II SAB/Bd 44/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak po rozpoznaniu w dniu 24 sierpnia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Jana P. na bezczynność Dyrektora Agencji Nieruchomości Rolnych Oddział Terenowy w B. w przedmiocie sprzedaży na zasadzie pierwszeństwa nieruchomości rolnej postanawia: odrzucić skargę. Skarżący Jan P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na bezczynność Dyrektora Agencji Nieruchomości Rolnych Oddział Terenowy w B. w przedmiocie sprzedaży na zasadzie pierwszeństwa nieruchomości rolnej o obszarze 10 ha, położonej w miejscowości Kowalewo, gm. Szubin. W odpowiedzi na skargę z [...] 2006 r. pełnomocnik Dyrektora Agencji Nieruchomości Rolnych Oddział Terenowy w B. wniósł o jej odrzucenie, względnie oddalenie podnosząc, iż wniesiona skarga ze względu na swój przedmiot należy do spraw indywidualnych o charakterze cywilnoprawnym. Wskazano, iż ewentualne przeniesienie własności nieruchomości rolnych należących do Skarbu Państwa odbywa się w oparciu o czynności cywilnoprawne (umowa sprzedaży), co przesądza ostatecznie o kognicji sądów powszechnych do rozstrzygania sporów powstałych na tle takich spraw. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna bez badania jej zarzutów merytorycznych. Sprawa, której dotyczy skarga nie mieści się bowiem we właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określonej wart. 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 powołanej ustawy sąd jest właściwy w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 tego przepisu. Zgodnie zaś z treścią art. 3 § 2 pkt 1 - 4 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1), postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie w sprawie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2), postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (pkt 3), a także inne niż wyżej wymienione akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa (pkt 4). W wyroku z dnia 17 grudnia 1985 r., III SA 988/85, aNSA 1985, nr 2, poz. 38, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że "stwierdzenie zawarte wart. 104 k.p.a., że załatwienie sprawy następuje przez wydanie decyzji, odnosi się tylko do sytuacji, gdy z mocy przepisów prawa materialnego lub innych załatwienie sprawy powinno nastąpić w tej prawnej formie." Z analizy akt niniejszej sprawy wynika, że jej przedmiotem jest wystąpienie skarżącego z roszczeniem wobec organu administracji o zawarcie umowy cywilnoprawnej - umowy sprzedaży nieruchomości rolnych należących do Skarbu Państwa, w związku z obowiązującą w tym przedmiocie regulacją zawartą wart. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy z 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa (Dz.U. Nr 208, poz. 2128 z późń. zm.). Skuteczność umowy sprzedaży, bez względu na jej rodzaj, zależy od złożenia zgodnych oświadczeń woli stron stosunku cywilnoprawnego, podlegając w tym zakresie reżimowi prawnemu określonemu przez materialne przepisy cywilnoprawne. Stąd też wynika kognicja sądów powszechnych jako właściwych do rozpatrzenia w trybie właściwym dla tego rodzaju spraw powstałego sporu. Z powyższego wynika jednoznacznie, że żądanie skarżącego nie podlega zatem rozstrzygnięciu przez organ w formie decyzji administracyjnej, postanowienia lub innego niż określone wart. 3 § 2 pkt 1 - 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa. Innymi słowy, w przedmiotowej sprawie przepisy prawa nie dają podstaw do wydania aktu czy podjęcia czynności, o jakich mowa wart. 3 § 2 pkt 1 - 4. Wobec powyższego brak jest przesłanek do przyjęcia, że bezczynność organu w przedmiocie uwzględnienia żądań skarżącego podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Mając powyższe na uwadze, Sąd na mocy art. 58 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę, jako niedopuszczalną odrzucił.