II SAB/Bd 26/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędziowie: Sędzia WSA Wojciech Jarzembski Sędzia WSA Grażyna Malinowska – Wasik (spr.) Protokolant Justyna Straka po rozpoznaniu w II Wydziale na rozprawie w dniu 17 stycznia 2008r. sprawy ze skargi J. K. na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie informacji publicznej postanawia odrzucić skargę. II SAB/Bd 26/07 Uzasadnienie Pismem z dnia [...] listopada 2006 r. J. K. zwrócił się do Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w S. o zbadanie warunków bytowych syna M. i córki M. zamieszkujących z jego żoną, z którą pozostawał w separacji oraz – udzielenie im zgodnie z przepisami pomocy materialnej. Następnie kolejnym pismem z dnia [...] stycznia 2007 r. wystąpił do wymienionego ośrodka o poinformowanie go w sposobie rozpatrzenia powyższego pisma oraz, czy jego dzieciom udzielona został pomoc finansowa. W odpowiedzi z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] Kierownik MGOPS w S. powiadomił wyżej wymienionego, że zgodnie z ustawą z dnia 27 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. 2002 r., Nr 101, poz. 926 ze zm.) nie ma obowiązku informowania go o sytuacji socjalno-bytowej żony i dzieci zważywszy, że przed Sądem Okręgowym we W. toczy się sprawa o rozwód. W dniu [...] lutego 2007 r. J. K. skierował do Wojewody [...], pismo zatytułowane jako zażalenie na odmowę udzielenia mu przez Kierownika MGOPS w S. żądanej informacji podnosząc, że jako ojciec ma prawo wiedzieć, jakie warunki do życia i nauki mają jego nieletnie dzieci. W piśmie z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] adresowanym do J. K. Dyrektor Wydziału Polityki Społecznej [...] Urzędu Wojewódzkiego w B., powołując się na art. 100 ust. 1, 107 ust. 1 i 119 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 ze zm.) oraz art. 26 ust. 1 pkt 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. 2002 r., Nr 101, poz. 926 ze zm.), a także okoliczność , iż – niezależnie od toczącej się sprawy o rozwód - żona wyżej wymienionego nie wyraża zgody na poinformowanie o swojej sytuacji i otrzymywanych formach pomocy, stwierdził, że w obecnej sytuacji nie ma możliwości udostępnienia mu informacji o zakresie pomocy przyznanej jego rodzinie. J. K.i wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na pismo Dyrektora Wydziału Polityki Społecznej [...] Urzędu Wojewódzkiego z dnia [...] marca 2007 r. zarzucając, iż odmowa udzielenia żądanej informacji jest dla niego krzywdząca. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej odrzucenie podnosząc, iż sprawa, której dotyczy nie mieści się w zakresie właściwości rzeczowej sadów administracyjnych, bowiem nie wymaga wydania decyzji bądź postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Środek dyscyplinujący organy administracji publicznej w zakresie terminowego załatwiania spraw administracyjnych w postaci skargi na bezczynność organu do sądu administracyjnego powiązany jest z kompetencjami tego sądu do rozstrzygania skarg na określone czynności z zakresu administracji publicznej. Z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz. 1270) wynika, że skarga na bezczynność służy w przypadkach określonych w pkt 1-4 to jest, gdy organ nie wydaje decyzji, postanowienia, względnie innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Przez bezczynność organu należy rozumieć sytuację, w której organ –mimo ciążącego na nim obowiązku - w prawnie ustalonym terminie nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, lecz nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, względnie nie podjął stosownej czynności. Niniejsza sprawa dotyczy odmowy udzielenia skarżącemu przez Kierownika Miejskiego-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w S. informacji o przyznanych jego żonie i dzieciom formach pomocy społecznej. Przedmiotem zaś skargi jest pismo Dyrektora Wydziału Polityki Społecznej [...] Urzędu Wojewódzkiego stanowiące odpowiedź na kwestionowaną przez skarżącego bezczynność podległego organu polegającą na nieudzielaniu mu żądanej informacji. Żądanie skarżącego kwalifikowało się do rozpatrzenia na gruncie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. w dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.). W myśl art. 1 ust. 1 tej ustawy każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie w niej określonych, przy czym do udostępnienia takiej informacji obligowane są nie tylko władze publiczne, lecz również inne podmioty wykonujące