II SAB/Bd 45/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Grzegorz Saniewski (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek sędzia WSA Renata Owczarzak Protokolant starszy sekretarz sądowy Krystyna Witt po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 września 2019 r. sprawy ze skargi S. B. na bezczynność [...] [...] Sp. z o.o. w [...] w przedmiocie udzielenia informacji publicznej 1. zobowiązuje zarząd [...] [...] Sp. z o.o. w [...] do rozpatrzenia wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] lipca 2018 r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku, 2. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. oddala skargę w pozostałej części, 4. zasądza od [...] [...] Sp. z o. o. w T. na rzecz S. B. [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W przedłożonej Sądowi skardze na bezczynność organu – T. W. Spółki z o.o. w T. - S. B. wniósł o zobowiązanie ww. organu do rozpoznania jego wniosku o udostępnienie informacji publicznej z [...] lipca 2018 r. i ujawnienie umów, o których mowa w tym wniosku. Skarżący podniósł, że pismem z 28 lipca zwrócił się do organu z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej, w szczególności o udostępnienie umów dzierżawy dwóch działek leśnych w C. nr [...] przeznaczonych pod obiekty infrastruktury związanej z magistralą wodociągową z T. do C.. W odpowiedzi wnioskodawca otrzymał pismo z [...] sierpnia 2018 r. Pismo to zawierało część wstępną podpisaną przez prezesa Spółki oraz drugą część, z której wynika rozpatrzenie wniosku w sposób negatywny. Część pisma stanowiąca faktycznie odpowiedź na wniosek nie została przez nikogo podpisana, w szczególności przez osoby reprezentujące organ. W piśmie powołano się na treść art. 5 ustawy z dnia [...] września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r. poz. 1330, zwanej w skrócie "u.d.i.p.") oraz fakt, że umowa dzierżawy stanowi tajemnicę przedsiębiorcy. Skarżący podkreślił, że spółka Inne jako spółka gminna finansowana ze środków publicznych, gospodarująca mieniem komunalnym, jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji mającej walor informacji publicznej będącej w jej posiadaniu. Wskazując na treść art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 4 ust. 1 w związku z art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 oraz art. 13 ust. 1 u.d.i.p. skarżący podniósł natomiast, że umowy dzierżawy działek przeznaczonych pod obiekty infrastruktury związanej z magistralą wodociągową z T. do C. stanowią informację publiczną – zostały bowiem zawarte przez podmiot pełniący funkcje publiczny oraz dotyczą spraw publicznych (w szczególności majątku publicznego i gospodarki finansowej prowadzonej przez organy finansowane ze środków publicznych). Zdaniem skarżącego organ nie uczynił zadość wnioskowi o udostępnienie informacji publicznej. Wprawdzie w piśmie z [...] sierpnia 2018 r. spółka przyznaje, że posiada informację publiczną, jednakże pisma tego nie można potraktować jako decyzji administracyjnej, której wydanie ustawodawca przewidział w przypadku gdy organ odmawia udostępnienia informacji publicznej. W części dotyczącej odmowy udzielenia informacji publicznej pismo to nie jest bowiem podpisane, ponadto brak pouczenia o możliwości wniesienia odwołania. Skarżący wniósł także o wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. lub przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Wniosek ten uzasadnił szczególnie lekceważącym potraktowaniem wniosku osoby reprezentującej prasę, przygotowaniem dwuzdaniowej odpowiedzi, przy jednoczesnym braku podpisu osoby reprezentującej organ i biorącej odpowiedzialność za treść pisma. W odpowiedzi na skargę Spółka wniosła o odrzucenie względnie oddalenie skargi oraz wniosku o wymierzenie grzywny. Spółka podniosła, że skarżący już pismem z [...] marca 2018 r. wniósł o udostępnienie kopii umowy dzierżawy dwóch działek leśnych w C. nr [...] oraz o udostępnienie kopii wniosku Spółki z [...] grudnia 2017 r. do Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w