II SAB/Bd 38/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Klotz (spr.) Sędziowie sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek sędzia WSA Joanna Brzezińska Protokolant sekretarz sądowy Kamila Wesołowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2019 r. sprawy ze skargi K. K. na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie sprawozdania stanu technicznego drogi gminnej 1. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Wójta Gminy do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia [...] grudnia 2018 roku, 2. stwierdza, że Wójt Gminy dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. zasądza od Wójta Gminy na rzecz skarżącego kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. K. K. (dalej: "skarżący") w dniu [...] grudnia 2018 r. złożył wniosek do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego we [...] (dalej jako: "PINB"), w którego punkcie I zażądał przeprowadzenia zbadania stanu technicznego oraz sprawdzenia legalności i prawidłowości wykonania obiektów zakładu betoniarskiego na terenie działki nr [...] w [...] N., gm. [...]. Pośród wymienionych obiektów w punkcie I. 2 skarżący wskazał na stan techniczny drogi gminnej z [...] N. do [...] wzdłuż ogrodzenia zakładu betoniarskiego. W uzasadnieniu wniosku skarżący zwrócił uwagę na dopuszczalną na tej drodze nośność 10 ton, wyłączenie z tego ograniczenia pojazdów zakładu betoniarskiego i umieszczenie na znaku drogowym wyłączenia co do ograniczenia pojazdów zakładu betoniarskiego: w [...] N. 26N oznaczeniem widocznym na znaku drogowym umieszczonym przy wjeździe do Warząchewki [...], od strony drogi krajowej nr [...]. Zdaniem skarżącego odstępstwo od ograniczenia zakazu ruchu pojazdów 10 t, przyczynia się do niszczenia dróg sfinansowanych ze środków publicznych. Skarżący pokłada nadzieję, że interwencja przyniesie pozytywny skutek, wyjaśniona zostanie podstawa prawna udzielenia zgody na niszczenie drogi gminnej. Skarżący w końcowej części uzasadnienia wniosku zaakcentował koszty związane z zniszczeniem drogi, konieczność obciążenia tymi kosztami podmiotu odpowiedzialnego za stan drogi oraz doprowadzenie dróg do stanu, jaki był przewidziany projektem, na podstawie którego je wykonano. PINB działając na podstawie art. 65 § 1 kpa sprawę określoną w części I pkt 2 wniosku skarżącego z dnia [...] grudnia 2018 r. przekazał według właściwości do załatwienia Wójtowi Gminy, uzasadniając stanowisko tym, że sprawa utrzymania oraz oznakowania drogi gminnej należy do obowiązków właściciela drogi, tj. Gminy [...]. Pismo o przekazaniu wpłynęło do Urzędu Gminy [...] w dniu [...] grudnia 2018 r. Pracownicy Urzędu Gminy [...] w dniu [...] stycznia 2019 r. przeprowadzili kontrolę drogi gminnej obok zakładu betoniarskiego w Warząchewce N.. Czynnościami objęto trasę od strony [...]i [...] do torów, a następnie odcinek drogi w stronę Warząchewki Królewskiej. W wyniku oględzin nie stwierdzono poważnych uszkodzeń ww. drogi. Organ wskazał, że jedynym uszkodzeniem jest oberwanie krawędzi jezdni długości ok. 1 m na przeciw bramy wjazdowej do zakładu. Poza tym nawierzchnia drogi jest równa. Droga od strony torów oznaczona jest znakiem ograniczającym ruch pojazdów ciężarowych B-18 – 10 t. (nie dotyczy mieszkańców). Organ stwierdził, że na dzień kontroli zakład nie prowadzi produkcji, budynki są częściowo rozebrane. Wykonano dokumentację fotograficzną. Czynności organu zostały opisane w notatce służbowej sporządzonej w dniu [...] stycznia 2019 r. na okoliczność oględzin drogi gminnej przy zakładzie betoniarskim w [...] N.. Dokument został włączony do akt. W wezwaniu z dnia [...] stycznia 2019 r., skarżący zobowiązał Wójta Gminy do ponownego, kompleksowego rozpatrzenia części I.2 wniosku z dnia [...] grudnia 2018 r. przekazanego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego we [...], na podstawie art 65 § 1 kpa. W uzasadnieniu wezwania wnioskodawca odniósł się do pisma organu z dnia [...].01.2019 r., znak: [...]. z którego w jego ocenie wynika, że urzędnicy UG nieudolnie próbowali sprawdzić jedynie "stan techniczny drogi gminnej z [...] N. do [...] wzdłuż ogrodzenia zakładu betoniarskiego", natomiast uznali, że inne sprawy, w tym szczegóły dotyczące bezprawnego użytkowania tej drogi ich nie dotyczą. Zdaniem skarżącego w piśmie z dnia [...].01.2019 r., Wójt [...] opisuje tylko (w dodatku niepełny) stan drogi wzdłuż ogrodzenia betoniarni, całkowicie przy tym pomijając pozostałe sprawy dotyczące drogi gminnej na odcinku od [...]i N. do [...] i zapewne uznając, że na odcinku od [...] [...] do zakładu betoniarskiego, czy też z betoniarni do Ł. (np. stan mostu nad [...]), problem niszczenia drogi przez pojazdy betoniarni nie istnieje. Skarżący zwrócił uwagę, że w uzasadnieniu pisma PINB z dnia [...].12.2018r., "przekazując" rozpatrzenie sprawy drogi gminnej do UG we [...], organ nadzoru budowlanego stwierdza, iż: "sprawa utrzymania oraz oznakowania drogi gminnej należy do obowiązków właściciela drogi tj. Gminy [...]" . Stwierdzenie to oznacza, że rozpatrzenie wniosku skarżącego nie mogło dotyczyć tylko kontroli stanu technicznego drogi (i to jedynie wzdłuż ogrodzenia betoniarni), lecz także sprawdzenia i ewentualnego potwierdzenia prawidłowości i legalności jej oznakowania. W wezwaniu skarżący zgłosił wątpliwości w punktach od 1 do 5, wskazując organowi zakres kontroli. W dalszej części wezwania skarżący zwrócił uwagę na niszczenie drogi przez pojazdy samochodowe betoniarni. Skarżący kwestionuje również działania pracowników organu i domaga się w efekcie skargi wydania zakazu użytkowania drogi przez ponadnormatywne pojazdy zakładu. Zgłosił również zastrzeżenia do istniejących znaków drogowych. Za uchybienie skarżący uważa działanie organu polegające na poinformowaniu organu nadzoru budowlanego o wynikach kontroli, a nie rozpatrzenie wniosku skarżącego. W końcowej części uzasadnienia skarżący wniósł, aby wezwanie traktować również jako wniosek o podjęcie stosownych działań. W ocenie skarżącego organ stanowisko powinien wyrazić w formie postanowienia lub decyzji. W odpowiedzi na wezwanie skarżącego z dnia [...] stycznia 2019 r. organ udzielił wyjaśnień w piśmie z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...], w którym poinformował skarżącego, że w chwili obecnej prowadzone jest postępowanie wyjaśniające w sprawie poruszonych w rzeczowym piśmie kwestii. Organ zapowiedział przeprowadzenie okresowej kontroli stanu dróg gminnych w rejonie Warząchewek w celu zinwentaryzowania uszkodzeń. Poinformował również, że wnioski zwarte w wezwaniu nie mogą być załatwione w ustawowym terminie miesięcznym ze względu na charakter spraw. Organ wyznaczył termin na rozparzenie wniosków i udzielenie odpowiedzi pisemnej na dzień [...] marca 2019 r. oraz pouczył o prawie skorzystania z instytucji ponaglenia wyrażonej w art. 37 § 1 kpa. Pismem z dnia [...] kwietnia 2019 r. K. K. wniósł do Samorządowego Kolegium Odwoławczego we [...], za pośrednictwem Wójta Gminy, ponaglenie w sprawie niewykonania przez Wójta Gminy części I pkt 2 wniosku z dnia [...] grudnia 2018 r. skierowanego do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego we [...] i przekazanego przez ten organ do wykonania przez Wójta Gminy, a dotyczącego sprawdzenia "stanu technicznego drogi gminnej z [...] N. do [...] wzdłuż ogrodzenia zakładu betoniarskiego". Samorządowe Kolegium Odwoławcze we [...] postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2019 r. Znak: [...] uznało ponaglenie za nieuzasadnione. W ponagleniu organ nadzoru odniósł się do kwestii poruszanych przez skarżącego we wniosku z dnia [...] grudnia 2018 r., oraz wezwaniu z dnia [...] stycznia 2019 r. W dniu [...] maja 2019 r. K. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na bezczynność Wójta Gminy w sprawie dotyczącej sprawdzenia "stanu technicznego drogi gminnej z [...]i N. do Warząchewki Królewskiej wzdłuż ogrodzenia zakładu betoniarskiego". W skardze skarżący powołał się na dotychczasową korespondencję z organami. Wskazał, że organ w piśmie z dnia [...] lutego 2019 r. zobowiązał się do rozpoznania wniosków skarżącego i udzielenia odpowiedzi do dnia [...] marca 2019 r., czego nie uczynił. W piśmie z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] organ skierował do skarżącego pismo, w którym poinformował go, nawiązując do wcześniejszej korespondencji w sprawie kontroli stanu technicznego drogi gminnej z [...] N. do [...] wzdłuż ogrodzenia zakładu betoniarskiego, że zarządca drogi gminnej na bieżąco wykonuje obowiązki określone ustawą z dnia [...] marca 1985 r. o drogach publicznych, w szczególności przeprowadza okresowe kontrole stanu dróg, utrzymuje nawierzchnie dróg, realizuje zadania w zakresie inżynierii ruchu. Dla wskazanej w piśmie skarżącego drogi założono dokument ewidencyjny, o którym mowa w § 9 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 16 lutego 2005 r. w sprawie sposobu numeracji i ewidencji dróg publicznych, obiektów mostowych, tuneli, przepustów i promów oraz rejestru numerów nadanych drogom, obiektom mostowym i tunelom (Dz. U. z 2005 r., Nr 67, poz. 582) - "książka drogi". W ocenie organu stan drogi jest dobry nie stanowi zagrożenia dla użytkowników ruchu drogowego. Powołując się na orzecznictwo Sądu Najwyższego (wyrok z dnia 6 lipca 1999 r. sygn. akt III CKN 313/98 - LEX), organ wskazał, że nie sposób nałożyć na zarządcę drogi obowiązku permanentnego, ciągłego kontrolowania stanu każdego bez wyjątku odcinka drogi publicznej, przyjmując nadto irracjonalne założenie, że nawet taki sposób wykonywania obowiązku stwarza realną możliwość zapobieżenia skutkom zdarzeń i to mającym nawet charakter losowy. Zdaniem organu przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych nie nakładają na zarządcę drogi obowiązku osiągnięcia rezultatu w postaci utrzymania drogi w stanie zapewniającym bezpieczeństwo jej użytkownikom, lecz przewidują obowiązek podejmowania określonych działań zmierzających m. in. do zwiększenia bezpieczeństwa i wygody ruchu oraz niedopuszczenie do pogorszenia warunków bezpieczeństwa ruchu. Organ powtórzył stanowisko, że stan drogi z [...] N. do [...] jest dobry, pozwala na jej normalne użytkowanie. Organ zapewnił, że w najbliższym czasie podejmie działania mające na celu ustalenie, czy dochodzi do niszczenia drogi przez "pojazdy betoniarni o masie 40t. Wyjaśnił również, że zarządca drogi nie posiada instrumentów pozwalających na permanentną obserwację drogi. W chwili obecnej zaprzestano produkcji materiałów w zakładzie betoniarskim, a w trakcie wyrywkowych kontroli nie zaobserwowano ruchu pojazdów, o których wspomina skarżący w piśmie z dnia [...] grudnia 2018 r. Organ poinformował w ww. piśmie, że w latach 2019-2020 planowana jest przebudowa drogi gminnej prowadzącej z [...]i [...] do [...] N. (ul[...] w m. [...] [...]). W przypadku podniesienia właściwości użytkowych przedmiotowej ulicy zasadną może się okazać reorganizacja ruchu drogowego w obrębie okolicznych dróg publicznych. Obecnie nie planuje się zmiany organizacji ruchu na drogach publicznych w obrębie miejscowości [...] [...], [...] N., [...] W udzielonej odpowiedzi organ wniósł o odrzucenie skargi, względnie oddalenie skargi w całości. W piśmie z dnia [...] października 2019 r. skarżący uzupełnił skargę, w której nie zgodził się z organem o jej niedopuszczalności i odniósł się do stanowiska zwartego w udzielonej odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 - dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Obejmuje ona między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). Warunkiem dopuszczalności skargi jest uprzednie wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (art. 52 § 1 p.p.s.a.). W przypadku skargi na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania niezbędne jest obecnie złożenie ponaglenia do organu wyższego stopnia, o czym stanowi art. 37 § 3 k.p.a. Dopiero po wyczerpaniu wskazanego trybu strona może wnieść skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Dla uznania wyczerpania ww. toku przez stronę wystarczające jest wykazanie, że złożyła ona stosowny środek. Przy ocenie dopuszczalności skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ nie ma znaczenia sposób rozpoznania takiego ponaglenia. Zgodnie z art. 35 § 3 k.p.a. załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Przepis art. 36 § 1 k.p.a. stanowi, że o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia. Art. 53 § 2b p.p.s.a. stwierdza że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Zgodnie z art. 37 § 1 k.p.a. stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność); 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Odróżnić zatem należy "bezczynność" od "przewlekłości" postępowania. Poddana kontroli Sądu skarga wniesiona na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., na bezczynność Wójta Gminy jest dopuszczalna, ponieważ została poprzedzona ponagleniem w trybie art. 37 § 1 K.p.a. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego we [...]. Przedmiotem kontroli Sądu jest bezczynność Wójta Gminy w związku z wnioskiem skarżącego z dnia [...] grudnia 2018 r. w przedmiocie zbadania "stanu technicznego drogi gminnej z [...] N. do [...] [...]j wzdłuż ogrodzenia zakładu betoniarskiego". Bezsporne w przedmiotowej sprawie jest, że Wójt Gminy związany został rozpoznaniem wniosku skarżącego z dnia [...] grudnia 2018 r. w części punktu I.2, w związku z przekazaniem sprawy przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego we [...] w piśmie z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...]. W punkcie I.2 wniosku skarżący wyraźnie określił treść żądania, cytując: "I. O przeprowadzenie kontroli stanu technicznego(...). 2. Stan techniczny drogi gminnej z [...] N. do [...] wzdłuż ogrodzenia zakładu betoniarskiego." W uzasadnieniu wniosku odnośnie punktu I.2 skarżący podniósł problem związany z niszczeniem dróg gminnych, biegnących od zakładu betoniarskiego z [...] [...] w kierunku [...]i N. i [...] Zdaniem skarżącego do dewastacji dróg przyczyniły się pojazdy samochodowe obsługujące zakład betoniarni. Ponadto skarżący kwestionuje oznaczenie dróg znakami drogowymi, o dopuszczalnej nośności 10 ton i wyłączeniu spod tego ograniczenia pojazdów zakładu betoniarskiego "w [...] nowej [...], co zostało uwidocznione na znaku drogowym umieszczonym przy wyjedzie z W. [...], od strony drogi krajowej 91. Odnosząc się do żądania skarżącego zwartego we wniosku z dnia [...] grudnia 2018 r. należy podkreślić, że jest ono podaniem w rozumieniu art. 63 § 1kpa, które powinno zawierać m.in. żądanie (art. 63 § 2 kpa ). Wniosek w pkt I. 2 zawiera wymaganie przeprowadzenia kontroli stanu technicznego drogi. Jedynie w uzasadnieniu wniosku skarżący rozwinął treść żądania i poruszył problem stanu technicznego dróg gminnych, poruszania się po nich pojazdów nienormatywnych oraz wprowadzonych ograniczeniach w ruchu drogowym i włączeniach spod tego ograniczenia. Odnosząc się do zakresu żądania określonego we wniosku należy stwierdzić, że za stan techniczny dróg w gminie odpowiada Wójt [...] . Zgodnie z art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2018 r. poz. 2068) organ administracji rządowej lub jednostki samorządu terytorialnego, do którego właściwości należą sprawy z zakresu planowania, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i ochrony dróg, jest zarządcą drogi. Zarządcą dróg dla dróg gminnych jest wójt (burmistrz, prezydent miasta), tak stanowi art. 19 ust. 2 pkt 4 ustawy o drogach publicznych. Zadania zarządcy drogi określone zostały w art. 20 ustawy. Do zarządcy drogi należy w szczególności: utrzymanie nawierzchni drogi, chodników, drogowych obiektów inżynierskich, urządzeń zabezpieczających ruch i innych urządzeń związanych z drogą, z wyjątkiem części pasa drogowego, o których mowa w art. 20f pkt 2 (art. 20 pkt 4); przeprowadzanie okresowych kontroli stanu dróg i drogowych obiektów inżynierskich oraz przepraw promowych, ze szczególnym uwzględnieniem ich wpływu na stan bezpieczeństwa ruchu drogowego, w tym weryfikację cech i wskazanie usterek, które wymagają prac konserwacyjnych lub naprawczych ze względu na bezpieczeństwo ruchu drogowego (art. 20 pkt 10); wykonywanie robót interwencyjnych, robót utrzymaniowych i zabezpieczających (art. 20 pkt 11); przeciwdziałanie niszczeniu dróg przez ich użytkowników (art. 20 pkt 12); wprowadzanie ograniczeń lub zamykanie dróg i drogowych obiektów inżynierskich dla ruchu oraz wyznaczanie objazdów drogami różnej kategorii, gdy występuje bezpośrednie zagrożenie bezpieczeństwa osób lub mienia (art. 20 pkt 14). Wobec powyższego Sąd stwierdza, że w zakresie żądania (stan techniczny drogi), określonego we wniosku skarżącego z dnia [...] grudnia 2018 r. uzupełnionego w wezwaniu z dnia [...] stycznia 2019 r., Wójt [...] był właściwy do przeprowadzenia kontroli stanu technicznego drogi gminnej z [...] N. do [...] wzdłuż ogrodzenia zakładu betoniarskiego. Kontrola powinna zostać przeprowadzona z uwzględnieniem zadań dla zarządcy określonych w art. 20 ustawy o drogach publicznych. Obowiązkiem organu było zbadanie stanu drogi gminnej, ocena nawierzchni drogi, usterek ze szczególnym uwzględnieniem ich wpływu na stan bezpieczeństwa ruchu drogowego, w tym weryfikację cech i wskazanie usterek, które wymagają prac konserwacyjnych lub naprawczych ze względu na bezpieczeństwo ruchu drogowego. Bezsporne w przedmiotowej sprawie jest, że po przekazaniu organowi wniosku skarżącego w dniu [...] stycznia 2019 r. (wpływ do Urzędu Gminy [...]) organ już w dniu 2 stycznia przeprowadził kontrolę. Czynności zostały opisane w notatce służbowej sporządzonej przez inspektora nadzoru z uprawnieniami budowlanymi oraz młodszego referenta ds. gospodarki i robót publicznych. Kontrolujący wykonali oględziny drogi gminnej obok zakładu betoniarskiego w [...] N.. Przejechano trasę od strony [...] [...] do torów, a następnie odcinek drogi w stronę [...]. W wyniku oględzin nie stwierdzono poważnych uszkodzeń drogi. Jedynym uszkodzeniem jest oberwanie krawędzi jezdni długości ok 1m naprzeciw bramy wjazdowej do zakładu. Wskazano, że droga jest równa. Droga od strony torów oznaczona jest znakiem ograniczającym ruch pojazdów ciężarowych B-18- 10 t (nie dotyczy mieszkańców). Na dzień kontroli kontrolujący stwierdzili, że zakład nie prowadzi produkcji, budynki są częściowo rozebrane. Czynności udokumentowano fotografiami. O przeprowadzonych czynnościach i stanie drogi skarżący został powiadomiony, co potwierdza pismo z dnia [...] stycznia 2019 r., skierowane przez Wójta do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego we [...], które przekazano skarżącemu do wiadomości. Sąd przyznaje skarżącemu rację, że odpowiedź Wójta zawarta w powyższym piśmie powinna zostać przekazana wnioskodawcy, a więc skarżącemu. Nie zmienia to jednak faktu, że treść stanowiska organu została stronie zakomunikowana. W związku z powyższym organ w zakresie przekazanej jemu sprawy dopełnił czynności zbadania stanu drogi i powiadomił o czynnościach wnioskodawcę, co oznacza nie był bezczynny. W uzasadnieniu wniosku z dnia [...] grudnia 2018 r. w zakresie I.2 żądania skarżący podniósł zastrzeżenia co do organizacji ruchu na drodze oraz prawidłowości istniejących oznaczeń znakami drogowymi. W tej części podania nie ciążył na Wójcie Gminy obowiązek podjęcia czynności. Wójt w przypadku drogi gminnej nie odpowiada i nie jest organem właściwy w zakresie organizacji ruchu na drodze. Kontrolujący, sprawdzając stan drogi, nie stwierdzili uszkodzeń, które wymagałyby realizacji zadań z art. 20 pkt 12 i pkt 14 ustawy o drogach publicznych. Nie stwierdzili, że istnieje potrzeba przeciwdziałania niszczeniu dróg przez ich użytkowników. Nie było też konieczności wprowadzania ograniczeń lub zamknięcia drogi dla ruchu oraz wyznaczanie objazdów drogami różnej kategorii. Nie stwierdzili bezpośredniego zagrożenia bezpieczeństwa osób lub mienia. Wobec powyższego domaganie się przez skarżącego w wezwaniu z dnia [...] stycznia 2019 r. dalszych czynności, w celu kompleksowego rozpatrzenia części I.2 wniosku z dnia [...] grudnia 2018 r. nie mogło nakładać na Wójta innych obowiązków oprócz zadań określonych w art. 20 ustawy o drogach publicznych. Należy odróżnić zadania związane ze stanem technicznym drogi od zadań związanych z organizacją ruchu i oznaczeniem dróg. Wójt gminy odpowiada jedynie za stan dróg w świetle zadań zarządcy drogi, określonych w art. 20 ustawy o drogach publicznych . Za organizację ruchu i oznaczenie dróg odpowiada starosta. W uzasadnieniu wniosków kierowanych do organu skarżący w sposób kompleksowy wyraża niezadowolenie z pracy organu, niewłaściwe oznaczenie dróg, nie zgadza się z działalnością zakładu betoniarskiego, wymaga od organu poszukiwania osób odpowiedzialnych za dewastacje dróg. Odnosząc się do tak szeroko zgłoszonych zastrzeżeń, które nie zostały ujęte w konkretne żądania w formie wniosku w rozumieniu art. 63 kpa należy stwierdzić, że organ nie miał obowiązku badania spraw, które nie dotyczą jego właściwości. Nie był również zobowiązywany do formułowania za skarżącego wniosków i przekazywania ich zgodnie z właściwością. Zakres wskazanych przez skarżącego nieprawidłowości dotyczy uogólniając różnych organów: policji, starosty ,wojewody, nadzoru budowlanego. Na wezwanie z dnia [...] stycznia 2019 r. Wójt odpisał skarżącemu w piśmie z dnia [...] lutego 2019 r. Ostateczne stanowisko organ zawarł w piśmie z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] wypowiadając się na temat stanu technicznego drogi, tj. sprawy z zakresu swojej właściwości. Z treści korespondencji skierowanej przez skarżącego do organu oraz stanowiska przedstawionego przez niego w dniu rozprawy wynika, że skarżący domaga się wycofania z ruchu po drogach gminnych pojazdów ponadnormatywnych oraz wprowadzenia ograniczenia w ruch po drodze gminnej z [...] N. do [...] pojazdów zakładu betoniarni. Wiąże się to z koniecznością zdjęcia tabliczki ze znaku, który znajduje się na wjeździe do Warząchewki. We wniosku z dnia [...] grudnia 2018 r. skarżący podał lokalizację znaku, który znajduje się przy wjeździe do [...] [...], od strony drogi krajowej 91. Odnosząc się do powyższego należy stwierdzić, że żądnie skarżącego w powyższym zakresie dotyczy zmian co do organizacji ruchu, która to organizacja obejmuje swym zakresem m.in. kwestie rozmieszczenia znaków drogowych. Zgodnie z § 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz.U. z 2017 r. poz. 784), rozporządzenie określa szczegółowe warunki zarządzania ruchem na drogach publicznych, w strefach zamieszkania oraz w strefach ruchu, a zwłaszcza działania w zakresie sporządzania, opiniowania, zatwierdzania projektów organizacji ruchu i wprowadzania organizacji ruchu, ze szczególnym uwzględnieniem znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego (pkt 1) oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (pkt 2). Zgodnie natomiast z art. 10 ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2018 r., poz. 1990) organem zarządzającym ruchem na drogach powiatowych i gminnych jest starosta. To on zatem, a nie Wójt Gminy władny jest, w myśl § 3 ust. 1 cytowanego wyżej rozporządzenia, zatwierdzić i przekazać do realizacji organizację ruchu i rozpatrzeć wnioski o jej zmianę. Wobec powyższego całkowicie nieuprawnione było stanowisko Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego we [...] w piśmie przekazującym sprawę, że oznakowanie drogi gminnej należy do Gminy [...]. Wobec powyższego w zakresie kontroli stanu technicznego drogi odpowiedzialny był Wójt Gminy, który w związku z przekazaną jemu sprawą, należącą do jego kompetencji podjął czynności i wypowiedział się ostatecznie w piśmie z dnia [...] maja 2019 r. Z powyższych względów należy uznać, że organ udzielił odpowiedzi. Skarga została wniesiona w dniu [...] maja 2019 r., a odpowiedzi udzielono w dniu [...] maja 2019 r. Dlatego też Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a w pkt 1 umorzył postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie bezczynności organu. Wyjaśnić należy, że instytucja skargi na bezczynność organu, o której mowa w art. 149 p.p.s.a., ma na celu ochronę strony przez doprowadzenie do wydania przez organ rozstrzygnięcia w sprawie, czy podjęcia czynności jak w rozpoznawanej sprawie oraz ustalenia, czy bezczynność organu nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa. W obecnym stanie prawnym rozpoznanie skargi na bezczynność organu, na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., polega nie tylko na zobowiązaniu organu do wydania w określonym terminie aktu. Załatwienie przez organ wniosku strony w toku postępowania sądowego, po wniesieniu skargi, nie zwalnia sądu administracyjnego z obowiązku zbadania, czy bezczynność, której się dopuścił organ, miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Zaistniała bezczynność nie nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa. W przedmiotowej sprawie nie było prowadzone postępowanie. Wpływ na terminowość sprawy miało również ponaglenie wniesione przez skarżącego, które było nieuzasadnione i wpłynęło do Urzędu Gminy we [...] w dniu [...] maja 2019 r. Organ mógł pozostawać w przekonaniu, że sprawa wezwania został zakończona. Ostatecznie zaś organ udzielił wnioskowanych informacji w terminie 1 miesiąca od dnia otrzymania ponaglenia. Takie działanie organu nie miało jednak charakteru rażącego naruszenia prawa. Dlatego też Sąd na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 2 sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt 3 na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a