II SAB/Bd 32/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Gabrieli i Edmunda O. na bezczynność Wójta Gminy Z. w przedmiocie dokonania wzajemnych rozliczeń, wykupu części nieruchomości lub wypłaty odszkodowania postanawia odrzucić skargę. II SAB/Bd 32/05 UZASADNIENIE Gabriela i Edmund O. złożyli w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Bydgoszczy skargę na bezczynność Wójta Gminy Z. polegającą na nie uwzględnieniu ich żądań dotyczących dokonania wzajemnych rozliczeń, wykupu należącej do nich części nieruchomości położonej w miejscowości S. lub wypłaty odszkodowania w związku z tym, że wskutek zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przeznaczającego ten teren pod zabudowę letniskową, prowadzenie upraw rolnych stało się niemożliwe. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy Z. wniósł o jej oddalenie lub odrzucenie. Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) sąd administracyjny kontrolując działalność administracji publicznej orzeka m.in. w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach nie wydania: • decyzji administracyjnej, • postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie lub postanowienia kończącego postępowanie, a także postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty, • postanowienia w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, • innych aktów lub nie podjęcia czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Roszczenia z tytułu skutków zmiany planu zagospodarowania przestrzennego, w tym o odszkodowanie lub wykupienie nieruchomości objętej ustaleniami planu, reguluje art. 36 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717), której przepisy należy w niniejszym przypadku stosować z uwagi na treść jej unormowania przejściowego – art. 85 ust. 1. Powyższy artykuł cyt. ustawy ma więc odniesienie do sprawy będącej przedmiotem skargi. Zaznaczyć w tym miejscu trzeba, że brak jest podstaw do przyjęcia bezczynności organu w sytuacji, gdy obowiązujące przepisy nie przewidują działania organu w formie prawnej w zakresie określonym wskazanym wyżej przepisem art. 3 § 2 pkt 8 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Musi istnieć obowiązek prawny działania organu administracji publicznej oraz musi być określona prawna forma tego działania ujęta w ramy form procesowych rozstrzygnięcia sprawy. Tymczasem w myśl ustępu 10 powołanego wyżej art. 36 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. (podobnie – wg art. 36 ust. 13 wcześniej obowiązującej ustawy z 7 lipca 1994 r. – Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139) sprawy w przedmiocie żądań, jakie w skardze zawarły strony, rozstrzygają sądy powszechne. W konsekwencji stosując art. 58 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało uznać skargę za niedopuszczalną, gdyż sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego oraz orzec o jej odrzuceniu.