sprawie zmiany decyzji Dyrektora RDLP w T. z [...] listopada 2016 r. w sprawie zmiany decyzji Dyrektora RDPL w T. z [...] listopada 2016 r. w sprawie wyłączenia gruntów leśnych ww. działek. Prezes Spółki 13 kwietnia udostępnił żądany wniosek, a w pozostałym zakresie odmówił udostępnienia z uwagi na ochronę danych osobowych, a nadto z uwagi na brak zgody kontrahenta na przetwarzanie jego danych osobowych. Skarżący [...] kwietnia 2018 r. ponowił prośbę o udostępnienie dokumentów i otrzymał odpowiedź [...] kwietnia 2018 r., w której Spółka podtrzymała swoje stanowisko. Skarżący nie złożył wówczas wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, odwołania czy skargi. Pismem z [...] lipca 2018 r. skarżący ponownie wystąpił z wnioskiem o udostępnienie tych samych informacji. Spółka nie udostępniła żądanych dokumentów, o czym skarżący został poinformowany pismem z [...] sierpnia 2018 r. wysłanym drogą e-mail i za pośrednictwem poczty (przesyłka doręczona [...] sierpnia 2018 r.). W ocenie Spółki przedmiotowa sprawa nie może być rozstrzygnięta z pominięciem faktu, iż wniosek skarżącego został rozstrzygnięty decyzją ostateczną. Ponowny wniosek tego samego podmiotu, dotyczący tego samego przedmiotu, złożony w tym samym stanie prawnym i faktycznym czyni go niedopuszczalnym. Z uwagi na tożsamość sprawy ze sprawą zakończoną już wcześniejszą decyzją skarżący żądał wydania decyzji obarczonej wadą nieważności. Powołując się na pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 sierpnia 2002 r. (sygn. II SAB 107/02) organ podniósł, że w przypadku wielokrotnie ponawianych wniosków o udostępnienie tej samej informacji przez tego samego wnioskodawcę, na podmiocie zobowiązanym nie spoczywa obowiązek jej udzielenia. Zdaniem organu ponowny wniosek skarżącego tj. złożony [...] lipca 2018 r. w związku z funkcjonowaniem w obrocie prawnym ostatecznej decyzji odmawiającej udostępnienia żądanych informacji publicznych, w istocie nie był wnioskiem złożonym w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ewentualnie można rozpatrywać żądanie skarżącego jako wniosek o uchylenie lub zmianę decyzji ostatecznej. Spółka zauważyła, że nie jest podmiotem zobowiązanym ani uprawnionym do stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego przy załatwianiu spraw, a jedynie incydentalnie uprawniona została do stosowania tych przepisów w sprawach z zakresu dostępu do informacji publicznych i to w ograniczonym zakresie. Wobec tego nie może być mowy o konieczności formalnego z punktu widzenia procedury administracyjnej zakończenia sprawy. Organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania, gdy z uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte. Spółka takiego obowiązku nie miała. Skoro zatem działania Spółki nie mieszczą się w granicach określonych u.d.i.p. ani nie stanowią innego aktu administracyjnego, to skarga na bezczynność organu jest niedopuszczalna – sądy administracyjne nie sprawują bowiem kognicji nad działalnością spółki prawa handlowego. Zdaniem Spółki, nawet gdyby uznać, że podstawą prawną załatwienia sprawy wniosku skarżącego z [...] lipca 2018 r. była ustawa o dostępie do informacji publicznej, to nie może być rozpoznana także z tego względu, iż została wniesiona bez wyczerpania środków zaskarżenia, a ponadto wniesiona została po terminie. Skarżący nie złożył wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, ponaglenia, a skargę wniósł po upływie 30 dni od dnia doręczenia rozstrzygnięcia w sprawie. Termin 30 – dniowy upłynął [...] sierpnia 2018 r., natomiast skarga została wysłana do Spółki [...] września 2018 r., a doręczona [...] września 2018. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta - zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r. poz. 1302; zwanej w skrócie "p.p.s.a."), obejmuje również bezczynność organów, a w przypadku informacji publicznej, także innych podmiotów zobowiązanych do jej udzielenia. Kontroli sądu w przypadku skarg na bezczynność poddawany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ administracji lub inny zobowiązany podmiot miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. W pierwszej kolejności odnotować należy, że skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu w przedmiocie dostępu do informacji publicznej nie wymaga poprzedzenia jej żadnym środkiem zaskarżenia. W ocenie składu orzekającego, powyższe stanowisko jest aktualne również po nowelizacji p.p.s.a. dokonanej w dniu 1 czerwca 2017 r. ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935). Przepisem art. 9 pkt 3 lit. b ustawy zmieniającej dodano m.in. art. 53 § 2b p.p.s.a., zgodnie z którym skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Na podstawie art. 1 pkt 9 ustawy zmieniającej, nowe brzmienie otrzymał również art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm. (w skrócie "k.p.a.") poprzez wprowadzenie środka zaskarżenia w postaci ponaglenia, które zastąpiło dotychczasowe zażalenie i wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Wskazać też można, że w uzasadnieniu projektu ustawy zmieniającej wyjaśniono, iż regulacja art. 53 § 2b p.p.s.a. - dotycząca obowiązku wyczerpania środka zaskarżenia w postaci ponaglenia przed wniesieniem skargi na bezczynność - wprowadzona została w związku ze zmienionym brzmieniem art. 37 k.p.a. Zgodnie z założeniami ustawodawcy wniesienie ponaglenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a. stanowi warunek formalny do wywiedzenia skargi na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania (co znalazło wyraz w nowym brzmieniu art. 52 § 2 p.p.s.a.). Ponaglenie wywiera więc skutek wyczerpania przez stronę przysługujących jej środków zaskarżenia na gruncie k.p.a. Bezsprzecznie, przewidziany w art. 53 § 2b p.p.s.a. wymóg wniesienia ponaglenia odnosi się do bezczynności organu w zakresie spraw rozpoznawanych w trybie k.p.a. Z kolei zgodnie z treścią art. 16 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (w skrócie "u.d.i.p."), przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się jedynie do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenia postępowania o udostępnienie informacji publicznej. W związku z tym przepisy k.p.a. nie mają zastosowania w zakresie pozostałych czynności podejmowanych przez organ na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej, w tym do czynności materialno-technicznych w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., natomiast omawiana u.d.i.p. nie wskazuje dodatkowych środków prawnych przeciwko czynnościom podejmowanym w ramach jej realizacji, za wyjątkiem art. 16 ust. 1 i 2 tej ustawy. W konsekwencji przyjąć należy, że skarga na bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej jest dopuszczalna bez wniesienia ponaglenia do właściwego organu, a ponadto nie są wiążące żadne terminy do jej skutecznego złożenia do sądu administracyjnego. W niniejszej sprawie skarżona jest bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej przez podmiot będący spółką prawa handlowego. Bezczynność organu lub innego podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej polega na tym, że podmiot zobowiązany, w którego posiadaniu znajduje się informacja publiczna, nie podejmuje w terminie czynności materialno-technicznej w postaci udostępnienia żądanej informacji, bądź nie podejmuje decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej albo o umorzeniu postępowania, co uzasadnia stosowanie w tym zakresie przepisów k.p.a. W sytuacji, gdy podmiot zobowiązany nie posiada żądanej informacji publicznej, jedynie informuje o tym wnioskodawcę pisemnie bez zachowania szczególnej formy. Podobnie w przypadku, gdy zaistnieją warunki określone w art. 1 ust. 2 u.d.i.p., a więc gdy inne ustawy określają odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi, podmiot zobowiązany tylko informuje o tym wnioskodawcę. Z przepisów u.i.d.p. wynika, że realizacja prawa dostępu do informacji publicznej w przewidzianych ustawą formach (art. 2 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1-3 u.i.d.p.) wymaga jednoczesnego zaistnienia trzech pozytywnych przesłanek: przedmiotem żądania musi być informacja mająca charakter publiczny w rozumieniu art. 1 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 2 u.i.d.p., to jest zawierająca aktualną wiedzę o sprawach publicznych; adresatem żądania musi być podmiot obowiązany do jej udostępnienia, określony w art. 4 ust. 1 lub 2 u.i.d.p.; żądana informacja musi znajdować się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego, do którego zwrócono się o jej udostępnienie (art. 4 ust. 3 u.i.d.p.). Wymagały zatem rozważenia w niniejszej sprawie następujące istotne kwestie: czy przedmiotowy wniosek dotyczył informacji publicznej, czy T. W. Spółka z o.o. w T. jest podmiotem zobowiązanym do jej udostępnienia, wreszcie czy odpowiedź na wniosek spełnia wymogi ustawowe tak, by zobowiązany mógł uwolnić się od zarzutu bezczynności. Jak wynika z danych zawartych w Krajowym Rejestrze Sądowym jedynym wspólnikiem Spółki T. W. jest Gmina M. T. (gmina miejska), a przedmiotem działalności Spółki jest m.in. pobór, uzdatnianie i dostarczanie wody oraz odprowadzanie i oczyszczanie ścieków. Na podstawie art. 4 ust. 1 u.i.d.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Tak więc na gruncie u.i.d.p. krąg podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej nie jest ograniczony wyłącznie do podmiotów mieszczących się w pojęciu organów władzy publicznej, lecz obejmuje również podmioty wykonujące zadania publiczne lub dysponujące majątkiem publicznym, niebędące organami władzy publicznej. T. W. Spółka z o.o. w T. jest osobą prawną, ustanowioną przez jednostkę samorządu terytorialnego, która gospodaruje mieniem publicznym - mieniem komunalnym. Przywołać w tym miejscu trzeba treść art. 43 ustawy z dnia [...] marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r., poz. 446), zgodnie z którym mieniem komunalnym jest własność i inne prawa majątkowe należące do poszczególnych gmin i ich związków oraz mienie innych gminnych osób prawnych, w tym przedsiębiorstw. Zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. W szczególności zadania własne gminy obejmują sprawy wodociągów i zaopatrzenia w wodę, kanalizacji, usuwania i oczyszczania ścieków komunalnych (art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy). Jak wyżej wskazano – przedmiot działalności Spółki T. W. obejmuje pobór, uzdatnianie i dostarczanie wody oraz odprowadzanie i oczyszczanie ścieków tj. mieści się w zakresie zadań wymienionych w art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy o samorządzie gminnym. Zakres przedmiotowy informacji publicznej określa art. 6 u.i.d.p. Zgodnie z treścią art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c i d tej ustawy udostępnieniu podlega informacja publiczna o majątku publicznym, w tym o: c) majątku jednostek samorządu terytorialnego oraz samorządów zawodowych i gospodarczych oraz majątku osób prawnych samorządu terytorialnego, a także kas chorych, d) majątku podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5, pochodzącym z zadysponowania majątkiem, o którym mowa w lit. a-c, oraz pożytkach z tego majątku i jego obciążeniach. W sytuacji, gdy gmina zaangażowała w spółkę prawa handlowego środki publiczne w wysokości 100% kapitału, to majątek spółki ma charakter publiczny, a sposób jego wykorzystania nie może być wyłączony spod społecznej kontroli, w szczególności wówczas, gdy jest on wykorzystywany w celu realizacji przez gminę zadań własnych. W rezultacie przedstawionych powyżej rozważań i ustaleń stwierdzić trzeba, że skoro majątek T. W. jest w całości majątkiem komunalnym, a więc majątkiem publicznym, a Spółka jako komunalna osoba prawna wykonuje zadania własne Gminy M. T. (z zakresu wodociągów i zaopatrzenia w wodę, kanalizacji, usuwania i oczyszczania ścieków komunalnych) to Spółka ta jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej dotyczącej jej składnika majątkowego (w tym dzierżawionego) wykorzystywanego do realizacji tych zadań. Zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Jak