pielęgniarka D. E. posiadała widoczne ślady pobić? Pytanie nr 2 i 3 zadaję bowiem pomawiała syna o pobicia które nie miały miejsca a miały na celu nękanie mnie wiadomościami sms w celu przypomnienia o sobie", • nr 4 o treści "czy fakt ze szanowna pielęgniarka D. E. niesłusznie pomawiała w 2013 r. i wcześniej swojego syna o pobicia, nie może zagrażać w przyszłości takimi zachowaniami dla hospitalizowanych w szpitalu pacjentów", • nr 7 o treści "czy fakt że w domu szanownej pielęgniarki D. E. nastoletni syn za jej przyzwoleniem pali papierosy to jest zachowanie promujące zdrowy styl do jakiego jest obowiązana pielęgniarka?" • nr 8 o treści "czy fakt że pielęgniarka leczy się psychiatrycznie i przyjmuje lek Asentra 100 mg nie stwarza ona zagrożenia dla życia i zdrowia hospitalizowanych w szpitalu pacjentów? Wnoszę o rozważenie, czy dla dobra szpitala i pacjentów nie jest zasadnym skierowanie ww. pielęgniarki na badania psychologiczne celem wyeliminowania (...) będzie w przyszłości oskarżać niesłusznie pacjentów lub współpracowników o pobicie, co może skutkowa postępowaniami sadowymi wytaczanymi szpitalów". Dyrektor Szpitala wyjaśnił, iż odmowa udzielenia odpowiedzi na przedstawione wyżej pytania wyniknęła z tego, że pytania te w jego ocenie nie były objęte obowiązkiem udzielenia informacji w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, ponieważ dotyczyły prywatnej sfery życia E. D. i nie pozostawały w związku z pełnioną przez nią w Szpitalu funkcją. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sprawowana przez sądy administracyjne kontrola działalności administracji publicznej obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a). Ich właściwość w powyższym zakresie dotyczy zatem niepodejmowania przez organy administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych. W przypadku skargi na bezczynność organu, przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak, w sytuacji gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. W piśmiennictwie i judykaturze przyjmuje się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (zob. T. Woś, H. Krysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 86; wyrok WSA we Wrocławiu z 14 stycznia 2010 r., sygn. akt IV SAB/Wr 66/09, wyrok NSA z 20 lipca 1999 r., I SAB 60/99; OSP 2000, nr 6, poz. 87). Z bezczynnością organu w zakresie dostępu do informacji publicznej mamy do czynienia, gdy organ zobligowany jest udzielić informacji publicznej, a jej nie udziela i nie wydaje stosownej decyzji w przedmiocie udostępnienia informacji. W przypadku zaś, gdy informacja, o jaką ubiega się strona nie ma charakteru informacji publicznej, organ nie pozostaje w zwłoce w zakresie udostępnienia informacji publicznej. W art. 7, art. 13 i art. 14 u.d.i.p uregulowano sposób udostępnienia informacji publicznej, natomiast odmowa udostępnienia takiej informacji następuje w trybie art. 16 ust. 1 ustawy. Ustawa dopuszcza też stwierdzenie przez organ, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej i wówczas organ powiadamia jedynie zainteresowanego, że jego wniosek nie znajduje podstaw w przepisach prawa. Zgodnie zaś z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p – prawo do uzyskania informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Szpital Powiatowy w [...] wykonując zadania publiczne, był zobowiązany do udzielania informacji publicznej z zakresu swojej właściwości, jednak, co bardzo istotne w niniejszej sprawie – sprecyzowania wymaga bliższe określenie co jest informacją publiczną w rozumieniu cyt. ustawy. Pojęcie "informacji publicznej" określone zostało w przepisach art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p., w których ustawodawca wskazał, że informacją tą jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ust. 1 i 2, przy czym dokumentem urzędowym, w rozumieniu u.d.i.p., jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.), w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. Ponieważ sformułowania zawarte w art. 6 ust. 1 u.d.i.p. nie są zbyt