II SAB/Bd 32/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Saniewski po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R.Ł. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi R.Ł. na bezczynność Starosty [...] w przedmiocie wydania dokumentów postanawia: oddalić wniosek. Skarżąca R.Ł. wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym tj. zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. We wniosku wskazała, że prowadzi gospodarstwo domowe wraz z mężem; na ich dochód składają się emerytury w łącznej wysokości [...] zł netto miesięcznie. Skarżąca wskazała także, że w skład jej majątku wchodzi mieszaknie w bloku spółdzielczym o powierzchni [...] m2. Jako wydatki skarżąca wskazała: wydatki na mieszkanie, prąd, TV, telefon - [...] zł, lekarstwa i usługi medyczne (stomatolog, protetyka, okulistyka) – [...] zł, żywność – [...] zł, środki czystości, naprawa sprzętu AGD – [...] zł, eksploatacja samochodu Opel Corsa (rocznik 1996) – [...] zł, doraźna pomoc prawna i prasa – [...] zł. Postanowieniem z dnia 5 października 2010 r. referendarz sądowy oddalił wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy. We wniesionym sprzeciwie skarżąca opisała spór, jaki toczy się pomiędzy nią a jej byłym zakładem pracy oraz wskazała, że w postępowaniu przed sądem powszechnym, dotyczącym tegoż sporu, został ustanowiony dla niej adwokat z urzędu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270: z późn. zm.; zwanej dalej "p.p.s.a."), w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez Sąd na posiedzeniu niejawnym. Instytucja przyznania prawa pomocy jest wyjątkiem od wskazanej w art. 199 p.p.s.a. zasady ponoszenia pełnych kosztów postępowania przez stronę, jako taka powinna więc być interpretowana ściśle. Zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika (adwokata lub radcy prawnego) – o co wnosi skarżąca, oznacza przyznanie prawo pomocy w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 p.p.s.a.). Przyznanie takiej pomocy jest możliwe tylko wówczas, kiedy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). W przedmiotowej sprawie trzeba mieć na uwadze, że na obecnym etapie postępowania (tj. wniesienia skargi kasacyjnej) koszty sądowe ograniczają się do wpisu w wysokości 100 zł, natomiast minimalna stawka za sporządzenie i wniesienie przez adwokata skargi kasacyjnej wynosi 146,40 zł (wliczając podatek VAT - § 18 ust. 1 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu; Dz. U. Nr 163, poz. 1348; z późn. zm.). Aby zatem uznać, że skarżąca nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, należałoby stwierdzić, że skarżąca nie jest w stanie uiścić nawet części z wyższej wskazanej łącznej kwoty około 250 zł. Zdaniem Sądu taka sytuacja nie zachodzi. Trudno bowiem uznać, że na "doraźną pomoc prawną" skarżąca wydaje comiesięcznie kwotę 175 zł – należy tą pozycję uznać za wydatek jednorazowy, zwłaszcza, że jak wykazała sama skarżąca dołączając do sprzeciwu stosowne postanowienie – w toczącym się z jej udziałem postępowaniu przed sądem powszechnym przyznano jej pomoc prawną z urzędu. Trudno także uznać, że skarżąca comiesięcznie ponosi wydatki w wysokości [...] zł na lekarstwa i usługi medyczne. O ile, mając na względzie wiek skarżącej i jej męża (emerytura) oraz chorobę męża (wymagającą interwencji kardiochirurgicznej) można przyjąć, że ponosi ona comiesięczne wydatki na lekarstwa, tym niemniej skarżąca nie wskazuje na żadne okoliczności uzasadniające korzystanie comiesięcznie (a nie parę razy w roku) z usług z zakresu stomatologii czy okulistyki). Tym samym zdaniem Sądu skarżąca może przynajmniej w części ponieść koszty postępowania. Z względu na powyższe Sąd orzekał jak w sentencji postanowienia.