II SAB/Bd 5/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Wiesław Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Krystyny i Ryszarda R. na bezczynność Okręgowej Izby Radców Prawnych w B. w przedmiocie nie wydania postanowienia postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 17 grudnia 2006 r. Krystyna i Ryszard R. złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na bezczynność Okręgowej Izby Radców Prawnych w B. wskazując, iż sprawa dotyczy ich "wniosku-skargi z dnia 23 września 2006 r. dotyczącego wydania postanowienia o kłamaniu Iwony D. Radcy prawnego UM [...] co do kosztów". W odpowiedzi na skargę Okręgowa Izba Radców Prawnych w B. wniosła o jej odrzucenie skargi podnosząc, iż sprawa będąca jej przedmiotem nie podlega kognicji sądów administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych. Sprawa, której dotyczy skarga nie mieści się bowiem we właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określonej w art. 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270: z późn. zm.- zwanej dalej "p.p.s.a.") Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Sąd jest właściwy w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu. W związku z powyższym skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna tylko jeżeli organ administracji publicznej, będąc do tego prawnie zobowiązanym nie podejmuje decyzji administracyjnej, postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie w sprawie, a także postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty ( pkt 2 ), postanowienia w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie ( pkt 3 ) oraz innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa ( pkt 4 ). Wskazać należy, iż z przepisów ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (tekst jednolity Dz. U. z 2002 r., Nr 123, poz. 1059 z późn. zm) nie wynika by na Okręgowej Izbie Radców Pranych spoczywał obowiązek dokonania czynności, których żądają skarżący tzn "wydania postanowienia o kłamaniu." Pismem z dnia 23 września 2006 r. skarżący złożyli do Okręgowej Izby Radców Prawnych w B. wniosek o wszczęcie postępowania karnego. Zgodnie z art. 1 ust. 1 z dnia 6 kwietnia 1984 r. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie zasad i trybu postępowania dyscyplinarnego w stosunku do radców prawnych i aplikantów radcowskich (Dz. U. Nr 27, poz. 138 z późn. zm) postępowanie dyscyplinarne w sprawach o przewinienia dyscyplinarne radców prawnych i aplikantów radcowskich prowadzi się na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych i niniejszego rozporządzenia. Z kolei zgodnie do art. 1 ust 3 wyżej cytowanego rozporządzenia w zakresie nie uregulowanym przepisami niniejszego rozporządzenia stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555 z późn. zm.). W związku z powyższym uznać należy, iż w przedmiotowej sprawie w postępowaniu przed Okręgową Izbą Radców Prawnych nie znajdują zastosowania przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( tekst jednolity Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071; z późn. zm.) ani przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę, jako nie należąca do kognicji sądów administracyjnych, odrzucił.