jasne, przy ich wykładni należy kierować się treścią art. 61 Konstytucji RP, zgodnie z którym obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności różnych podmiotów w zakresie, w jakim między innymi wykonują one zadania publiczne. Zgodnie z ust. 2 art. 61 Konstytucji RP prawo do uzyskiwania informacji dotyczy również dostępu do dokumentów. Ograniczenie tego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w odrębnych ustawach przesłanki dotyczące ochrony wolności i praw innych osób oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (art. 61 ust. 3 Konstytucji RP). W myśl art. 61 ust. 4 Konstytucji RP tryb udzielania informacji, o których mowa w tym artykule, określają ustawy i realizację powyższego przepisu stanowi właśnie ustawa o dostępie do informacji publicznej. W świetle powołanych przepisów u.d.i.p. oraz Konstytucji RP pojęcie informacji publicznej jest rozumiane stosunkowo szeroko. W orzecznictwie i piśmiennictwie powszechnie przyjmuje się, że za informację publiczną należy uznać każdą wiadomość wytworzoną przez szeroko rozumiane władze publiczne, a także inne podmioty sprawujące funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Charakter informacji publicznej mają również informacje niewytworzone przez wskazane podmioty lecz do nich się odnoszące. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów nie tylko bezpośrednio zredagowanych i wytworzonych przez wskazany podmiot. Przymiot taki posiada także treść dokumentów, których podmiot używa do zrealizowania powierzonych mu prawem zadań. Bez znaczenia przy tym jest, w jaki sposób dokumenty znalazły się w posiadaniu adresata wniosku oraz to czy znajdują się one w posiadaniu także innego podmiotu. Ważne jedynie jest to, by dokumenty takie służyły realizowaniu zadań publicznych przez adresata wniosku i odnosiły się do niego bezpośrednio. Skarżący, jak sam określił, posiadając podejrzenia demoralizacji małoletniego syna i w celu zapobieżenia dalszej jego demoralizacji jak i z powodu prowadzonego postępowania przez Prokuraturę Rejonową w [...], zwrócił się do Dyrektora Szpitala Powiatowego w [...] o udzielenie odpowiedzi na zadane w pismach z dnia 11.09.2014 r. oraz z dnia 8.10.2014 r. pytania, które formalnie stanowiły wnioski o udzielenie informacji publicznej w sprawach, które jak wynika z treści tych e-maili dotyczyły de facto byłej żony skarżącego, która w Szpitalu pełni funkcję Naczelnej Pielęgniarki. Słuszne jest zatem stanowisko Dyrektora Szpitala Powiatowego w [...] w zakresie odpowiedzi na wniosek z dnia 11 września 2014 r. wobec wyjaśnienia, że Szpital w piśmie z dnia 26 września 2014 r. udzielił informacji na wszystkie pytania, choć na niektóre z nich, tj. o numerach 6, 7, 9, 11 i 12, odpowiedzi nie były jednoznaczne z uwagi na nieprecyzyjną treść tych pytań, co zostało odzwierciedlone w treści udzielonej informacji. Natomiast w odpowiedzi na wniosek z dnia 8 października 2014 r. udzielono skarżącemu informacji pismem z dnia 22 października 2014 r., z tym jednak, że odmówiono w tym piśmie odpowiedzi na wyszczególnione pytania, które z uwagi na poruszaną materię, nie sposób zakwalifikować do informacji publicznej z zakresu właściwości wykonującego zadania publiczne Szpitala Powiatowego w [...], a tym samym wymagać zobowiązania do ich udzielania. Takie informacje nie dotyczą bezpośrednio sfery działalności podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej na gruncie przepisów u.d.i.p., a tym samym nie mają waloru informacji publicznej w omawianym znaczeniu. Reasumując, należy stwierdzić, że skoro wnioskowana informacja nie jest informacją publiczną, to formą wystarczającą dla rozpoznania wniosku skarżącego w określonym zakresie, było pisemne poinformowanie go o zajętym w tej sprawie stanowisku. W takiej sytuacji, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał skargę na bezczynność za niezasadną. Sąd nie znalazł także podstaw do uwzględnienia pozostałych wniosków skargi. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), oddalił skargę.