zadania publiczne (art. 4 ustawy). Na gruncie unormowań konstytucyjnych oraz art. 6 cyt. ustawy w doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do szeroko rozumianych władz publicznych oraz wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, przy czym chodzi tu o wiadomość odnoszącą się do określonych faktów. W przykładowym katalogu informacji publicznych wymienia się w art. 6 pkt 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. między innymi treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej (dokumentów urzędowych), w tym treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć (pkt a) a nadto treść wystąpień i ocen przez nie dokonywanych służących do zrealizowania powierzonych im zadań (pkt d). Informację publiczną stanowią zatem akta sprawy administracyjnej jako odnoszące się do działania podmiotów publicznych, jak również decyzje administracyjne. Inną kwestią jest natomiast dostęp do niektórych danych zawartych w aktach, czy też decyzji, który może być wyłączony z uwagi na ochronę danych osobowych, tajemnicę zawodową, służbową, państwową, skarbową, statystyczną, czy inną tajemnicę ustawowo chronioną bądź prawo do prywatności (art. 5 ust. 1 i 2 oraz art. 1 ust. 2 ustawy). Ustawa o dostępie do informacji publicznej określa obowiązki organu, do którego został złożony wniosek o udostępnienie informacji publicznej wskazując, w jaki sposób postępowanie powinno być zakończone. Podmiot, do którego złożono wniosek powinien albo udostępnić tę informację w formie czynności materialno – technicznej (art. 10 w związku z art. 14 i 13 ustawy) albo w drodze decyzji odmówić jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 ustawy). Tak więc organ, do którego skierowano wniosek o udostępnienie informacji ma obowiązek podjąć jedną z wymienionych form działania w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 ustawy. W przypadku niniejszej sprawy organem obligowanym do ustosunkowania się do pisma – wniosku skarżącego z dnia [...] stycznia 2007 r. był kierownik Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w S. Tego rodzaju obowiązek nie obciążał natomiast Wojewody [...], w piśmie do którego ("zażaleniu") skarżący kwestionował stanowisko – bezczynność organu zobowiązanego. Podnieść w tym miejscy należy, że w przypadku bezczynności organu administracji publicznej (lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej) w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, stronie nie przysługuje na drodze administracyjnej żaden środek zaskarżenia, w tym także zażalenie, o którym mowa w art. 37 kpa. Żadnego środka zaskarżenia do organu wyższego stopnia nie przewiduje bowiem ustawa z dnia 6 września 2001 r., która kompleksowo reguluje zakres podmiotowy, przedmiotowy jej stosowania oraz procedurę dostępu do informacji publicznej, odsyłając w art. 16 ust. 2 do kpa jedynie w kwestii wydania decyzji. W razie bezczynności podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej polegającej na nie udostępnieniu tej informacji i nie wydaniu decyzji odmownej, podmiotowi który żądał udzielenia informacji służy na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 w związku z § 2 pkt 1 i 4 oraz w związku z art. 52 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (art. 52 § 3 i 4 dot. skargi na akty i czynności a nie na bezczynność) wprost skarga do sądu administracyjnego. Ze względu na to, że skarżący wyraźnie wskazał jako przedmiot zaskarżenia pismo Dyrektora Wydziału Polityki Społecznej [...] Urzędu Wojewódzkiego w B. z dnia [...] marca 2007 r., zawierające li tylko informację o stanowisku zajmowanym w kwestii żądanych przez skarżącego od ośrodka pomocy społecznej danych w sytuacji, gdy na organie tym nie ciążył obowiązek działania przewidzianego w art. 3 § 2 pkt 1 i 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) uzasadniający kognicję sądu administracyjnego, zaistniały podstawy do odrzucenia skargi z powodu jej niedopuszczalności. W związku z powyższym na mocy art. 58 § 1 pkt 1 wskazanej wyżej ustawy orzeczono, jak w sentencji. Dodatkowo nadmienić należy, że także na stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 § 1 kpa w wydanym przezeń postanowieniu nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego (postanowienie to nie należy do wymienianych w art. 3 § 2 pkt 2 ppsa). Odpowiedź zaś udzielona skarżącemu w piśmie z dnia [...] marca 2007 r. może być rozpatrywana wyłącznie w kategorii unormowań zawartych w dziale VIII rodz. 1-3 kpa.