II SAB/Bd 33/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz po rozpoznaniu w dniu 5 sierpnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. M. na bezczynność Wojewody w przedmiocie ustalenia prawa do świadczenia wychowawczego postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] kwietnia 2019 r. M. M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na bezczynność Wojewody w przedmiocie ustalenia prawa do świadczenia wychowawczego. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 30 maja 2019 r. skarżąca została wezwania do wykazania w terminie 7 dni, że składała ponaglenie do organu wyższego stopnia na niezałatwienie w terminie sprawy z jej wniosku z dnia [...] maja 2016 r., pod rygorem uznania, że z takim ponagleniem nie występowała. W zakreślonym przez Sąd terminie skarżąca nadesłała pismo z dnia [...] marca 2019 r. skierowane do Ministerstwa Rodziny i Polityki Społecznej w sprawie objęcia nadzorem Delegaturę [...] w [...] dotyczącego przyznania świadczenia 500+ na B. M. oraz pismo z dnia [...] lutego 2019 r. skierowane do Kujawsko-Pomorskiego [...] w [...] o udzielenie informacji w sprawie złożonych wniosków w 2017r. i 2018 r. o przyznanie świadczenia 500+ na dzieci. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Jak wynika z treści art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), dalej zwanej Ppsa, dopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej uzależniona jest od uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy, stosownie do treści § 2 powyższego przepisu, rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Warunek ten dotyczy także bezczynności organu. Jak wynika bowiem z treści art. 37 § 1 Kpa, na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 Kpa, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 Kpa lub na przewlekłe prowadzenie postępowania, stronie służy ponaglenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – to do organu prowadzącego postępowanie. Wobec treści przywołanych przepisów warunkiem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu administracji publicznej jest uprzednie wystąpienie przez stronę skarżącą z ponagleniem na niezałatwienie sprawy w terminie do organu wyższego stopnia nad organem, który, w ocenie strony skarżącej, pozostaje w bezczynności. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że M. M. przed wniesieniem skargi nie wystąpiła z ponagleniem do organu wyższego stopnia na bezczynność organu w przedmiocie ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Ponaglenie, o którym mowa, zgodnie z art. 37 § 1 Kpa i art. 128, art. 129 w zw. z art. 144 Kpa powinno być bowiem skierowane do organu wyższego stopnia nad organem, który niezałatwił sprawy w terminie – za pośrednictwem organu, którego bezczynności ponaglenie dotyczy – i winno z niego wynikać co najmniej niezadowolenie ze stanu bezczynności. Oznacza to, że skarżąca składając niniejszą skargę do sądu administracyjnego nie wyczerpała przysługującego jej w postępowaniu administracyjnym środka zaskarżenia. Jedynie na marginesie należy zauważyć, że z ponagleniem na bezczynność strona może wystąpić do organu administracji publicznej wyższego stopnia w każdym czasie, a fakt odrzucenia skargi z powodu niedopełnienia tego warunku nie stoi na przeszkodzie ponownemu wystąpieniu ze skargą na bezczynność organu administracji publicznej przez tą samą osobę, jeśli w późniejszym czasie warunek ten zostanie spełniony. W oparciu o powyższe, skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Ppsa.