II SAB/Bd 46/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Włodarska po rozpoznaniu w dniu 24 sierpnia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. Ś. na bezczynność K. w I. postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 1 kwietnia 2006 r. J. Ś. wystąpił do Zarządu K. z wnioskiem o dokonanie odczytu oraz demontażu podzielników ciepła zamontowanych w jego mieszkaniu. W związku z brakiem odpowiedzi pismem z dnia 24 lipca 2006 r. nazwanym "pozwem" skarżący wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy ze skargą na bezczynność Zarządu K. Bezczynność ta miała polegać na nie udzieleniu odpowiedzi przez Spółdzielnię na pismo skarżącego z dnia 1 kwietnia2006 r. W odpowiedzi na skargę K. w I. reprezentowana przez radcę prawnego W. K., wskazała, iż nie prowadzi działalności administracji publicznej i w związku z tym nie znajdują do niej zastosowania przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270: z późn. zm.) - zwanej dalej p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych. Sprawa, której dotyczy skarga nie mieści się bowiem we właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określonej w art. 3 i 4 p.p.s.a.. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w cytowanej ustawie. Zdaniem Sądu spółdzielnia mieszkaniowa, której bezczynność jest przedmiotem skargi, nie wykonuje zadań z zakresu administracji publicznej. Aktami prawnymi, które określają pozycję prawną spółdzielni mieszkaniowych, są ustawa z dnia 16 września 1982 r. Prawo spółdzielcze (tekst jedn. Dz.U. z 2003r. Nr 188, poz. 1848 z późn. zm.) i ustawa z dnia 15 grudnia 2000r, o spółdzielniach mieszkaniowych (tekst jedn. Dz.U. z 2003r. Nr 119, poz. 1116 z późn. zm.). W tekstach tych ustaw ani w innych przepisach aktów obowiązujących nie ma postanowień, które wskazywałyby, że spółdzielnie mieszkaniowe wykonują zadania, które mogłyby być zaliczone do zadań publicznych. Zgodnie z treścią art. 1 ust. 1 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych spółdzielnie mieszkaniowe są tworzone w celu zaspokajania potrzeb mieszkaniowych i innych potrzeb członków oraz ich rodzin przez dostarczanie im lokali mieszkalnych lub domów jednorodzinnych, a także lokali o innym przeznaczeniu. Przepisy tej ustawy nie dają podstaw do uznania, że spółdzielnie mieszkaniowe posiadają kompetencje do wykonywania zadań publicznych. Podobny pogląd został wyrażony w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia z dnia 11 kwietnia 2005r. (sygn. I OPS 1/05, ONSAiWSA 2005/4/63 ), w której uzasadnieniu stwierdzono, że "brak jest podstaw prawnych, aby działalność spółdzielni mieszkaniowych utożsamiać z wykonywaniem zadań publicznych (...) skoro działalność spółdzielni mieszkaniowych ogranicza się do realizacji podstawowego ich celu, tj. zaspokajania potrzeb mieszkaniowych członków tej spółdzielni i ich rodzin, a zatem ograniczonej liczby osób zrzeszonych w danej spółdzielni." W dalszej części wywodów Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, że "spółdzielnie mieszkaniowe nie dysponują majątkiem publicznym w rozumieniu przepisów ustawy, ani nie reprezentują osób, które dysponują takim majątkiem, gdyż majątek spółdzielni jest prywatną własnością jej członków." W tym stanie rzeczy należy uznać, iż działalność spółdzielni mieszkaniowej, która nie jest organem administracji publicznej i nie wykonuje zadań z zakresu administracji publicznej, nie podlega kontroli sądowoadministracyjnej. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę, jako niedopuszczalną odrzucił. Od pobrania wpisu od skargi odstąpiono na mocy art. 222 wymienionej ustawy zgodnie z którym, nie żąda się opłat od pisma, jeżeli już z niego wynika, że podlega ono odrzuceniu.