II SAB/Bd 37/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Renata Owczarzak (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Joanna Brzezińska sędzia WSA Leszek Tyliński Protokolant sekretarz sądowy Kamila Wesołowska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 maja 2014 r. sprawy ze skargi W.D. na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w G. w przedmiocie wydania rozstrzygnięcia dotyczącego wniosków dowodowych postanawia odrzucić skargę. W. D. wystąpiła ze skargą na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w [...] polegającą na nie wydaniu przewidzianego w art. 135 lit. f ust. 7 ustawy z 6 kwietnia 1990 o Policji (Dz. U. Nr 43, poz. 277 z 2007 r.) postanowienia w przedmiocie odmowy przeprowadzenia dowodów w toczącym się postępowaniu dyscyplinarnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych. Sprawa, której dotyczy skarga, nie mieści się bowiem we właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określonej w art. 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."). Zgodnie z treścią art. 3 § 1 i 2 ww. ustawy sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Złożenie skargi na bezczynność dopuszczalne jest zatem jedynie w odniesieniu do tych aktów lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego, nie może zatem ona dotyczyć innych aktów lub czynności. W przedmiotowej sprawie W. D. przedmiotem skargi uczyniła bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w [...] polegającą na braku rozpoznania jej wniosku dowodowego w toczącym się postępowaniu dyscyplinarnym, tj. zaniechaniu obowiązku określonego w art. 135 lit. f ust. 7 ustawy o Policji. Na gruncie art. 3 § 2 pkt. 8 p.p.s.a. przyjmuje się, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Rozpoznanie wniosku dowodowego jest elementem prowadzonego postępowania dowodowego w danej sprawie. Postępowanie dowodowe nie jest samodzielnym postępowaniem w sprawie administracyjnej. Postępowanie dowodowe nie rozstrzyga bowiem o istocie sprawy ani nie stanowi innego postępowania w sprawie. Prawidłowość prowadzonego postępowania dowodowego jest oceniana przez sąd dopiero w momencie kontroli legalności decyzji administracyjnej opartej na zgromadzonym i ocenionym przez organ materiale dowodowym. Zgromadzony w postępowaniu dowodowym materiał dowodowy służy ustaleniu stanu faktycznego sprawy, który przyporządkowany obowiązującym regulacjom prawnym w ramach dokonanej subsumcji będzie oddziaływał na sferę praw i obowiązków danego podmiotu. Samo postępowanie dowodowe nie kształtuje bowiem sytuacji prawnej podmiotu. Wobec powyższego rozpoznanie wniosku dowodowego ma charakter wewnętrzny i odbywa się w ramach prowadzonego postępowania zasadniczego w danej sprawie, która kończy się wydaniem decyzji a więc aktu o charakterze zewnętrznym, rozstrzygającym sprawę administracyjną co do istoty. Dodatkowo należy podkreślić, że wniosek dowodowy w postępowaniu dyscyplinarnym może zostać załatwiony pozytywnie i negatywnie. Odbywa to się w formie postanowienia, jednak tylko na postanowienie w przedmiocie nieuwzględnienia wniosku przysługuje zażalenie, co wynika z art. 135 lit. f ustawy o Policji. Stosownie do art. 3 § 2 ust. 2 p.p.s.a. przedmiotem skargi do sądu może być postanowienie, wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie. Skoro rozpoznanie wniosku dowodowego może zakończyć się postanowieniem pozytywnie załatwiającym wniosek, a zażalenie na takie postanowienie nie służy, zatem rozstrzygnięcie w przedmiocie wniosku nie może być poddane kontroli sądu na tym etapie prowadzonego postępowania. W konsekwencji również skarga na bezczynność. Należy również podkreślić, że postępowanie w przedmiocie wniosku dowodowego dotyczy postępowania dyscyplinarnego, uregulowanego szczegółowo w przepisach 132 i następnych ustawy o Policji, dotyczących odpowiedzialności dyscyplinarnej i karnej policjantów. W art. 138 ustawy o Policji wyraźnie wskazuje się, że prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego przysługuje wyłącznie od orzeczenia oraz postanowienia kończącego postępowanie dyscyplinarne a takim nie jest postanowienie rozstrzygające w przedmiocie wniosku dowodowego. To prowadzi do konkluzji, że postanowienie wydane na podstawie art. 135 lit. f ust. 7 ustawy o Policji nie podlega zaskarżeniu do wojewódzkiego sądu administracyjnego, a w konsekwencji ewentualna bezczynność organu w przedmiocie rozpoznania wniosku dowodowego nie może również podlegać zaskarżeniu do sądu administracyjnego. W tym stanie rzeczy, stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia