II SAB/Bd 25/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Saniewski po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. N. na bezczynność Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie zgodności obiektu budowlanego z przepisami prawa postanawia 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić ze Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na rzecz strony skarżącej kwotę [...] złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. Pismem z [...] listopada 2024 r. W. N. (dalej jako skarżąca), wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na bezczynność Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie zgodności obiektu budowlanego z przepisami prawa. Zarzuciła przy tym naruszenie przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 572 ze zm., dalej "k.p.a.") z uwagi na przekroczenie terminów załatwienia sprawy i pozostawanie w bezczynności tj. brak wydania, pomimo ustawowego obowiązku decyzji, postanowienia lub innego aktu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podnosząc, że przeprowadził czynności kontrolne niezbędne do rozpatrzenia sprawy. Wskazał, że przedstawiciele [...]INB [...] podczas kontroli nie stwierdzili żadnych nieprawidłowości, o czym poinformowano Skarżącą pismem z [...] października 2024 r. Organ podkreślił, że postępowania administracyjne w wyniku stwierdzenia nieprawidłowości wszczynane są z urzędu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Badanie merytoryczne skargi poprzedza analiza jej dopuszczalności. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest bezczynność Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie zgodności obiektu budowlanego z przepisami prawa. Jak wynika z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Oznacza to, że skarga na bezczynność jest dopuszczalna, o ile dotyczy bezczynności polegającej na braku wydania decyzji administracyjnej (pkt 1) postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2), postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu (pkt 3) ewentualnie innego niż określone w pkt 1-3 aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, ze zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (pkt 4) W niniejszej sprawie należy mieć na uwadze, iż 8 września 2025 r., w sprawie II OPS 2/25 Naczelny Sąd Administracyjny podjął uchwałę : 1) Z uwagi na treść art. 53a ust. 1 i art. 72a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2025 r. poz. 418, z późn. zm.) nie jest dopuszczalne wszczęcie i prowadzenie postępowania administracyjnego na wniosek osoby, która żąda od organu nadzoru budowlanego podjęcia działań, powołując się na własny interes prawny. Postępowania w tych sprawach wszczyna się wyłącznie z urzędu. 2) Organ nadzoru budowlanego, do którego wpłynął wniosek (żądanie) wszczęcia jednego z postępowań, o których mowa w art. 53a ust. 1 i art. 72a ustawy - Prawo budowlane, obowiązany jest do poinformowania wnioskodawcy, w drodze pisma o charakterze informacyjnym, o podjętych działaniach i zajętym stanowisku. Jak wynika z art. 269 § 1 p.p.s.a. wykładnia zawarta w uchwałach Naczelnego Sądu Administracyjnego ma moc wiążącą w stosunku do sądów administracyjnych. Oznacza to brak możliwości samodzielnego rozstrzygnięcia przez jakikolwiek skład sądu administracyjnego sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale NSA i przyjęcie wykładni prawa odmiennej od tej, która została przyjęta w taj uchwale. Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż Skarżąca w istocie wniosła skargę na bezczynność organu w sprawie, w której organ w odpowiedzi na wniosek Skarżącej nie może wydać żadnego z aktów o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1 – 4 p.p.s.a. W konsekwencji zatem nie jest możliwa kontrola Sądu przewidziana w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeśli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Jak natomiast wyżej wskazano – Sąd nie jest właściwy do kontroli bezczynności organu w sprawach w których organ może wprawdzie działać, ale ustawodawca nie dopuszcza możliwości działania organu w sposób określony w art. 3 § 2 pkt 1 – 4 p.p.s.a. Ze względu na powyższe na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i art. 58 § 3 p.p.s.a. sąd odrzucił skargę. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.