II SAB/Bd 38/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Klotz po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2011 na posiedzeniu niejawnym zażalenia R. Ł. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia [...] stycznia 2011r., odrzucające skargę kasacyjną R. Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 3 listopada 2010 r. w sprawie ze skargi R. Ł. na bezczynność Dyrektora Zespołu Szkół Agro – Ekonomicznych w K. w przedmiocie oceny dorobku zawodowego postanawia odrzucić zażalenie. Postanowieniem z dnia 13 stycznia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucił skargę kasacyjną R. Ł. złożoną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 3 listopada 2010 r. w sprawie ze skargi R. Ł. na bezczynność Dyrektora Zespołu Szkół Agro – Ekonomicznych w K. w przedmiocie oceny dorobku zawodowego, z uwagi na to, iż została ona sporządzona osobiście przez skarżącą. Pismem z dnia 3 lutego 2011 r. R. Ł. złożyła sporządzone przez siebie zażalenie na powyższe postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skuteczne wniesienie zażalenia uzależnione jest od dopełnienia wszystkich wymogów określonych przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) – dalej p.p.s.a. Zgodnie z art. 194 § 4 p.p.s.a. zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego. Pouczenie w tym przedmiocie zostało zawarte w skierowanym do skarżącej piśmie Sądu z dnia 21 stycznia 2011r., do którego załączono odpis postanowienia z dnia 13 stycznia 2011 r. Pismo to zostało odebrane przez skarżącą w dniu 1 lutego 2011r. (zwrotne potwierdzenia odbioru – k. 178). Wskazać w tym miejscu należy, ze zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie sądów administracyjnych, utrwalony został pogląd co do tego, że sformułowanie "skarga kasacyjna powinna być sporządzona", należy traktować jako obowiązek jej sporządzenia przez profesjonalny podmiot. Poparciem tej tezy jest między innymi znaczenie, jakie przydaje się wyrazowi "powinno" w Słowniku Języka Polskiego (wyd. PWN, pod red. M. Szymczaka, t. II, s. 870), jako: obowiązkowego, należnego, pożądanego, oczekiwanego, spodziewanego. Powyższego wymogu nie stosuje się tylko w przypadku, jeżeli zażalenie sporządza sędzia, prokurator, notariusz albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem, albo gdy zażalenie wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich (art. 175 § 2 w związku z 194 § 4 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie zażalenie nie zostało sporządzone stosownie do wymogu art. 194 § 4 p.p.s.a. przez radcę prawnego lub adwokata, ale osobiście przez skarżąca, która nie jest żadną z osób wskazanych w przepisie art. 175 § 2 p.p.s.a., zwolnionych z obowiązku skorzystania z pomocy adwokata lub radcy prawnego. W tym stanie rzeczy Sąd, stosownie do art. 178 w związku z art. 197 § 2 (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zażalenie jako niedopuszczalne odrzucił.