II SAB/Bd 45/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Renata Owczarzak po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. P. na bezczynność Burmistrza B. K. w przedmiocie doręczenia odpisów decyzji i postanowień postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 22 czerwca 2010 r. P. P., powołując się na przepisy art. 109 § 1 k.p.a. oraz 125 § 1 k.p.a., zwrócił się do Burmistrza B. K. z wnioskiem o doręczenie mu wszystkich decyzji i postanowień wydanych w toku wszystkich postępowań administracyjnych dotyczących elektrowni wiatrowych w miejscowości R. W.. W odpowiedzi skarżony organ wezwał wnioskodawcę do usunięcia w trybie art. 64 § 2 k.p.a. braków formalnych wniosku przez wskazanie podstawy prawnej zgłoszonego żądania, pod rygorem pozostawienia złożonego podania bez rozpoznania. W piśmie z dnia 7 lipca 2010 r., stanowiącym odpowiedź na wskazane wyżej wezwanie, skarżący zauważył, iż żaden przepis nie nakłada na wnioskodawcę obowiązku wskazania podstawy prawnej zgłoszonego żądania, w związku z czym wzywanie go przez organ administracji publicznej do wskazania takiej podstawy należy uznać za działanie bezprawne. W skierowanym do strony skarżącej piśmie z dnia 20 lipca 2010 r. Burmistrz B. K. wyjaśnił, iż przepisy art. 109 § 1 k.p.a. oraz 125 § 1 k.p.a. wprowadzają obowiązek doręczania orzeczeń zapadłych w toku postępowania administracyjnego jedynie stronom tego postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a. Podobnie przepis art. 73 k.p.a. gwarantuje dostęp do znajdujących się w aktach sprawy dokumentów jedynie stronom postępowania administracyjnego. Tymczasem wnioskodawca nie jest stroną postępowania administracyjnego dotyczącego wydania decyzji o warunkach zabudowy dla elektrowni wiatrowych, które mają być zlokalizowane w miejscowości R. W., w związku z czym nie ma podstaw do uwzględnienia jego wniosku z dnia 22 czerwca 2010 r. Pismem z dnia 3 sierpnia 2010 r. P. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę bezczynność Burmistrza B. K. w przedmiocie doręczenia odpisów decyzji i postanowień, wzywając wcześniej skarżony organ do usunięcia naruszenia prawa przez nadesłanie mu odpisów decyzji i postanowień żądanych w piśmie z dnia 22 czerwca 2010 r. Badając dopuszczalność przedmiotowej skargi Sąd wezwał skarżącego do wskazania, czy przed jej wniesieniem skierował zażalenie do organu wyższego stopnia w trybie art. 37 § 1 k.p.a. W odpowiedzi na to wezwanie skarżący oświadczył, iż takiego zażalenia nie wnosił. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", warunkiem skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest uprzednie wyczerpanie środków zaskarżenia, które służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Stosownie zaś do przepisu § 2 tego artykułu przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Skarga wniesiona pomimo wcześniejszego niewyczerpania dostępnych środków zaskarżenia jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu w drodze postanowienia sądu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. W niniejszej sprawie warunkiem skutecznego wniesienia skargi na bezczynność Burmistrza B. K. było uprzednie wniesienie przez skarżącego zażalenia na nieterminowe załatwienie sprawy przez skarżony organ do organu administracji publicznej wyższego stopnia, przewidzianego w przepisie art. 37 § 1 k.p.a. Dopiero bowiem w sytuacji złożenia takiego zażalenia strona skarżąca wyczerpałaby przysługujące jej środki zaskarżenia w kontekście przepisu art. 52 § 1 p.p.s.a. Tymczasem P. P. nie wniósł zażalenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a. do organu wyższego stopnia, co sam przyznał w odpowiedzi na wezwanie Sądu dotyczące tej kwestii. W związku z tym należało uznać, że skarżący nie wyczerpał przed wniesieniem skargi środków zaskarżenia przysługujących mu w administracyjnym toku instancji. W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., postanowił o odrzuceniu skargi jako niedopuszczalnej.