II SAB/Bd 35/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Wiesław Czerwiński Sędzia WSA Małgorzata Włodarska Asesor WSA Anna Klotz (spr.) Protokolant Mariusz Pstruś po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi Edwarda L. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. w przedmiocie wznowienia robót budowlanych postanawia odrzucić skargę II SAB/Bd 35/04 UZASADNIENIE Edward L. w dniu 8 czerwca 2004r. (data stempla pocztowego na kopercie) złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, której przedmiot określił w piśmie z dnia [...] 2004r. wskazując, że skarga dotyczy działalności i bezczynności Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. oraz Wydziału Administracji Budowlanej Starostwa Powiatowego. Pismem z dnia [...] 2004r. skarżący zwrócił się do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie o zajęcie stanowiska w sprawie, która toczy się od 2001r. Przebieg sprawy był następujący. W wyniku interwencji ze strony skarżącego w dniu [...] 2001r. decyzją nr [...] Wojewoda [...] stwierdził nieważność decyzji Starosty W. z dnia [...] 2001r. znak [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i wydaniu pozwolenia na budowę dla Krzysztofa G. dotyczącego dobudowy do budynku mieszkalnego pomieszczenia socjalno-magazynowego oraz budynku gospodarczego na działce nr [...] przy ul. [...] w We. Następnie decyzją z dnia [...] 2002r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w Warszawie utrzymał w mocy powyższą decyzję stwierdzającą nieważność. W tych okolicznościach Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. decyzją z dnia [...] 2003r. nr [...] nakazał inwestorowi wykonanie czynności w celu doprowadzenia wykonania robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem w terminie do dnia [..] 2003r. Następnie na skutek wniesionego odwołania przez Edwarda L. w dniu [...] 2003r. Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję o nakazie z dnia [...] 2003r. Dalej z akt sprawy wynika, że w dniu [...] 2003r. udzielono inwestorowi pozwolenia na wznowienie robót budowlanych dobudowy do budynku mieszkalnego pomieszczenia socjalno - magazynowego oraz budowy budynku gospodarczego, które zostało uchylone w dniu [...] 2004r. przez Inspektora Nadzoru Budowlanego w całości, a sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Następnie decyzją z dnia [...] 2003r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. udzielił inwestorowi pozwolenia na użytkowanie spornego obiektu budowlanego. Decyzja powyższa nie została doręczona skarżącemu. Edward L. pismem z dnia [...] 2004r. skierowanym do organu wniósł o udzielenie odpowiedzi o ostatecznym stanowisku w sprawie. Na powyższe żądanie skarżącego, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Wąbrzeźnie udzielił skarżącemu wyjaśnień na temat całego przebiegu sprawy. W konsekwencji powyższego skarżący pismem z dnia [...] 2004r., skierowanym do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie wystąpił o zajęcie stanowiska w sprawie. W wyniku reorganizacji organów nadzoru budowlanego, z uwagi na właściwość, sprawa została przekazana do Inspektora Nadzoru Budowlanego, jako organu wyższego stopnia, celem merytorycznego załatwienia sprawy. W świetle powyższego pismem z dnia [...] 2004r. organ nadzoru budowlanego II instancji udzielił Edwardowi L. odpowiedzi w sprawie, streszczając cały jej przebieg i jednocześnie stwierdził, że sprawa merytorycznie została zakończona. W następstwie powyższego, w dniu [...] 2004r. skarżący wniósł skargę do Sądu na bezczynność. Organ w udzielonej odpowiedzi na skargę stwierdził, że jest ona bezzasadna i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach: decyzji administracyjnych; postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie oraz innych niż określone powyżej akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. ( art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) - P.p.s.a. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ administracji publicznej nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub też nie podjął stosownej czynności. W postępowaniu przed sądem administracyjnym należy badać, czy skarga spełnia minimum formalnych wymagań uzasadniających nadanie jej dalszego biegu i czy zachowany został termin do jej wniesienia. Między innymi wymogiem formalnym wniesienia skargi na bezczynność organu administracji publicznej jest wyczerpanie środków zaskarżenia. Zgodnie z art. 52 § 1 P.p.s.a skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. W § 2 powyższego przepisu ustawodawca zawarł definicję, co należy rozumieć pod pojęciem "wyczerpania środków zaskarżenia ". Otóż, przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Przepisy prawa nakładają obowiązek poprzedzenia skargi do Sądu na bezczynność organu, uprzednim wniesieniem zażalenia do organu wyższego stopnia - art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98 z 2000r. poz.1071 z późn. zm.)- dalej: k.p.a. Z akt sprawy wynika, że skarżący pismem z dnia 20 stycznia 2004r. zwrócił się do organu wyższego stopnia o zajęcie stanowiska w sprawie, która toczy się przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w W. od 2001r. i w jego ocenie nie została zakończona. W związku z powyższym, Sąd oceniając treść pisma skarżącego uznał, że jest to zażalenie w rozumieniu art. 37 § 1 k.p.a. Analizując powyżej przedstawiony stan faktyczny i prawny Sąd uznał, że skarżący wniósł skargę po wyczerpaniu środków zaskarżenia. Istotne znaczenie przy rozpatrywaniu skargi na bezczynność ma odpowiedź organu wyższego stopnia, a zwłaszcza data jej doręczenia stronie wnoszącej zażalenie. Przepis prawa zawarty w art. 37 § 2 Kpa tak stanowi, że organ wyższego stopnia uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych nie załatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając jako organ wyższego stopnia pismem z dnia [...] 2004r. (data doręczenia [...] 2004r.) udzielił Edwardowi L. ponownych wyjaśnień z przebiegu sprawy i nie uznał żądań skarżącego za uzasadnione. W związku z powyższym skarżący w dniu [...] 2004r. (data stempla pocztowego na kopercie) wniósł skargę do Sądu. Zgodnie z art. 53 § 1 P.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Z zacytowanego przepisu wynika, że skarżący winien skargę do Sądu wnieść w terminie 30 dni od dnia doręczenia mu odpowiedzi Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] 2004r. Natomiast Edward L. skargę do Sądu wniósł po prawie trzech miesiącach. Powyższe dowodzi, iż skarga została wniesiona z uchybieniem terminu do jej wniesienie. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy stwierdził, że skarga została wniesiona z uchybieniem terminu do jej wniesienia i działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił skargę odrzucić jako niedopuszczalną.