II SAB/Bd 4/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Wichrowski po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. w [...] na przewlekłość postępowania [...] Inspektora Transportu Drogowego w [...] w przedmiocie kary pieniężnej postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] listopada 2016 r. [...] sp. z o.o. w [...] wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, skargę na przewlekłość prowadzonego postępowania przez [...] Inspektora Transportu Drogowego w [...] w przedmiocie kary pieniężnej. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 16 stycznia 2017 r., skarżąca została wezwana do złożenia oświadczenia w terminie 7 dni, czy skarga do sądu na przewlekłe prowadzenie postępowania została poprzedzona złożeniem zażalenia do organu administracji wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie, w trybie określonym przez art. 37 K.p.a., a w przypadku jego złożenia – do przesłania odpisu dokumentu, z którego wynikać będzie fakt złożenia takiego zażalenia, pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na to wezwanie skarżąca oświadczyła, że skarga nie została poprzedzona złożeniem zażalenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Jak wynika z treści art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718), dalej zwanej P.p.s.a., dopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej uzależniona jest od uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy, stosownie do treści § 2 powyższego przepisu, rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Warunek ten dotyczy także bezczynności organu i przewlekłości postępowania. Jak wynika bowiem z treści art. 37 § 1 K.p.a., na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a., w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 K.p.a. lub na przewlekłe prowadzenie postępowania, stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Wobec treści przywołanych przepisów warunkiem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu administracji publicznej i przewlekłe prowadzenie postępowania jest uprzednie wystąpienie przez stronę skarżącą z zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie do organu wyższego stopnia nad organem, który, w ocenie strony skarżącej, pozostaje w bezczynności. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że skarżąca spółka przed wniesieniem skargi nie wystąpiła z zażaleniem do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie przez [...] Inspektora Transportu Drogowego w [...] w przedmiocie kary pieniężnej. Zażalenie, o którym mowa, zgodnie z art. 37 § 1, art. 128, art. 129 w zw. z art. 144 K.p.a. powinno być bowiem skierowane do organu wyższego stopnia nad organem, który nie załatwił sprawy w terminie – za pośrednictwem organu, którego bezczynności lub przewlekłości zażalenie dotyczy. Oznacza to, że skarżąca składając niniejszą skargę do sądu administracyjnego nie wyczerpała przysługującego jej w postępowaniu administracyjnym środka zaskarżenia. Jedynie na marginesie należy zauważyć, że z zażaleniem na bezczynność lub przewlekłość strona może wystąpić do organu administracji publicznej wyższego stopnia w każdym czasie, a fakt odrzucenia skargi z powodu niedopełnienia tego warunku nie stoi na przeszkodzie ponownemu wystąpieniu ze skargą na bezczynność organu administracji publicznej przez ten sam podmiot, jeśli w późniejszym czasie warunek ten zostanie spełniony. W oparciu o powyższe, skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.