II SAB/Bd 32/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Saniewski po rozpoznaniu w dniu 4 sierpnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. Ł. na bezczynność Starosty B. w przedmiocie wydania dokumentów postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 19 maja 2010 r. R. Ł. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na bezczynność Starosty Bydgoskiego w przedmiocie wydania dokumentów. Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; powoływanej w skrócie jako "p.p.s.a.") skargę do Sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Stosownie do brzmienia art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W przypadku skargi na bezczynność środkiem zaskarżenia jest zażalenie, o którym mowa w art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071; z późn. zm.; zwanej w skrócie "k.p.a."). Zażalenie to powinno być skierowane do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Jak wynika z akt sprawy oraz nadesłanego w odpowiedzi na wezwanie Sądu pisma skarżącej z dnia 14 lipca 2010 r. (k. 31 akt sądowych) R. Ł. wniosła zażalenie na bezczynność Starosty B. do Rady Powiatu B.. Należy wskazać, iż Rada Powiatu B. nie jest, w rozumieniu art. 37 k.p.a., organem wyższego stopnia w stosunku do Starosty B.. W myśl bowiem art. 17 pkt 1 k.p.a. organami wyższego stopnia w stosunku do organów jednostek samorządu terytorialnego są samorządowe kolegia odwoławcze. Skarżąca podniosła wprawdzie, że w sprawie orzekało Samorządowe Kolegium Odwoławcze, jednakże wskazane przez skarżącą postanowienie z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] nie jest rozstrzygnięciem podjętym w odpowiedzi na zażalenie skarżącej wniesione do Kolegium w trybie art. 37 § 1 k.p.a., ale rozstrzygnięciem w przedmiocie postanowienia Starosty o przekazaniu wniosku skarżącej z dnia 13 maja 2008 r. Z. S. A. – E. w K. Mając zatem na uwadze, że skarga została wniesiona z pominięciem wyczerpania trybu postępowania przewidzianego w art. 52 § 1 p.p.s.a., podlegała ona odrzuceniu jako niedopuszczalna, stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.