II SAB/Bd 34/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak po rozpoznaniu w dniu 23 października 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. C. o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego w sprawie z jego skargi D.C. na bezczynność Prezydenta Miasta [...] w przedmiocie rozpatrzenia skargi na Dyrektora firmy "A" Sp. z o.o. w [...] postanawia: przyznać D. C. prawo pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego. Postanowieniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 10 października 2008 r. odmówiono D. C. przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego. Jako podstawę rozstrzygnięcia przyjęte zostały ustalenia faktyczne, na których podstawie stwierdzono, iż skarżący zamieszkuje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z żoną oraz synem - lat [...]. Ich miesięczny dochód z tytułu świadczenia emerytalnego wynosi [...] zł. Posiada mieszkanie o powierzchni [...] m2 , a ponadto jest współwłaścicielem mieszkania o powierzchni [...] m2, którego udział wynosi [...]. Poza tym oświadcza, że nie posiada oszczędności oraz przedmiotów wartościowych. Pismem z dnia [...] października 2008 r., D. C. wniósł sprzeciw od postanowienia z dnia 10 października 2008 r., argumentując, iż kwota dochodu na członka jego rodziny jest bardzo niska i wynosi [...] zł, a skargę w niniejszej sprawie wniósł do sądu ze względów typowo społecznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Na wstępie zaznaczyć należy, że wniesienie sprzeciwu od orzeczenia referendarza sądowego skutkuje utratą mocy tego orzeczenia a sprawa – w zakresie wniosku o przyznanie prawa pomocy, podlega rozpoznaniu przez sąd. Zgodnie z treścią art. 246§1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przyznania prawa pomocy domagać się może osoba, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt1 przepisu) bądź też, gdy wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania (pkt2 przepisu)bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zatem przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym ma charakter wyjątkowy i jest odstępstwem od zasady ponoszenia kosztów sądowych przez stronę wnoszącą skargę (art.199 omawianej ustawy). Analiza sytuacji majątkowej D. C. skłania do uznania, że zachodzi konieczność przyznania wnioskowanego prawa pomocy. Jak wynika bowiem z treści złożonego oświadczenia, rodzina skarżących dysponuje wprawdzie stałym dochodem, ale jest on stosunkowo niski, a biorąc pod uwagę konieczność wydatkowanie z tej kwoty środków niezbędnych do utrzymania uznać należy, że skarżący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego. Okoliczność nie wykazania wydatków dodatkowymi dokumentami, a ponoszonymi w związku z koniecznym utrzymaniem własnym oraz rodziny nie ma w tym przypadku znaczenia bowiem hipotetyczne przyjęcie nawet ich najniższej wysokości, nie nastręcza zbytnich trudności w obiektywnej ocenie realnych możliwości finansowych wnioskodawcy. Powyższe okoliczności przemawiają za przyjęciem, że zostały spełnione przesłanki warunkujące możliwość przyznania skarżącemu w zakresie ustanowienia radcy prawnego. Z tych powodów na podstawie przepisów art. 245 § 1 i § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) postanowiono jak w sentencji.