II SAB/Bd 247/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Brzezińska Sędziowie: Sędzia WSA Wojciech Jarzembski (spr.) Sędzia WSA Leszek Tyliński Protokolant Starszy sekretarz sądowy Jakub Jagodziński po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 listopada 2013r. sprawy ze skargi P.P. na bezczynność Wójta Gminy C. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej 1. umarza postępowania sądowe w zakresie zobowiązania Wójta Gminy C. do udzielenie informacji publicznej, 2. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. zasądza od Wójta Gminy C. na rzecz P.P. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu [...] lipca 2013 r. P.P. zwrócił się do Wójta Gminy C. za pomocą poczty elektronicznej o udzielenie informacji publicznej w zakresie wydanych przez ten organ decyzji ustalających wysokość opłaty adiacenckiej w latach 2011 – 2012 r. Nadto wniósł również o udzielenie informacji jaka była wartość tych nieruchomości przed ich podziałem i po ich podzieleniu. Następnie pismem z dnia [...] września 2013 r. P. P. złożył do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na bezczynność Wójta Gminy C. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej, wnosząc o zobowiązanie organu do udzielenia wnioskowanej informacji oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu wskazał, ze od dnia złożenia wniosku o udzielenie informacji publicznej nie uzyskał od organu żadnej odpowiedzi, w sytuacji gdy stosownie do art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej organ winien udzielić mu odpowiedzi w terminie 14 dni od otrzymania wniosku. W odpowiedzi na skargę organ wyjaśnił, że wnioskowanej informacji nie udzielił w terminie w związku z dużą ilością rozpatrywanych spraw, jednocześnie informując, że żądana informacja została przesłana wnioskodawcy w dniu [...]września 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej jako P.p.s.a kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje m.in. rozpatrywanie skarg na bezczynność w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie w określonym przez prawo terminie. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie mają znaczenia powody, dla jakich akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, jak również czy bezczynność organu spowodowana została zawiniona lub niezawinioną opieszałością organu. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest zarzucana przez P.P. bezczynność Wójta Gminy C. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej w zakresie wydanych przez ten organ decyzji ustalających wysokość opłaty adiacenckiej w latach 2011 – 2012 r. W literaturze przyjmuje się, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności (T. Woś (w:) T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie..., 2010, s. 70).. Na wstępie wskazać należy, iż skuteczność wniesienia skargi na bezczynność w przedmiocie udzielenia informacji publicznej nie jest uzależniona od wcześniejszego złożenia jakiegokolwiek środka zaskarżenia. Zgodnie z art. 16 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2001 r. Nr 112 poz. 1198) zwanej dalej "ustawą", przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się jedynie do decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej. Przepisy K.p.a. nie mają zatem zastosowania do pozostałych czynności podejmowanych w trybie ww. ustawy, które mają charakter czynności materialno-technicznych w rozumieniu przepisu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Mimo, iż warunkiem skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego na akty lub czynności, o których mowa w przywołanym przepisie zgodnie z art. 52 § 3 P.p.s.a. jest wcześniejsze wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, jednak bezczynność nie wchodzi w zakres pojęcia "akty lub czynności". Skoro ustawa nie przewiduje dodatkowych środków prawnych przeciwko czynnościom podejmowanym przez organy w przedmiocie udzielenia informacji publicznej (poza odwołaniem od decyzji o odmowie udzielenia takiej informacji) to należy uznać, że skarga na bezczynność jest dopuszczalna bez wezwania do usunięcia naruszenia prawa. (zob. wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r. sygn. akt I OSK 601/05, LEX nr 236545, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 20 grudnia 2012 r. IV SAB/Po 87/12 www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, która podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystaniu na zasadach i w trybie określonym w ustawie. Szczegółowy krąg informacji, które ustawa uznaje za informację publiczną zawarty został w art. 6 cytowanej wyżej ustawy. Według przepisu art. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej prawo do jej udostępnienia ma charakter powszechny i nie wymaga od osoby korzystającej z tego prawa wykazania interesu prawnego lub faktycznego. Prawo to podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy (art. 5 ust. 2). Jednak ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa (art. 5 ust. 3). Krąg podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji publicznej zawarto w art. 4 ustawy. W ust. 1 pkt 1 zaliczono do nich organy władzy państwowej. Z kolei w art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy o dostępie do informacji publicznej do szerokiego katalogu form informacji publicznej ustawodawca zaliczył informację publiczną o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności teść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć. W realiach niniejszej sprawy nie budzi wątpliwości, że Wójt Gminy C. jest organem władzy publicznej zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Nadto wątpliwości nie budzi również fakt, iż wskazane we wniosku dane stanowią informacje publiczną. Nie stanowi to sporu między stronami niniejszego postępowania. Wobec powyższego oceny wymaga, czy działanie Wójta Gminy C. zgodne było z przepisami ustawy. Udostępnienie informacji publicznej jest czynnością materialno-techniczną, a żaden przepis nie nakłada na dysponenta takiej informacji nadawania tej czynności jakiejś szczególnej formy. W związku z tym uznać należy, że formę w jakiej informacja ta zostanie udostępniona determinuje żądanie zawarte we wniosku. Rozpoznając wniosek o udostępnienie informacji publicznej, jego adresat może udostępnić informację, odmówić jej udostępnienia ze względu na ograniczenia wskazane w art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej lub umorzyć postępowanie na podstawi art. 14 ust. 2 ww. ustawy. Udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w tym terminie, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia o powodach opóźnienia oraz o terminie w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. W sytuacji natomiast gdy, informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, zgodnie z art. 14 ust 2 ustawy podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się. W przedmiotowej sprawie organ administracji w odpowiedzi na skargę wyjaśnił, iż żądane informacje zostały przesłane skarżącemu w dniu [...] września 2013 r. wyjaśniając, że ze względu ma duża ilość rozpatrywanych spraw i ich złożoność odpowiedź nie została udzielona w terminie o którym mowa w art. 13. ust 1 ustawy. Uwzględnienie wniosku skarżącego oznacza, iż postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe w zakresie orzeczenia o jakim mowa w art. 149 § 1 zdanie pierwsze. Pomimo, iż organ żądanej informacji nie udostępnił w przewidzianym w ustawie terminie, to jednak żądanie skarżącego zostało spełnione w chwili przekazania przez organ skargi wraz z aktami sprawy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Trudno wobec tego, ażeby Sąd zobowiązywać miał organ do dokonania czynności, którą ten już dokonał. Jednakże rozstrzygnięcie sprawy, po wniesieniu skargi na bezczynność do sądu administracyjnego nie powoduje w myśl powołanego przepisu, bezprzedmiotowości postępowania w zakresie dotyczącym rozstrzygnięcia o tym czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa,. (por. postanowienie NSA z 26 lipca 2012 r. sygn. akt II OSK 1360/12). Przepis art. 149 § 1 P.p.s.a. nie tylko obliguje sąd, w przypadku stwierdzenia, że bezczynność miała miejsce, do zobowiązania organu do załatwienia sprawy w określonym terminie, ale w zdaniu drugim nakłada na sąd obowiązek rozstrzygnięcie czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W ocenie Sądu pomimo, iż organ w przedmiotowej sprawie nie udostępnił żądanej informacji w określonym ustawowo terminie, to jednak czynność tą dokonał. Jak wyjaśnił organ niedotrzymanie terminu określonego w ustawie spowodowane było dużą ilością rozpatrywany spraw, wobec tego Sąd ocenił, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do rażącego naruszenia prawa. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 149 § 1 i art. 161 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 201 § 1 i art. 205 tejże ustawy w zw. z przepisami rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu.