II SAB/Bd 4/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik Sędziowie: Sędzia WSA Renata Owczarzak (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Włodarska Protokolant Katarzyna Korycka po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi M. B. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w L. w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej oddala skargę. II SAB/Bd 4/09 UZASADNIENIE Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w L. wydał w dniu [...] listopada 2007r. decyzję Nr [...] o braku podstaw do stwierdzenia u M. B. choroby zawodowej – rak prostaty, operacja przepukliny prawostronnej pachwinowej, zmiany zwyrodnieniowe stawów kręgosłupa – niewymienionych w wykazie chorób zawodowych określonego w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach. Od powyżej decyzji w dniu [...] listopada 2007 r. (data wpływu do organu) odwołał się M. B. wnosząc o wydanie decyzji stwierdzającej chorobę zawodową na podstawie orzeczenia komisji z 1994 r. według obowiązujących z tym okresie przepisów. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w L. przesłał je Państwowemu Wojewódzkiemu Inspektorowi Sanitarnemu w B. przy piśmie z dnia [...] listopada 2007 r. znak [...]. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w B. pismem z dnia [...] stycznia 2008 r. poinformował skarżącego o możliwości zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji administracyjnej. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w B. decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r., Nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej. Przedmiotową decyzję odebrała żona skarżącego w dniu [...] stycznia 2008 r. Pismem z dnia [...] lutego 2008 r. M. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. skargę na wyżej wskazaną decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. domagając się jej uchylenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. wyrokiem z dnia [...] maja 2008r., sygn. akt II SA/Bd 209/08 oddalił przedmiotową skargę nie dopatrując się naruszenia przepisów prawa materialnego ani też przepisów postępowania, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy. Pismem z dnia [...] listopada 2008 r. M. B. wniósł do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w L. wniosek o wydanie decyzji stwierdzającej rolniczą chorobę zawodową na podstawie orzeczenia Obwodowej Komisji Lekarskiej Nr [...] w L. z 1994r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w L. pismem z dnia [...] grudnia 2008r. poinformował M. B., że postępowanie w sprawie choroby zawodowej zostało zakończone decyzją Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. Nr [...] z dnia [...] stycznia 2008 r., a wzruszenie decyzji ostatecznej może mieć miejsce tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie postępowania administracyjnego lub ustawach szczególnych. Pismem z dnia [...] grudnia 2008 r. M. B. wniósł do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w L. wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wskazując, że organ administracji zobowiązany jest do załatwienia sprawy przez wydanie decyzji w terminie miesiąca – art. 104 kpa. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w L. pismem z dnia [...] stycznia 2009r. poinformował ponownie M. B., że postępowanie w sprawie choroby zawodowej zostało zakończone decyzją Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. i biorąc pod uwagę zasadę trwałości ostatecznych decyzji wyrażoną w art. 16 § 1 kpa sprawę należało uznać za zakończoną. Pismem z dnia [...] stycznia 2009 r. M. B. wniósł do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w B. pismem z dnia [...] lutego 2009r. uznał zażalenie za nieuzasadnione bowiem postępowanie w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej zostało już zakończone. Pismem z dnia [...] lutego 2009 r. M. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. skargę na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w L. w przedmiocie niewydania decyzji w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie wskazując jednocześnie, że postępowanie w sprawie choroby zawodowej M. B. zostało zakończone decyzją ostateczną Nr [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B., utrzymującą w mocy decyzję Nr [...] Powiatowego Inspektora Sanitarnego w L. z dnia [...] listopada 2007 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Bydgoszczy wskazał ponadto, że M. B. wniósł skargę na decyzję z dnia [...] stycznia 2008 r., Nr [...], którą to Sąd wyrokiem oddalił. Wobec tego żądanie wydania kolejnej decyzji w przedmiocie choroby zawodowej, zdaniem organu, jest nieuprawnione skoro takowa została już wydana. Na rozprawie w dniu [...] kwietnia 2009 r. M. B. wniósł o stwierdzenie przez Sąd rolniczej choroby zawodowej wobec bezczynności organu i podjął polemikę w przedmiocie charakteru zażalenia w sprawie o bezczynność. Skarżący podkreślił także, że uprzednio załatwiona sprawa i wydane rozstrzygnięcie, wydane zostały w innych warunkach aniżeli obecnie rozpoznawana sprawa, gdyż upłynęło parę lat. Skarżący podniósł także, że zgodnie z przepisami nie było możliwości wszczęcia poprzedniego postępowania, ponieważ wówczas nie był ubezpieczony z tytułu chorób. Oświadczył, że postępowanie to było nielegalne, gdyż w tym zakresie wydał wcześniej orzeczenie Trybunał Konstytucyjny, a także że postępowanie z 2007r. było nie na temat, gdyż nie dotyczyło 1994 r. Skarżący podkreślił, że chodzi mu o stwierdzenie choroby zawodowej przy uwzględnieniu warunków i orzeczenia z 1994 r., gdyż jego zdaniem kwalifikował się do stwierdzenia choroby zawodowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zmianami) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Sądowa