II SAB/Bd 36/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Klotz po rozpoznaniu w dniu 30 sierpnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. C. na bezczynność [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] w przedmiocie rozbiórki postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 20 maja 2010 r., sprecyzowanym pismem z dnia 13 lipca 2010 r., L. C. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na bezczynność [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] w przedmiocie rozbiórki. Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej powoływanej jako ppsa) skargę do Sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Stosownie do brzmienia art. 52 § 2 wskazanej ustawy przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W przypadku skargi na bezczynność środkiem zaskarżenia jest zażalenie, o którym mowa w art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej powoływanej jako kpa). Zażalenie to powinno być skierowane do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Jak wynika z akt sprawy oraz oświadczenia pełnomocnika skarżącej (k. 22 akt sądowych) skarżąca nie wnosiła do organu administracji publicznej wyższego stopnia zażalenia na bezczynność [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] w przedmiocie rozbiórki. Niewyczerpanie zaś przez skarżącą trybu określonego w art. 37 § 1 kpa, obliguje Sąd do uznania, iż w sprawie nie wyczerpano środków zaskarżania, o których mowa w art. 52 § 1 i 2 ppsa, i w konsekwencji przesądza o niedopuszczalności przedmiotowej skargi. Mając powyższe na uwadze, stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ppsa, należało skargę jako niedopuszczalną odrzucić.