II SAB/Bd 27/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Piechowiak po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.K. na bezczynność Burmistrza [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia 1. na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi umorzyć postępowanie sądowe, 2. zwrócić J.K. kwotę 100 (sto) złotych, wpisaną do rejestru opłat sądowych WSA w Bydgoszczy w dniu [...] marca 2014 r. pod pozycją [...]. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na bezczynność Burmistrza [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej wniósł J.K. domagając się zobowiązania Burmistrza do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi. W odpowiedzi na skargę Burmistrz [...] wniósł o oddalenie skargi. Pismem z dnia 11 kwietnia 2014 r. skarżący oświadczył, iż cofa skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 161 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2012 poz. 270 – dalej P.p.s.a.) Sąd zobligowany jest do wydania postanowienia o umorzeniu postępowania w przypadku, gdy skarżący skutecznie cofnie skargę, w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego chyba, że udział w sprawie zgłosi osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik postępowania oraz gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Zgodnie zaś z treścią art. 60 w/w ustawy cofnięcie skargi wiąże sąd. Jedynie w sytuacjach, gdy cofnięcie skargi zmierza do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności, sąd uznaje cofnięcie skargi za niedopuszczalne. W przedmiotowej sprawie skarżący skutecznie cofnął skargę, albowiem czynność jego nie zmierza do obejścia prawa w związku, z czym cofnięcie skargi należy uznać za dopuszczalne. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 60 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1P.p.s.a.