kontrola niniejszej sprawy nie wykazała naruszenia prawa. Wskazać należy, że rozpatrując skargę na bezczynność sąd ogranicza się do kontroli, czy skarga została wniesiona w sprawie, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz czy zwłoka w załatwieniu sprawy przekroczyła terminy określone w przepisach prawa. O bezczynności organu administracji publicznej możemy mówić, gdy organ w ustalonym terminie nie wydaje merytorycznego rozstrzygnięcia w stosownej formie, ale także wtedy, gdy nie dokonuje czynności, które warunkują merytoryczne rozpatrzenie sprawy. W rozpoznawanej sprawie skarga na bezczynność wniesiona została w związku ze złożonym przez M. B. wnioskiem o wydanie decyzji stwierdzającej chorobę zawodową. Skarżący zarzucił organowi nie wydanie decyzji zgodnie z jego żądaniem. Zaznaczyć jednak należy, że skuteczna skarga na bezczynność może być wniesiona do sądu administracyjnego tylko w razie niepodejmowania przez organy nakazanych prawem aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej. Formę działania organu administracji w konkretnej sprawie administracyjnej określają przepisy prawa materialnego lub w szczególnych przypadkach przepisy proceduralne. Dla uznania bezczynności organu odwoławczego niezbędnym byłoby pozytywne ustalenie, że organ w terminie określonym w art. 35 § 3 kpa nie wydał decyzji. Tymczasem w przedmiotowej sprawie doszło do wydania decyzji jeszcze przed wniesieniem skargi, co więcej decyzję tę M. B. zaskarżył do Sądu, który to skargę oddalił nie znajdując podstaw do uchylenia zaskarżonych decyzji. Skarga na bezczynność stanowi środek dyscyplinujący organ administracji publicznej, służący przeciwdziałaniu przewlekłości postępowania administracyjnego. Zarazem w okolicznościach niniejszej sprawy nie można stwierdzić bezczynności. Jeżeli nawet bezczynność zaistniałaby w toku postępowania administracyjnego, to na gruncie rozpoznawanej sprawy nie istniała ona przynajmniej w dacie wniesienia przedmiotowej skargi do sądu administracyjnego. Organy administracyjne wydały, bowiem decyzje w przedmiocie choroby zawodowej, które zostały skarżącemu skutecznie doręczone. Bezczynność organu administracji publicznej ma miejsce, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, bądź też nie podjął stosownych działań wynikających z przepisów procesowych w celu usunięcia przeszkody w wydaniu decyzji i nie dopełnił czynności określonych w art. 36 Kpa. Nie ma przy tym znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana. Jednocześnie jednak fakt, iż będące w toku postępowanie jest długotrwałe, nie świadczy o bezczynności organu administracji (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 maja 2001r., sygn. akt I SAB 72/00, LEX 54526). Przypomnieć należy, że art. 35 § 1 Kpa wyraża zasadę załatwiania sprawy bez zbędnej zwłoki. Jednocześnie § 3 tego artykułu przewiduje, że załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu jednego miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej, nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Jeżeli zaś organ nie załatwi sprawy w powyższych terminach, obowiązany jest zawiadomić strony, z podaniem przyczyn zwłoki i wskazaniem nowego terminu załatwienia sprawy (art. 36 § 1). Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu. Jednocześnie Sąd wskazuje, że rozpoznając skargę na bezczynność organu administracji, sąd nie bada merytorycznej i procesowej poprawności wydanego przez organ aktu, a bierze pod uwagę jedynie sam fakt, czy w danej sprawie zostało wydane orzeczenie lub czy z innych powodów organowi nie można zarzucić bezczynności, polegającej na naruszaniu terminów załatwienia sprawy, wyznaczonych przepisami kodeksu postępowania administracyjnego. Na marginesie Sąd odnosząc się do wypisu orzeczenia Obwodowej Komisji Lekarskiej ds. Inwalidztwa i Zatrudnienia Nr [...] w L. z dnia [...] luty 1994 r. stwierdza, że nie jest to akt i nigdy nie był dokumentem wiążącym dla organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej, a w swojej treści nie stwierdza on choroby zawodowej u skarżącego. W dacie wydania orzeczenia przez Obwodową Komisję Lekarską w L. obowiązywało rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 i z 1989 r. Nr 61, poz. 364). Zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami § 24 ust 1 pkt 1 i § 32 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie postępowania o świadczenia emerytalno-rentowe i zasad wypłaty tych świadczeń (Dz. U. z 1983 r., Nr 10, poz. 49 ze zm.) w związku z art. 41 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin (Dz. U. z 1989 r., Nr 24, poz.133), orzeczenie komisji lekarskiej do spraw inwalidztwa i zatrudnienia było jedynie środkiem dowodowym wydanym na potrzeby ZUS. Należy podkreślić, że postępowanie w przedmiocie bezczynności organu wyłącza możliwość merytorycznej oceny orzeczeń wydanych w innych postępowaniach a więc prawidłowości orzeczenia w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej. Bez znaczenia dla oceny prawidłowości stanowiska organu o braku bezczynności Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego jest zarzut skarżącego dotyczący oceny charakteru zażalenia z art. 37 kpa jako przesłanki formalnej poprzedzającej złożenie skargi do sądu. W rozpoznawanej sprawie ta kwestia nie spowodowała żadnych negatywnych skutków procesowych dla skarżącego, gdyż przed wniesieniem skargi wymagane wymogi formalne zostały spełnione. Uwzględniając powyższe Sąd stwierdza, że skarga w niniejszej sprawie jest bezzasadna, albowiem Państwowemu Wojewódzkiemu Inspektorowi Sanitarnemu w B. nie można przypisać bezczynności. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ppsa, należało orzec jak w sentencji.