II SAB/Bd 29/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik (spr.) Sędzia WSA Wojciech Jarzembski Asesor WSA Anna Klotz Protokolant Mariusz Pstruś po rozpoznaniu w dniu 7 października 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi Stefana B. na bezczynność Wójta Gminy B. w przedmiocie wymeldowania postanawia odrzucić skargę Stefan B. wniósł w dniu 20 kwietnia 2004 r. skargę na bezczynność Wójta Gminy B. polegającą na nie załatwieniu przez okres pięciu lat sprawy wymeldowania z należącej do niego posesji nr [...] w miejscowości O. Józefa R., który faktycznie wraz z rodziną zamieszkuje w domu na terenie własnej nieruchomości pod numerem [...]. Do skargi załączył kserokopię udzielonej mu na podanie z dnia [...] 1998 r. w sprawie ustalenia numeru domu, w dniu [...] 1998 r. przez Urząd Gminy B. odpowiedzi (Nr [...]) potwierdzającej, iż jego dom oznaczony jest numerem [...]. Z uzupełniających skargę pism z dnia 27 kwietnia, 16 czerwca i 8 września 2004 r. wynika, iż po otrzymaniu powyższego potwierdzenia z referatu ewidencji budynków, Stefan B. zwracał się wielokrotnie o wymeldowanie Józefa R. do biura meldunkowego i wójta gminy, lecz nie dostał w tej sprawie żadnej odpowiedzi. Powyższa sprawa winna być według skarżącego pozytywnie załatwiona, gdyż rodzina R. posiada i zamieszkuje dom po drugiej stronie drogi, gdzie znajdują się numery nieparzyste, obok domu o numerze 7[...] a zatem ich dom winien posiadać numer [...] lub [...], a tymczasem zameldowani są pod nr [...], jakkolwiek ten numer ma niniejszy dom na jego własnej posesji, który sam zajmuje, a drugi, większy, niezamieszkały budynek również usytuowany na należącym do niego gruncie oznaczony jest numerem [...]. Zdaniem skarżącego istnieje rozbieżność w powyższym zakresie między ewidencją budynków i ewidencją ludności. Z kolei w piśmie do Sądu z dnia 18 lipca 2004 r. Stefan B. podniósł, iż Urząd Gminy B. winien dokonać zmiany numeracji budynków. Do pisma tego załączył pismo Urzędu Gminy z dnia [...] 2004 r. zawierające informację, że w piśmie Urzędu z dnia [...] 1998 r. nr [...] podano błędnie numer jego domu jako [...], gdyż zgodnie z danymi w ewidencji budynków i nieruchomości jest to numer [...]. Niezależnie od tego skarżący wniósł o ukaranie osób winnych niezałatwienia sprawy dotyczącej zmiany zameldowania Józefa R. i jego rodziny, a w piśmie z dnia [...] 2004 r. wniósł dodatkowo o zasądzenie od gminy B. na jego rzecz kwoty 1000 zł z tytułu bezpodstawnego zameldowania 5-osobowej rodziny R. w należącym do niego budynku, stanowiącej równowartość czynszu należnego za okres od [...] 1998 r. mimo, iż wymieniona rodzina faktycznie przebywa we własnym domu. W udzielonej na skargę, w dniach [...] i [...] 2004 r. odpowiedzi, Wójt Gminy B. podniósł, iż Stefan B. nigdy nie składał ani pisemnego, ani ustnego wniosku o wymeldowanie Józefa R. i w związku z tym żadne postępowanie w powyższym zakresie nie było przeprowadzone oraz nie jest możliwe przedłożenie akt administracyjnych. Natomiast wizyty skarżącego w Urzędzie Gminy związane były z żądaniem zmiany numeru posesji nr [...] i [...]. Nadto z odpowiedzi na skargę wynika, że wniosek o wymeldowanie byłby niezasadny, bowiem Józef R. zamieszkuje w budynku nr [...], a Stefan B. w budynku [...], przy czym budynki te znajdują się na odrębnych nieruchomościach, a pod nr [...] poza skarżącym nie zamieszkuje i nie jest zameldowana żadna inna osoba. Do odpowiedzi na skargę załączono wypisy z rejestru gruntów, z których wynika, iż Halina i Józef R. są właścicielami działki nr [...], KW [...], a Stefan B. jest właścicielem działki nr [...], KW [...], potwierdzenie zameldowania rodziny R. – O. i Stefana B. – Ostrowite [...] oraz wykaz numerów budynków we wsi O., według którego budynek o nr [...] zajmuje Stefan B., nr [...] – Józef R., nr [...] – S. Wanda, nr [...] – M. Janina, [...] – R.Anna i nr [...] – O. Wacława. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych, bez badania jej merytorycznego zarzutu. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed właściwym organem, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronom nie przysługuje żaden środek zaskarżenia przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 cyt. ustawy), zaś zgodnie z art.52 § 3, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, należy przed wniesieniem jej do sądu wezwać właściwy organ na piśmie do usunięcia naruszenia prawa. Art. 37 § 1 kpa stanowi, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa lub ustalonym w myśl art. 36 kpa stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Oznacza to, że w każdym przypadku przed wniesieniem skargi na bezczynność organu, konieczne jest uprzednie złożenie zażalenia, o którym mowa w art. 37 § 1 kpa. Pozostaje poza sporem, że skarżący nie złożył na podstawie art. 37 § 1 kpa do Wojewody [...] w B. zażalenia w związku z brakiem reakcji Wójta Gminy B. na jego żądanie w przedmiocie wymeldowania Józefa R. w budynku nr [...], a zatem nie wyczerpał trybu przewidzianego w art. 52 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co stanowi negatywną przesłankę merytorycznego rozpoznania skargi określonego w art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z kolei w zakresie zawartych w skardze wniosków dotyczących ukarania pracowników organu winnych bezczynności oraz zasądzenia od Gminy B. na rzecz skarżącego kwoty 1000 zł, skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 wymienionej ustawy, bowiem wydanie rozstrzygnięć w tym przedmiocie leży poza kompetencjami sądu administracyjnego. Z powyższych względów Sąd uznając skargę na niedopuszczalną, orzekł jak w sentencji postanowienia.