stwierdza art. 16 ust. 2 u.d.i.p. do tej decyzji mają zastosowanie przepisy k.p.a. Spółka T. W. nie zalicza się do organów władzy publicznej. W jej przypadku zastosowanie ma art. 17 ust. 1 u.d.i.p. zgodnie z którym do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio. Odpowiednie stosowanie do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, niebędących organami władzy publicznej przepisu art. 16 u.d.i.p. oznacza, iż rozstrzygnięcia tych podmiotów niezależnie od tego czy zostaną formalnie nazwane decyzjami, orzeczeniami, czy po prostu rozstrzygnięciami, względnie nie zostaną opatrzone jakakolwiek nazwą, winny odpowiadać wymogom określonym w art. 16 ust. 2 pkt 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz w art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. w zakresie w jakim wymogi te są adekwatne dla sprawy udostępnienia informacji publicznej (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 7 maja 2013 r. sygn. akt II SAB/Po 28/13; orzeczenie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach pod adresem: https://cbois.nsa.gov.pl). Uznać należy iż wyżej wskazane rozstrzygnięcia podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, niebędących stricte organami władzy publicznej, winny zawierać oznaczenie podmiotu, datę wydania, oznaczenie wnioskodawcy, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska osoby upoważnionej do wydania rozstrzygnięcia, a rozstrzygnięcie, w stosunku do którego może być wniesiona skarga do sądu administracyjnego, powinno zawierać ponadto pouczenie o dopuszczalności wniesienia skargi. Uzasadnienie stanowiska podmiotu o jakim mowa w art. 17 ust. 1 u.d.i.p. winno zaś zawierać imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji oraz wskazanie jakich informacji dotyczyło żądanie, czy informacje te stanowiły informacje publiczną i podanie przyczyn, z powodu których odmówiono udostępnienia żądanej informacji, z wyjaśnieniem podstawy prawnej rozstrzygnięcia i z przytoczeniem przepisów prawa. Należy także zauważyć, że w przypadku kiedy rozstrzygnięcie następuje w formie dokumentu elektronicznego (tj. kiedy w ogóle nie było sporządzenia rozstrzygnięcia w formie papierowej, która może być następnie zeskanowana i przesłana za pomocą e-maila) art. 107 § 1 pkt 7 k.p.a. wymaga kwalifikowanego podpisu elektronicznego. W przedmiotowej sprawie zdaniem Sądu nie można uznać, że odpowiedzi udzielone skarżącemu w reakcji na jego wnioski z 30 marca i [...] kwietnia 2018 r. odpowiadają ww. wymogom "rozstrzygnięcia". Odpowiedź w formie e-maila z [...] kwietnia 2018 r. na wniosek skarżącego z [...] marca 2018 r. odnośnie kopii umów dzierżawy ("ad 1") jest jedynie ogólnikowym powołaniem się na ustawę o ochronie danych osobowych oraz na brak zgody strony umowy na jej udostępnienie. Odpowiedź zawiera wskazanie osoby odpowiadającej - "M. " i została wysłana z adresu e-mail wskazującego na prezesa T. W. – W. M. ([...]), nie zostało jednakże określone stanowisko odpowiadającego (tj. kto posłużył się ww. adresem e-mail) a nadto odpowiedź nie została opatrzona kwalifikowanym podpisem elektronicznym. W podobnie ogólny sposób została sporządzona odpowiedź Spółki z 27 kwietnia na wniosek skarżącego z [...] kwietnia 2018 r. (wysłany krótko po otrzymaniu odpowiedzi Spółki z [...] kwietnia 2018 r.): odpowiedź zawiera jedynie ogólne powołanie się na ochronę danych osobowych, a dodatkowo – na tajemnicę przedsiębiorstwa. Podobnie odpowiedź zawiera wskazanie osoby odpowiadającej - "M." i została wysłana z adresu e-mail wskazującego na prezesa T. W. – W. M. ([...]) ale bez określenia stanowiska odpowiadającego i bez posłużenia się kwalifikowanym podpisem elektronicznym. Żadna z ww. odpowiedzi nie zawiera pouczenia o trybie odwoławczym (możliwości wniesienia o ponowne rozpatrzenie sprawy) ani o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Należy zatem uznać, że w momencie złożenia wniosku z dnia [...] lipca 2018 r. nie zapadało żadne rozstrzygnięcie odnośnie informacji, o które