II SAB/Bd 4/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Wichrowski po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. W. na bezczynność Komendanta [...] Policji w [...] w przedmiocie rozpoznania zażalenia na bezczynność Komendanta [...] Policji w [...], polegającą na braku uzasadnienia skierowania na badania lekarskie postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 16 grudnia 2011 r. D. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę m.in. na bezczynność Komendanta [...] Policji w [...] w przedmiocie rozpoznania zażalenia na bezczynność Komendanta [...] Policji w [...], polegającą na braku uzasadnienia skierowania na badania lekarskie. W odpowiedzi na skargę Komendant [...] Policji w [...] wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych. Sprawa, której dotyczy skarga, nie mieści się bowiem we właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określonej w art. 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."). Zgodnie z treścią art. 3 § 1 i 2 ww. ustawy sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4 pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Złożenie skargi na bezczynność dopuszczalne jest jedynie w odniesieniu do tych aktów lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego, nie może zatem ona dotyczyć innych czynności. W przedmiotowej sprawie D. W. przedmiotem skargi uczynił bezczynność Komendanta [...] Policji w [...] w przedmiocie rozpoznania zażalenia na bezczynność Komendanta [...] Policji w [...], polegającą na braku uzasadnienia skierowania na badania lekarskie. Zażalenie, o którym mowa, wniesione zostało na podstawie art. 37 § 1 p.p.s.a. Wskazać należy, iż zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjęto, że organ administracyjny właściwy do rozpoznania zażalenia wniesionego na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. wydaje w celu jego załatwienia postanowienie, o jakim mowa w art. 123 k.p.a. Jednakże stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w formie postanowienia ma charakter wpadkowy i nie jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym. Jest swoistego rodzaju czynnością nadzorczą, na którą nie przysługuje środek zaskarżenia (zażalenie). Stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w tym zakresie, jako środek dyscyplinujący organ stopnia podstawowego, ma charakter incydentalny i powinno mieć formę postanowienia, aczkolwiek jego treść odnosi się wyłącznie do kwestii zażalenia na bezczynność organu pierwszej instancji. Nie może ono zatem zostać uznane za postanowienie kończące postępowanie w sprawie lub rozstrzygające sprawę co do istoty. Zatem akt wydany na podstawie art. 37 § 2 k.p.a. nie mieści się w żadnej z kategorii, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1- 8 p.p.s.a., wobec czego nie przysługuje również na taki akt skarga do sądu administracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 17 stycznia 2006 r., sygn. akt l OSK 306/05 opubl. LEX nr 196463). Skoro zatem postanowienie wydane na podstawie art. 37 § 2 k.p.a. nie podlega zaskarżeniu do wojewódzkiego sądu administracyjnego, to także ewentualna bezczynność w przedmiocie rozpoznania zażalenia wniesionego na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. nie może podlegać zaskarżeniu do sądu administracyjnego. W tym stanie rzeczy, stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.