II SAB/Bd 26/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Owczarzak po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. A. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie dopuszczenia Oddziału [...] Narodowego Funduszu Zdrowia w [...] do udziału w postępowaniu dotyczącym refundacji kosztów leczenia uzdrowiskowego postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 3 lutego 2010 r. J. A. wniósł do ROPS [...] w [...] ,,o dopuszczenie do udziału w zajęciu stanowiska w drodze postępowania prowadzonego w trybie art. 106 kpa" i "na podstawie art. 31 § 1 pkt 2 Kpa o dopuszczenie Oddziału [...] Narodowego Funduszu Zdrowia do udziału w postępowaniu w sprawie udzielenia warunków dofinansowania lub refundacji ponoszonych kosztów" w związku z otrzymanym skierowaniem na leczenie uzdrowiskowe". Pismem z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] organ wyjaśnił stronie, iż nie zachodzą przesłanki do włączenia Oddziału [...] Narodowego Funduszu Zdrowia w [...] do postępowania administracyjnego w charakterze strony. J. A. zwrócił się wówczas do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z zażaleniem z dnia [...] marca 2010 r. za pośrednictwem ROPS [...] w [...] na niezałatwienie przez Prezydenta Miasta [...] w terminie wniosku strony z dnia [...] lutego 2010 r. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uznało zażalenie strony w przedmiotowej sprawie za nieuzasadnione. W dalszej kolejności J. A. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie dopuszczenia Oddziału [...] Narodowego Funduszu Zdrowia w [...] do udziału w postępowaniu dotyczącym refundacji kosztów leczenia uzdrowiskowego. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie, podtrzymując swoją argumentację zawartą w postanowieniu z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2008 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej ppsa, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi skargi na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a powołanej ustawy. Stosownie zaś do treści art. 52 § 1 ppsa, wniesienie skargi na bezczynność organu jest dopuszczalne po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem i tylko w przypadkach wskazanych w art. 3 § 2 pkt 8 powołanej ustawy. W myśl przepisu art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 tej ustawy, przysługuje stronie zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia (§1). W orzecznictwie przyjmuje się, że wniesienie zażalenia w trybie art. 37 kpa jest wyłącznie warunkiem formalnym wystąpienia przez stronę ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność organu I instancji, który pozostaje w zwłoce i nie może być traktowane jako odrębne i samodzielne postępowanie administracyjne (por. postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 16 listopada 2004 r., sygn. akt II SAGd 715/04,LEX nr 203317). Wniesienie zażalenia powoduje natomiast powstanie uprawnienia do wniesienia skargi na bezczynność organu I instancji niezależnie od tego, czy organ wyższego stopnia po złożeniu zażalenia podjął jakiekolwiek czynności określone w art. 37 § 2 kpa (por. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 29 stycznia 2002 r., sygn. akt IV SAB 210/01). Zauważyć należy, że postanowienie organu administracji publicznej wyższego stopnia wydane na skutek zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie nie kończy postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Na wskazane wyżej postanowienie nie służy również zażalenie. Rozstrzygniecie to nie mieści się zatem w katalogu orzeczeń wymienionych w art. 3 § 2 pkt 2 ppsa. W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy na mocy art. 58 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.