zwracał się skarżący we wniosku z 28 lipca. Nie można zatem – jak wskazuje Spółka – uznawać wniosku z 28 lipca za ewentualny wniosek o uchylenie lub zmianę wcześniejszego rozstrzygnięcia (odpowiednika decyzji administracyjnej). Skarżący nie otrzymał też wcześniej informacji, której zażądał we wniosku z 28 lipca. Jest to o tyle istotne, że we wskazanym przez Spółkę wyroku z 28 sierpnia 2002 r. (II SAB 107/02, publ. LEX nr 101092) NSA stwierdził wprawdzie, że "nie można też zgodzić się z (...) poglądem (...), że bez względu na wcześniej udzielone informacje, każde następne żądanie nawet dotyczące takiej samej sprawy, rodzi po stronie organu obowiązek jego rozpatrzenia w ramach nowej sprawy dostępu do informacji publicznej" – uczynił to jednak w sytuacji kiedy wnioskodawca kilkakrotnie uzyskał żądane informacje. Nie jest to zatem wyrok adekwatny do niniejszej sprawy, w którym skarżący wnioskowanej informacji nie uzyskał ani razu. Przechodząc w tej sytuacji do oceny pisma Spółki z [...] sierpnia 2018 r. (tj. odpowiedzi na wniosek skarżącego z [...] lipca 2018 r.) Sąd podziela stanowisko skarżącego, że nie może być ono uznane za rozstrzygnięcie (odpowiednik decyzji administracyjnej). Odpowiedź ta została tym razem sporządzona na piśmie, opatrzona własnoręcznym podpisem prezesa Spółki (tj. osoby upoważnionej do działania w imieniu Spółki), jednakże w istocie nie zawiera sentencji. W części pisma znajdującego ponad podpisem znajduje się jedynie informacja, że niżej podpisany przesyła wnioskodawcy (skarżącemu) pisemną odpowiedź udzieloną przez radcę prawną. Pod podpisem znajduje się natomiast niepodpisane ogólnikowe wskazanie (inna czcionką niż nad podpisem), że umowa dzierżawy stanowi tajemnicę przedsiębiorcy. Taki układ graficzny pozwala sądzić, że tekst pod podpisem nie jest wypowiedzią prezesa Spółki. Także w tym przypadku odpowiedź nie zawiera pouczenia o możliwości wystąpienia do Spółki o ponowne rozpatrzenie sprawy czy pouczenia o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego. W powyższej sytuacji zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie Spółka ani nie udzieliła skarżącemu wnioskowanej przez niego informacji publicznej, ani nie udzieliła odpowiedzi spełniającej wymogi formalne rozstrzygnięcia (w rozumieniu art. 17 ust. 1 w związku z art. 16 u.d.i.p.) o odmowie udzielenia informacji publicznej, a tym samym pozostaje w bezczynności. Ze względu na powyższe Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zobowiązał zarząd Spółki do rozpatrzenia wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej z 28 lipca 2018 r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku. Na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd stwierdził nadto, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Sąd wziął pod uwagę, że Spółka nie pozostawiła wniosku skarżącego całkowicie bez odpowiedzi, a niezałatwienie jego wniosku we właściwym trybie i formie wynikało z dokonanej przez nią błędnej interpretacji przepisów u.i.d.p. Powyższa ocena skutkowała oddaleniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny lub przyznaniem od Spółki na rzecz skarżącego sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że wymierzenie grzywny lub przyznanie sumy pieniężnej jest środkiem o charakterze dyscyplinująco-represyjnym, który powinien być stosowany w szczególnych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy, a więc w tego rodzaju sytuacjach, gdzie oceniając całokształt działań organu można dojść do przekonania, że noszą one znamiona niedopuszczalnego, celowego unikania podjęcia decyzji w sprawie. W przedmiotowej sprawie Sąd nie dopatrzył się istnienia takich okoliczności, a jedynie braku zachowania stosownej, wymaganej przepisami prawa formy, pozwalającej skarżącemu na ewentualne skuteczne kwestionowanie stanowiska Spółki. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit.c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 265), uwzględniając wysokość wniesionego wpisu oraz zwrot kosztów zastępstwa procesowego.