II SAB/Bd 3/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Leszek Tyliński po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. W. i W. W. na bezczynność Prezydenta Miasta [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 11 października 2013 r. uzupełnionym pismem z dnia 11 grudnia 2013 r. I. i W. W. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na bezczynność Prezydenta Miasta [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości. W odpowiedzi na skargę, udzielonej pismem z dnia 4 listopada 2013 r., Prezydent Miasta [...] wniósł o oddalenie skargi. Zarządzeniem z dnia 9 stycznia 2014 r. Sąd wezwał skarżących do wykazania, czy przed wniesieniem skargi do Sądu składali zażalenie do organu wyższego stopnia na bezczynność Prezydenta Miasta [...] dotyczącą stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2011 r. – w terminie 7 dni od dnia doręczenia pisma, pod rygorem uznania, że skarżący takiego zażalenia nie składali. Skarżący w odpowiedzi na powyższe wezwanie wskazali, że czynili to "szeregiem pism, kierowanych pośrednio lub bezpośrednio do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], o cechach zażalenia na bezczynność Prezydenta Miasta [...]". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Stosownie do przepisu art. art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) powoływana dalej jako: "p.p.s.a." sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. skarga może dotyczyć bezczynności organu w przypadkach określonych w pkt 1-4a tego przepisu, a zatem bezczynności w sprawach: decyzji administracyjnych, postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty oraz postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, a także pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach. Należy jednak pamiętać, że zgodnie z art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Należy mieć na uwadze również art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w myśl którego, na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Organ wymieniony w § 1, uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Organ stwierdza jednocześnie, czy niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 37 § 2 k.p.a.). Tymczasem jak wynika z akt administracyjnych przekazanych Sądowi przez Prezydenta Miasta [...] skarżący przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy nie występowali z zażaleniem do organu wyższego stopnia na bezczynność Prezydenta Miasta [...] w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, co powoduje, że skarga do sądu administracyjnego na obecnym etapie jest niedopuszczalna. Dopiero, bowiem wyczerpanie środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym (tj. przed organami administracji publicznej) może otworzyć skarżącemu drogę do złożenia skargi do sądu administracyjnego. Należy podkreślić, że wszystkie pisma – wnioski kierowane przez skarżących do SKO w [...] wskazane w ich piśmie z dnia [...] stycznia 2014 r. nie stanowią w istocie zażalenia na bezczynność Prezydenta Miasta [...] dotycząca stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2011 r. Są nimi między innymi: wniosek z dnia [...] sierpnia 2012 r. o wznowienie postępowania prowadzonego przez SKO w [...] i zmianę decyzji SKO w [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r., nr [...], wniosek z dnia [...] sierpnia 2012 r. o zmianę decyzji SKO w [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r., nr [...], wniosek z dnia [...] listopada 2012 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy w zakresie zmiany decyzji SKO w [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r., nr [...], wniosek z dnia [...] sierpnia 2012 r. o unieważnienie decyzji SKO w [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r., nr [...], wniosek z dnia [...] września 2012 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy w zakresie unieważnienia decyzji SKO w [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r., nr [...], wniosek z dnia [...] stycznia 2012 o zmianę decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2011 r., pismo z dnia [...] maja 2012 r. – odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. Wobec powyższego Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. Fakt odrzucenia skargi nie zamyka skarżącym drogi do ponownego wystąpienia ze skargą na bezczynność organu administracyjnego czy przewlekłość postępowania po wyczerpaniu trybu określonego w art. 37 k.p.a.