II SAB/Bd 250/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Wichrowski po rozpoznaniu w dniu 8 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. i R. R. na bezczynność Prezydenta Miasta [...] w przedmiocie wydania decyzji w sprawie zawiadomienia z dnia [...] września 2000 r. postanawia odrzucić skargę. K. i R. R. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na bezczynność Prezydenta Miasta [...] dotyczącą wydania decyzji w sprawie zawiadomienia z dnia [...] września 2000 r. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta [...] wniósł o jej odrzucenie ewentualnie o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych. Sprawa, której dotyczy skarga nie mieści się bowiem we właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określonej w art. 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2012r. poz. 270, dalej powoływanej jako "p.p.s.a."). Zgodnie z treścią art. 3 § 1 i 2 ww. ustawy sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Bezczynność organu następuje wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia określonych czynności, wynikających z przepisów prawa, nie wykonuje ich w terminie przez te przepisy określonym. Innymi słowy bezczynność oznacza stan, w którym organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do wydania aktu administracyjnego lub podjęcia innej czynności, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma na celu spowodowanie rozstrzygnięcia przez organ administracji publicznej określonej sprawy administracyjnej. Składanie skargi na bezczynność dopuszczalne jest jedynie w odniesieniu do tych aktów lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego, nie może zatem ona dotyczyć innych czynności. Podkreślić należy, że bezczynność organu powiązana być musi z kompetencją do wydania w danej sprawie decyzji, postanowienia, czy też innych aktów bądź czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność organu jest zatem wystąpienie określonej podstawy prawnej do określonego zachowania się organu wobec żądania strony. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny (do 31 grudnia 2003r.) w Warszawie w wyroku z dnia 13 czerwca 2001 r., sygn. akt IV SA 961/99 – w sprawach ze skarg na bezczynność organów administracji, w których podnoszone jest niewydanie decyzji administracji w terminie określonym w kpa, lub niepodjęcie czynności z zakresu administracji publicznej - kontrola Sądu Administracyjnego sprowadza się więc przede wszystkim do sprawdzenia, czy istotnie sprawa, w której skarżący zarzuca organowi administracji bezczynność podlega załatwieniu przez ten organ na drodze aktu administracyjnego. (LEX nr 78938). W niniejszej sprawie skarżący przedmiotem skargi uczynili bezczynność Prezydenta Miasta [...] w zakresie wydania decyzji w sprawie zawiadomienia z dnia [...] września 2000 r. Z akt sprawy wynika, że wskazane przez skarżących pismo Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2000 r. stanowiło odpowiedź na skargę K. i R. R. w sprawie nie wydania z akt sprawy odpisu decyzji, Wobec powyższego należy zgodzić się ze stanowiskiem organu wskazanym w odpowiedzi na skargę, że pismo z dnia [...] września 2000 r. stanowiło jedynie informację. Zważyć bowiem należy, że jak zasadnie podnosi to organ niniejsza sprawa, niezależnie jak interpretują swoje żądania skarżący nie podlega załatwieniu poprzez wydanie decyzji administracyjnej czy też innego aktu o takim charakterze. Wobec tego, niezadowolenie skarżących z "niezałatwienia" ich żądania przez organy Miasta [...] w oczekiwany sposób, nie podlega także trybowi określonemu w art. 37 kodeksu postępowania administracyjnego, nie podlega również właściwością sądów administracyjnych. Niezależnie od powyższego wskazać należy, że obowiązujące przepisy procedury administracyjnej oraz P.p.s.a. nie przewidują rozpatrzenia przez organ administracji publicznej zażalenia na niezałatwienie w terminie sprawy administracyjnej w formie decyzji administracyjnej. Wystarczająca jest tu odpowiedź organu w formie pisemnej. Niedopuszczalne jest w takiej sytuacji faktycznej i prawnej wywodzenie skargi na bezczynność organu odwoławczego w omawianym zakresie. Wobec powyższego, uznając że skarga jest niedopuszczalna Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji postanowienia.