II SAB/Bd 29/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Wichrowski po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. S. o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 13 maja 2015 r. co do zwrotu kosztów postępowania w sprawie ze skargi R. S. na bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia oddalić wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy rozpoznając skargę na R. S. na bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej w pkt 1 wyroku zobowiązał Prezesa Sądu Okręgowego w [...] do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 3 marca 2014 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem, w punkcie 2 stwierdził, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa oraz w punkcie 3 odrzucił skargę w zakresie punktu 3 skargi. Powyższy wyrok został doręczony skarżącemu w dniu 2 czerwca 2015 r. W piśmie z dnia 8 czerwca 2015 r. (data wpływu 14 lipca 2015 r.) skarżący wystąpił o uzupełnienie wyroku w zakresie dotyczącym rozstrzygnięcia o kosztach postępowania sądowego. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynność lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W ocenie skarżącego do takich kosztów należą koszty wysłanej korespondencji oraz koszty sporządzenia skargi, o których Sąd nie orzekł mimo ciążącego na nim obowiązku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek skarżącego o uzupełnienie wyroku nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 157 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu (§ 1). Wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym (§ 2). Uzupełnienie wyroku, co do zwrotu kosztów następuje zatem w wypadkach, w których sąd o nich nie orzekł mimo, że strona zażądała we właściwym czasie ich przyznania. Zgodnie z art. 200 p.p.s.a., w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Z kolei stosownie do treści art. 209 p.p.s.a., wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204. Zważyć jednak należy, że na podstawie art. 200 p.p.s.a. strona może się domagać jedynie zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, przy tym zakres kosztów niezbędnych określa art. 205 p.p.s.a. zaliczając do nich - w postępowaniu prowadzonym przez stronę osobiście - poniesione przez nią koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub pełnomocnika oraz równowartość zarobku lub dochodu utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie (§ 1). Koszty sądowe obejmują opłaty sądowe i zwrot wydatków (art. 211 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie strona skarżąca została postanowieniem referendarza sądowego z dnia 6 marca 2015 r. zwolniona od wpisu sądowego. W związku z powyższym uznać należy, że strona skarżąca nie uiściła wpisu sądowego. Nie była również obecna na rozprawie. Dlatego też uznać należy, że ewentualne koszty, jakie skarżący poniósł, są to koszty korespondencji, jednakże katalog niezbędnych kosztów postępowania wskazany w art. 205 p.p.s.a. ma charakter wiążący i wyczerpujący i nie może być rozszerzany na wydatki inne, w tym drobne i zwykle występujące przy okazji postępowania sądowego, np. prowizje bankowe, koszty korespondencji, sporządzenia skargi itp. (zob. wyrok WSAw Lublinie z 29.04.2014 r., III SA/Lu 932/13, postanowienie NSA z 10.102012 r., II OSK 1515/12, postanowienie WSA w Gdańsku z 30.07.2015, II SAB/Gd 31/15 - dostępne na stronie internetowej www.orzecznictwo.nsa.gov.pl). Przepisy p.p.s.a. nie przewidują także zasądzenia tzw. kosztów sporządzonej skargi, czego domaga się we wniosku skarżący. Żadne koszty zwyczajowe, typowe czy nieudokumentowane, inne niż niezbędne koszty postępowania w rozumieniu art. 205 p.p.s.a. nie podlegają zasądzeniu. Dlatego brak także podstawy prawnej do zasądzenia zwrotu kosztów sporządzenia skargi, korespondencji lub kosztów biurowych, o jakie wnosi strona. W konsekwencji na podstawie art. 157 § 2 p.p.s.a. orzeczono jak w postanowieniu.